Google+ Badge

Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

Ελένη Πριόβολου, Η Καραμέλα, νουβέλα

Η Φρόξη Καραμέλα, βέρα Αθηναία από πάππου προς πάππον, είναι κληρονόμος μιας ιστορικής καραμελοποιίας την οποία εξελίσσει και μετατρέπει σε προσωπικό της "ναό". Οι καραμέλες της είναι μοναδικές. Σκληρό το εκμαγείο τους, όμως η ουσία και η δύναμή τους βρίσκεται στο εσωτερικό τους - στο "ολύμπιο νέκταρ" που η ίδια παρασκευάζει, για να καταστεί, από απλή επαγγελματίας, μία πραγματική δημιουργός. "Θεό" αποκαλεί τον εαυτό της, και την κοινωνία έναν απέραντο "οίκο ενοχής", που στέκεται απέναντί της αντίπαλη και εχθρική. 

Για τη "γλυκιά" Καραμέλα δεν υπάρχουν αθώοι. Στιγματισμένη η ίδια από τη ζωή, αποφασίζει να σπάσει τον εξωτερικό φλοιό του κόσμου και να δώσει στον εαυτό της το ρόλο της τιμωρού.

Ένα βιβλίο για τις οικογενειακές, κοινωνικές και πολιτικές σχέσεις, για την αντίφαση ανάμεσα στο "φαίνεσθαι" και το "είναι". Μια ιστορία για την υποκρισία, τη φθορά και τη διαφθορά, αλλά και για τον σύγχρονο αλλοτριωμένο άνθρωπο.

Μιχάλης Σπέγγος, Ερωτευμένο αίμα, Διόπτρα 2017

Η Μυστική Δύναμη του Έρωτα

Της Βιολέτας Στυλιανίδου //

Μιχάλης Σπέγγος «Ερωτευμένο Αίμα», Εκδόσεις Διόπτρα

Πρόκειται για ένα βιβλίο που διαβάζεται απνευστί, καθώς κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον, λόγω της όμορφης γραφής που ρέει απρόσκοπτα και λόγω της υπόθεσης, που θα κάνει πολλούς αναγνώστες να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους σε κάποια από τις ιστορίες του, να ταυτιστούν και να αγωνιούν για την τύχη και τις αποφάσεις των ηρώων.
Οι ήρωες, την πορεία των οποίων ακολουθούμε με ενδιαφέρον, δε ζουν όλοι στην ίδια εποχή, κάποιοι ζουν στα Ιωάννινα πριν-κατά τη διάρκεια-και μετά τον ΒΠΠ, κάποιοι ζουν στη σύγχρονη Αθήνα. Όμως, χάρη στην πλοκή, όλοι συνδέονται μεταξύ τους, και οι πράξεις των παλαιότερων επηρεάζουν τη ζωή και τις επιλογές των σύγχρονων.
Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, είναι προτιμότερο να έχετε τη συγκίνηση να ανακαλύψετε μόνοι σας τις διάφορες ανατροπές και αποκαλύψεις στην υπόθεση. Μπορώ να πω όμως ότι κατά τη γνώμη μου το βιβλίο είναι μια ακτινογραφία των σχέσεων, της μοναξιάς, της αδυναμίας να είμαστε ο εαυτός μας μπροστά στους άλλους, και κυρίως σε εκείνον/εκείνη που αγαπάμε. Σαν να έχουμε τον ενδόμυχο φόβο ότι δεν αρέσουμε γι’ αυτό που είμαστε, αυτό που είμαστε είναι ίσως πολύ συνηθισμένο, πολύ βαρετό για τους άλλους.
Μπορούμε να κάνουμε σεξ σαν πρωταθλητές, να επιδεικνύουμε τις ερωτικές μας επιδόσεις, μπορούμε έστω να φροντίσουμε με στοργή την ερωμένη μιας βραδιάς αν έχει κάνει εμετό σπίτι μας, αλλά αδυνατούμε να διαχειριστούμε τον εαυτό μας και τους άλλους στην καθημερινή ζωή, σε βάθος χρόνου, γιατί φοβόμαστε τη φθορά που φέρνει η ρουτίνα. Γι’ αυτό πολλοί παίζουν έναν ρόλο, υποδύονται κάποιον άλλο, προσφέρουν στον σύντροφο είτε αυτό που πιστεύουν ότι περιμένει από αυτούς είτε αυτό που δεν θα κοστίσει στους ίδιους συναισθηματικά.
Ειλικρίνεια βρίσκουμε, αρχικά τουλάχιστον, μόνο στους διαλόγους μεταξύ αδερφών, εκεί δε χρειάζεται να τηρούνται τα προσχήματα. Όπως λέει χαρακτηριστικά η ηρωίδα στον αδερφό της: αίμα μου είσαι. Το πράγμα γίνεται περίπλοκο όταν το αίμα ερωτεύεται.
Όταν το αίμα ερωτευτεί, θα πει σε αγαπώ-σε λατρεύω και θα το λέει τόσο συχνά και με τέτοια ένταση που ίσως να εννοεί θέλω κι εσύ να με αγαπάς-να με λατρεύεις. Μια ηρωίδα αφήνει για χάρη ενός μεγάλου έρωτα τον άντρα και τα παιδιά της. Στην αρχή, της αρκεί να είναι ένα μικρό κομμάτι στη ζωή του. Αργότερα, περιμένει αυτός να το εκτιμήσει, να κάνει χώρο στη ζωή του ως αναγνώριση της θυσίας της και ζητάει χειροπιαστές αποδείξεις, περισσότερες από τις δύο καινούργιες πετσέτες που έχει η ίδια αγοράσει.
Πολύ ενδιαφέρον έχει και η επιλογή του Μιχάλη να ονομάσει τη γυναίκα αυτή Τούλα, από το Δήμητρα. Δεν την ονόμασε Φαίδρα, Νεφέλη ή Αλεξάνδρα, το λαϊκό υποκοριστικό της σηματοδοτεί την αμηχανία που προκαλεί στον διάσημο και καλλιεργημένο σύντροφό της. Στην πορεία της σχέσης τους θα συστήνεται στους διάσημους φίλους του ως Δήμητρα, έχει περισσότερο κύρος από το Τούλα.

Μιχάλης Σπέγγος

Ο Μιχάλης δεν παίρνει καμία ηθικολογική θέση ούτε βάζει στεγανά μεταξύ θύτη και θύματος, καταγράφει τις σκέψεις και τις αντιδράσεις  και των δύο πλευρών (αυτού που αγαπιέται κι αυτού που αγαπάει). Αυτός που αγαπιέται, πόσο αυτάρκης ή πόσες κρυφές άμυνες μπορεί να έχει, ώστε να μη δίνει χώρο στον άλλο, να μην επιτρέπει να τον δει ευάλωτο και τρωτό, όπως είμαστε άλλωστε όλοι, να αρνείται να χρησιμοποιήσει τις γνωριμίες του για να εξασφαλίσει στην αγαπημένη του μια δουλειά, τη στιγμή που ξέρει πόσο σημαντικό είναι αυτό για την ίδια;
Αυτός που αγαπάει, είναι ικανός να απατήσει τον σύντροφό του που λατρεύει σα θεό; Ο Μιχάλης λέει ναι! Ίσως γιατί το να έχεις κάποιον σε ένα βάθρο, είναι συχνά κουραστικό, η αυταπάρνηση κάποια στιγμή θα ζητήσει και ανταπόκριση. Ακόμα και ο πιο θερμός θαυμαστής αποθαρρύνεται αν δεν πάρει κάποια στιγμή την επιβεβαίωση με τους όρους που φαντάζεται. Η αγάπη καταδυναστεύει αυτόν που νιώθει ότι δεν υπάρχει αμοιβαιότητα, και τότε προσπαθεί να απομυθοποιήσει το αντικείμενο της λατρείας του.
Τελικά, είμαστε ανθρώπινα όντα, με ανάγκες συναισθηματικές, και προκειμένου να νιώσουμε ζωντανοί και επιθυμητοί, φτάνουμε ακόμα και στο σημείο να χρησιμοποιούμε άλλους ανθρώπους. Δεν είμαστε αθώοι, είμαστε όμως βαθιά ανθρώπινοι.
Αυτό που θεωρώ προτέρημα στο βιβλίο είναι ότι ο Μιχάλης δεν δίνει απαντήσεις και λύσεις, περισσότερο ανοίγει ζητήματα για σκέψη και συζήτηση. Γιατί οι συνταγές ταιριάζουν στην μαγειρική και όχι στον έρωτα.
Κλείνοντας, να σας πω ότι, κατά τη γνώμη μου, ο μόνος ανιδιοτελής έρωτας που γνωρίζω είναι τα βιβλία, που δε γνωρίζουν τι σημαίνει κτητικότητα και ζήλεια. Δεν θα σας κρατήσουν μούτρα, δε θα σας γκρινιάξουν αν στο κομοδίνο έχετε παράλληλα κι άλλα βιβλία, αν η προσοχή σας μοιράζεται ταυτόχρονα σε πολλά βιβλία. Αυτά, σίγουρα για την αυτάρκεια, τη σοφία του δικού τους κόσμο, θα σας περιμένουν υπομονετικά να τα ξαναπιάσετε στο χέρι σας. Ο Ηράκλειτος έλεγε ότι δε μπορούμε να μπούμε δύο φορές στο ίδιο ποτάμι. Το ίδιο ισχύει και για τα βιβλία. Ποτέ δεν πρόκειται να μπούμε στο ίδιο βιβλίο, αυτό πάντα θα βρίσκει έναν καινούργιο τρόπο που θα μας εκπλήσσει και θα το ερωτευόμαστε από την αρχή.

Θωμάς Ψύρρας, Θα βοσκήσω το μαύρο, διηγήματα, Μεταίχμιο 2017

Θωμάς Ψύρρας: «Θα βοσκήσω το μαύρο»

Ο πολιτικός χαρακτήρας με τον οποίο είναι δομημένα τα διηγήματα του Θωμά Ψύρρα (και πρόκειται για αφηγήματα και όχι για μυθιστορίες, μια που η μυθιστορία είναι ένα άλλο είδος του πεζού λόγου, τεράστιου σε έκταση, μεγαλύτερου του μυθιστορήματος και με θεματολογικό ιστό παλιότερου ιστορικού συμβάντος ή συμβάντων) είναι άμεσος, καθοριστικός και εξωστρεφής. Πράγματι, όλα τα γεγονότα της σύγχρονης ιστορικής ζωής, όπως ο Β' Παγκόσμιος πόλεμος, η Κατοχή, ο Εμφύλιος, οι βασανισμοί, οι εκτοπίσεις, οι φυλακές και τα ξερονήσια, η Χούντα, η Μεταπολίτευση (άλλη μια ακόμη ήττα), η πτώση του Τείχους, και κατά συνέπεια των Σοβιετικών Δημοκρατιών, μέχρι την επίκαιρη τρομοκρατία, περνάνε απ τις σελίδες του βιβλίου με ματιά αριστερή, με τρόπο ευθύ, με κριτική και επικριτική διάθεση, με προοδευτικό πρόσημο, έτσι ώστε να μιλάμε για μια λογοτεχνική γραφή άκρως προσαρμοσμένη σε αξιακές και ιδεολογικές βάσεις. Ο γνωστός για αυτού του είδους τις αφηγήσεις Λαρισαίος συγγραφέας Θωμάς Ψύρρας, για μια ακόμη φορά, αποδεικνύει πως γράφει για λόγους συμμετοχής σε έναν διάλογο, ο οποίος έχει να κάνει με το μέλλον μιας φιλοσοφικής διάστασης, όχι μόνο για την πατρίδα μας αλλά παγκοσμίως, για μια φιλοσοφία που σήμερα, επίκαιρη όσο ποτέ, μπορεί να υπερσκελίσει αδιέξοδα και κρίση, μπορεί να δώσει νέα προοπτική και παράλληλα να σταθεί εμπόδιο στην τεράστια συσσώρευση χρήματος και πλούτου, που κάνει πολλούς πιο φτωχούς απ’ ό,τι ήταν πριν. Χωρίς, δηλαδή, να προπαγανδίζει αριστερό κρατισμό ή αριστερή μεθοδολογία προς άγραν δυσαρεστημένων και αγανακτισμένων πολιτικά προς ομοειδή κόμματα, χωρίς δηλαδή να πολιτικολογεί ασύστολα υπέρ κάποιων σχηματισμών, ο Ψύρρας κάνει πολιτική με τη λογοτεχνία, απλώνει την προσωπική του σφαίρα και διευρύνει τα πνευματικά μας όρια πάντα απ’ τη μεριά των ηττημένων. 
Ο Ψύρρας τολμά […] να πραγματοποιήσει μια λογοτεχνική εμφάνιση στόχος της οποίας είναι η συμμετοχή σε ένα σύμπαν που καθημερινά αλλάζει, αφήνοντάς μας μια πικρή γεύση στο στόμα για όλα όσα ελπίζαμε να γίνουν και (κοιτώντας τα απαισιόδοξα) δεν πρόκειται να γίνουν ποτέ.
Παρά όμως την έντονη πολιτικοποιημένη ματιά του ξεχωριστού συγγραφέα Θωμά Ψύρρα, τα τρία καλύτερα διηγήματα της συλλογής (τα οποία βρίσκονται προς το τέλος του βιβλίου) έχουν να κάνουν, θεωρητικά, θα έλεγα, με την οικονομία (έστω και αν και αυτή είναι πολιτική πράξη). Στο ένα, με τον τίτλο «Μισή αρχοντιά», ο πεζογράφος μας αφηγείται την ιστορία κάποιου σύγχρονου Νεοέλληνα, ο οποίος γίνεται με διάφορα οικονομικά όπλα πάμπλουτος, λειτουργώντας ως επιχειρηματίας και επενδυτής, ζει σε παλάτια, ενώ οι φίλοι του και συμφοιτητές του διαβιούν με το φάσμα της φτώχειας. Στο άλλο, με τίτλο «Κανείς δεν χάνεται» (το οποίο, αν δεν κάνω μεγάλο λάθος, είναι και το εκτενέστερο) παρακολουθούμε έναν νέο, μόλις απολυμένο από τον στρατό, να εισέρχεται στον χώρο της παρανομίας, σχετικά με τη διαχείριση πάρκινγκ και προστασίας σε μαγαζιά, το οποίο και παρουσιάζει έναν δραματικό χαρακτήρα στο φινάλε, όπως άξιζε άλλωστε στο δικό του αφεντικό. Και στο τρίτο, με τον τίτλο «Διαχείριση θυμού», έχουμε έναν τυπικό έλεγχο εφοριακού σε κάποιο μαγαζί, σύμφωνα με την πρόσφατη διαταγή προς πάταξη της φοροδιαφυγής, ο οποίος καταλήγει σε ένα ατέλειωτο φαγοπότι και σε μια πλήρη έλλειψη, από πλευράς ελεγχόμενου, φορολογικής κανονικότητας. Τα τρία αυτά διηγήματα, που ως κοινωνικά χαρακτηριζόμενα παίρνουν χρώμα από τη σατιρική εκφορά τους, επισκιάζουν τις εμπειρίες, τα βιώματα, αλλά και τις συναισθηματικές εκτονώσεις των ακραίων πολιτικά εμπνεύσεων του συγγραφέα, οι οποίες βέβαια και δεν αποτελούν εύκολη λεία όταν έρχεται η ώρα και η στιγμή να αξιολογηθούν αναγνωστικά.
Ο εξαιρετικός λογοτέχνης Θωμάς Ψύρρας είναι ένας κατ' εξοχήν ρεαλιστής δημιουργός. Πράγματι, με μια γλωσσική εκφορά που αφήνει τα πάντα ορατά, που δεν κρύβει ερεθίσματα και μηνύματα, που δεν προσπαθεί να κλέψει απ' τον δέκτη μια σκοτεινή σκηνή η οποία και δημιουργήθηκε από δική του πρόθεση, καταθέτει ιστορίες που όλοι όσοι έχουμε την ίδια με αυτόν ηλικία μπορούμε αβίαστα να καταλάβουμε. Όπου υπάρχει λόγος για δραματοποίηση του μύθου, αυτό γίνεται, όπου υπερισχύει το σκωπτικό, αυτό δέχεται πλήρη επεξεργασία. Το ύφος διαφέρει ανάλογα με το θέμα, ενώ διάσπαρτη είναι και η ατμόσφαιρα παρά την ολοκληρωτική και σαν από καθρέπτη παραγωγή εικόνας που λειτουργεί ως είδωλο, έξοχη αντιμετώπιση της γλωσσικής και εκφραστικής απόχρωσης. Έτσι, τα διαφορετικά σκηνικά που στήνονται λειτουργούν ως οικείες μονάδες, ως φίλιες φωλιές, μέσα στις οποίες μπορεί κανείς να δει τον εαυτό του, τους άλλους, τους φίλους του, τους συντρόφους του, όλα τέλος πάντων με τα οποία συνυπήρξε ως ενεργό μέλος στην σύγχρονη κοινωνία. Ο Ψύρρας τολμά (με ήρεμο βηματισμό είναι η αλήθεια) να καταγγείλει στρεβλώσεις και ιδεολογικά απολιθώματα, να μιλήσει για αγώνες πετυχημένους ή μη, να δηλώσει δράματα που έπεσαν στην αντίληψή του, στα διαβάσματά του, στην οικογένειά του, τέλος να πραγματοποιήσει μια λογοτεχνική εμφάνιση στόχος της οποίας είναι η συμμετοχή σε ένα σύμπαν που καθημερινά αλλάζει, αφήνοντάς μας μια πικρή γεύση στο στόμα για όλα όσα ελπίζαμε να γίνουν και (κοιτώντας τα απαισιόδοξα) δεν πρόκειται να γίνουν ποτέ. Μια εφήμερη, δηλαδή, ήττα μέσα στις τόσες που δέχτηκε κομμάτι αξιόλογο του ελληνικού λαού, από ενάρξεως του επίσημου ελληνικού κράτους και παράλληλα με αυτή την αδιέξοδη εθνική του πορεία, που πολλές φορές μας έφερε στο χείλος του γκρεμού.
Προτείνω το βιβλίο με διηγήματα του Θωμά Ψύρρα προς ανάγνωση σε όσους δεν έχουν παρωπίδες, σε όσους δεν φορούν παραμορφωτικά γυαλιά, σε όσους θέλουν να συμπληρώσουν το παζλ της Νεότερης Ιστορίας μας με όλα τα κομμάτια, σε όσους δεν φοβούνται να παραδεχθούν την ήττα. Καθώς έτσι μια λογοτεχνική περιπέτεια, η οποία δεν τελειώνει (θα έλεγα πως μόλις αρχίζει), η οποία δεν φείδεται στοιχείων για την ολοκλήρωσή της, η οποία δεν επιθυμεί να κρύψει οτιδήποτε που θα φαινόταν ωφέλιμο στην κατανόησή της, ανοίγεται μπροστά μας ως εφόδιο στη λύση γρίφων, αινιγμάτων, παρανοήσεων αλλά και πραγματικών γεγονότων.

Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2018

Αργυρώ Μαντόγλου, Σώμα στη βιτρίνα, Μεταίχμιο 2017




ΑΠΟΚΡΙΕΣ, Ε ΡΕ ΓΛΕΝΤΙΑ


Απόκριες στην κορύφωσή τους


Τέτοιες ημέρες η μνήμη μου αναζητά τα κομμάτια αυτών των ημερών. Φιάχνεται από διαφορετικές εικόνες από διάφορα σημεία της χώρας. Πρώτα απ’ όλα από το καρναβάλι των γυναικών στην Πρέβεζα. Η Ευανθά Νάνου έφυγε τελευταία απ’όλες και κάθε χρόνο τέτοια εποχή γινόταν άλλος άνθρωπος. Έπαιρνε την πόλη της Πρέβεζας στην πλάτη της. Ξεκίνησε ως πρωτοβουλία μερικών γυναικών, που ήθελαν να ντυθούνε αυτές τις ημέρες. Βρήκαν κι έναν άνδρα, τον Τάσο Γιαμά, και ξεκίνησαν. Χρόνο με το χρόνο φούντωσε κι άρχισαν να βγαίνουν κι άλλες γυναίκες, ώσπου οργανώθηκε, απέκτησε μορφή παρέλασης κι άρχισε να αναδεικνύεται σε ξεχωριστή εκδήλωση στη βορειοδυτική Ελλάδα. Η επιτυχία οιδήγησε τους συλλόγους γυναικών σε γειτονικές πόλεις να δανειστούν την ιδέα, με επιτυχία είναι αλήθεια. Ο χαμός όμως της Ευανθίας και οι αλλαγές στην κοινωνία αφαίρεσαν από το καρναβάλι από τον αυθορμητισμό. Στο μεταξύ οι νεότερες γενιές πρότειναν τη δική τους εκδήλωση. Το καρνιβαλικό κομιτάτο.
   Άλλες εικόνες μου είναι από τις οργιαστικές τελετουργίες του Έβρου. Τον Μπέη στο Διδυμότειχο, τον Βασιλιά στα Πετρωτά, κ.λπ. Ένας άλλος κόσμος που αναπαριστά την κοσμολογία του αγροτικού πολιτισμού. Το ίδιο και στον Τύρναβο με τους Φαλούς, όπου η πίστη στη γονιμική διάσταση της γιορτής παρασύρει πλέον γυναίικες και άντρες σ’ένα γλέντι.

Τετάρτη, 14 Φεβρουαρίου 2018

Ευάγγελος Αυδίκος*,Ο κόσμος το ’χει τούμπανο και…, ΕΦΣΥΝ,13.2.18

Οι γενικεύσεις είναι ο κανόνας στις συζητήσεις, που συνήθως αδικούν την πραγματικότητα. Στα δημόσια νοσοκομεία επικρατεί χάος και οι γιατροί δεν ανταποκρίνονται στα καθήκοντά τους. Μια τέτοια άποψη ακούγεται με πολλές παραλλαγές.
Αυτή τείνει να εξελιχθεί σε αξίωμα που δεν χωράει αμφισβήτηση. Χρησιμοποιείται δε ως αφετηρία για συνολική επίθεση στο δημόσιο σύστημα υγείας. Το έχουμε ακούσει από χείλη πολιτικών αλλά και πολιτών. Θα ήμουν ο τελευταίος που θα ισχυριζόμουν πως όλα είναι όμορφα.
Δεν υπάρχουν παράδεισοι, ιδιαίτερα σε μια περίοδο που η χώρα αγκομαχάει μέσα σε μνημονιακές υποχρεώσεις, με συνέπεια όλες οι σφαίρες του δημόσιου βίου να ταλαιπωρούνται από τις περικοπές στις δαπάνες. Πολύ περισσότερο. Δεν υπάρχουν παράδεισοι εκεί που η οικονομία ασκεί έλεγχο επί της πολιτικής. Με πολλούς και διάφορους τρόπους. Δεν υπάρχουν παράδεισοι σ’ έναν σαρκοβόρο καπιταλισμό.
Κουβαλούσα στο μυαλό μου όλες αυτές τις εικόνες, όταν μικροπροβλήματα έφεραν τα βήματά μου στο Νοσοκομείο της Πρέβεζας. Ευγενέστατη νεαρή γιατρός. Εξυπηρετική και με συνεχές ενδιαφέρον. Το ίδιο και η νοσοκόμα και το υπόλοιπο προσωπικό. Η εντύπωση αυτή ενίσχυσε την αίσθησή μου από άλλα νοσοκομεία (Βόλος). Δεν ισχυρίζομαι πως δεν υπάρχουν δυσλειτουργίες ή συμπεριφορές που δεν αρμόζουν στο λειτούργημα. Ομως, δεν είναι αυτές που διαμορφώνουν το κλίμα.
Η επίσκεψη συνέπεσε με τον φάκελο Novartis. Προφανώς, η ενοχή ή όχι των αναφερόμενων πολιτικών προσώπων είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο. Ωστόσο, η υπόθεση αφορά όλους τους πολίτες. Γιατί επιβεβαιώνεται η αίσθηση που επικρατούσε αυτά τα χρόνια. Οι πολίτες, οι απλοί άνθρωποι, πλήρωσαν τοις μετρητοίς την αδιαφορία του πολιτικού συστήματος να προστατέψει την υγεία τους, το ύψιστο αγαθό.
Γιατί επιβεβαιώθηκε πως κουμάντο στα νοσοκομεία έκαναν οι εταιρείες που εξαγόραζαν συνειδήσεις πολιτικών αλλά και γιατρών. Γιατί κάποιοι υπηρέτες της ιατρικής αδρανοποίησαν την επιστημονική και κοινωνική τους ευαισθησία. Επέλεξαν αντ’ αυτού τον γρήγορο πλουτισμό και την ευζωία με ταξίδια σε εξωτικούς προορισμούς.
Ανεξάρτητα από τις φωνές που ακούγονται, όλοι γνωρίζουν πως υπάρχει ένα μεγάλο σκάνδαλο. Η χώρα ολόκληρη ρίχτηκε στις δαγκάνες νέων χρυσοκάνθαρων. Την ώρα που οι υπερτιμολογήσεις διοχέτευαν εκατοντάδες εκατομμύρια σε τσέπες εταιρειών και διαμεσολαβητών, οι χρυσοκάνθαροι έκαναν περικοπές στη δημόσια υγεία. Απογύμνωσαν τα νοσοκομεία από προσωπικό. Κήρυσσαν τη δημόσια υγεία σε κώμα. Οδηγούσαν σε απελπισία τους απλούς πολίτες. Που έφτασαν στο σημείο να μην ακολουθούν πιστά τη θεραπευτική αγωγή τους. Γιατί δεν μπορούσαν να αγοράσουν όλα τα φάρμακα.
Η υπόθεση Novartis μπορεί να γίνει η λυδία λίθος για όλους. Αν γίνει αφετηρία για να εξορθολογιστεί το σύστημα υγείας. Αν σπάσουν τα αποστήματα. Αν δεν χαθεί η ευκαιρία μέσα στις μυλόπετρες των νόμων.
* Καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

New Issue Published: Journal of Ethnology and Folkloristics, vol. 11, no. 2 (2017)



Journal of Ethnology and Folkloristics (JEF) has recently published its latest issue vol. 11 (2) at https://www.jef.ee/index.php/journal and at https://www.degruyter.com/view/j/jef.2017.11.issue-2/issue-files/jef.2017.11.issue-2.xml.  We invite you to review the Table of Contents here and visit our web sites to read and download articles.
Since 2016 the Journal of Ethnology and Folkloristics has been published in partnership with De Gruyter Open. JEF is a joint open access publication of the University of Tartu, the Estonian National Museum and the Estonian Literary Museum.
With best regards,
Ergo-Hart Västrik
Co-editor of the journal
University of Tartu
*******
Articles
--------
Sensing Athletes: Sensory Dimensions of Recreational Endurance Sports (pp. 3-23)
    Stefan Groth, Yonca Krahn
    DOI: https://doi.org/10.1515/jef-2017-0011
Destiny, Miracle Healers and Magical Intervention: Vernacular Beliefs on Involuntary Childlessness in Estonia (pp. 25-50)
    Reet Hiiemäe
    DOI: https://doi.org/10.1515/jef-2017-0012
Cultural Identities in Sustaining Religious Communities in the Arctic Region: An Ethnographic Analysis on Religiosity from the Northern Viewpoint (pp. 51-67)
    Nafisa Yeasmin
    DOI: https://doi.org/10.1515/jef-2017-0013
Metaphor and Metonymy in Ancient Dream Interpretation: The Case of Islamic-Iranian Culture (pp. 69-83)
    Rahman Veisi Hasar
    DOI: https://doi.org/10.1515/jef-2017-0014
Young People's Joint Leisure Activities in Traditional Karelian Culture: Norms and Social Practice (pp. 85-100)
    Valentina Mironova, Julia Litvin
    DOI: https://doi.org/10.1515/jef-2017-0015
‘Her Room Was Her World’: Nellie Sloggett and North Cornish Folklore (pp. 101-136)
    Simon Young
    DOI: https://doi.org/10.1515/jef-2017-0016
Notes and Reviews
--------
Interview with Professor Simon J. Bronner (pp. 137-143)
    Anastasiya Astapova, Elo-Hanna Seljamaa, Ülo Valk
    DOI: https://doi.org/10.1515/jef-2017-0017
Book Review: The Rites of Passage Time after Time (pp. 144-147)
    Alexandru-Laurenţiu Cohal
    DOI: https://doi.org/10.1515/jef-2017-0018