Google+ Badge

Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2018

ΜΑΡΙΖΑ ΚΩΧ - Παναγιά μου, Παναγιά μου (ESC 1976 - Greece, Original Video)

Στον τάφο του Κρυστάλλη, στην Αρτα, Ιούνιο; 1994

Σε κάποιο διάλειμμα του συμποσίου για τον Κρυστάλλη επισκεφτήκαμε τον τάφο του ποιητή στην Άρτα. Ήταν από δεξιά ο καθηγητής Μιχάλης Μερακλής, ο ανεψιός του ποιητή Δημήτρης Κρυστάλλης, η γυναίκα δίπλα μου είναι πρώτη μου ξαδέλφη ονομαζομένη Ελλη Ευταξία κόρη της αδελφής του πατέρα μου ονόματι Αμαλία, είχε 3 αδελφές.Η κόρη της τώρα Αμαλία Ευταξία έχει φαρμακείο στην Άρτα(οι διευκρινίσεις ανήκουν στον Δημήτρη Κρυστάλλη, γιο του Βασίλη Κρυστάλλη, του στρατηγού αδελφού του ποιητή από άλλη μάνα). Δεν έχω αναγνωρίσει τον κύριο δίπλα μου.


 

Ζαχαρούλα-Των Βλάχων

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2018

Call for Papers Material Culture Review/Revue de la culture matérielle


Call for Papers
Material Culture Review/Revue de la culture matérielle (MCR) is Canada’s only scholarly journal dedicated to the study of material culture. Published twice annually, the journal documents cultural artifacts, describing their historical contexts and roles in society.
Material Culture Review invites submissions of new research on material culture and its related topics from the fields of cultural history, public history, art history, cultural geography, folklore and ethnology, archaeology, anthropology, architecture, museum, conservation and heritage studies. The editors encourage submissions from scholars at any phase of their career, curators and professionals from the museum and heritage world, and from independent scholars with an interest in material culture. Papers may be submitted in English or French languages.
Additionally, the editors are currently interested in developing theme issues around the following topics:
  • Labour and Material Culture
  • Material Culture of Belief
  • Needle Work
  • Material Culture of Agriculture
  • First Nations Material Culture
  • Inventorying Culture
  • Cultural Tourism
  • The Virtual Museum
Scholars interested in guest-editing a theme issue are invited to submit a proposal to the editors. The journal is pleased to receive unsolicited as well as commissioned works. Please visit http://culture.cbu.ca/mcr/ for submission guidelines.

Submit abstracts, manuscripts, or questions to:
Material Culture Review/Revue de la culture matérielle
Cape Breton University
1250 Grand Lake Road, Sydney, Nova Scotia
B1P 6L2 Canada

Ευάγγελους Αυδίκος, Οι πληγές με την αμείλιχτη σιωπή τους, EFSYN, 17.7.18


via.jpg

«Εργα τέχνης» σε ρολόγια μέτρησης ηλεκτρικού ρεύματος της πόλης του Ναυπλίου EUROKINISSI/ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
Στην ειδησεογραφία, από τα πιο αγαπημένα ρήματα είναι το «σοκαριστήκαμε». Η διάρκεια του σοκαρίσματος, συνήθως, είναι μικρής διάρκειας κι αυτό συναρτάται με τις ανάγκες των τηλεοπτικών σταθμών αλλά και την έλλειψη άλλης «σοκαριστικής» είδησης.
Το ίδιο συμβαίνει και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που λειτουργούν ως ιμάντες μετάδοσης του αισθήματος σοκαρίσματος. Αυτό προφανώς δεν υπαινίσσεται πως κάποια αποτρόπαια γεγονότα δεν αναστατώνουν τους πολίτες είτε με την πρωτοφανή αγριότητα της πράξης είτε με την έκπληξη για το αδίκημα.
Το σοκ, ωστόσο, προϋποθέτει εφησυχασμό και άγνοια των κοινωνικών καταστάσεων. Είναι όμως έτσι; Πόσες φορές θα σοκαριστούμε από πράξεις σχολικού εκφοβισμού, που συνοδεύονται από ταπείνωση των θυμάτων, σωματική βία και κονιορτοποίηση της αυτο-εκτίμησης; Η οργή που νιώθουμε γίνεται ύλη διατιμήσιμη αλλά και βαλβίδα εκτόνωσης. Κι όταν κατακάτσει η ιερή αγανάκτησή μας, επιστρέφουμε στον εφησυχασμό μας.
Ομως, κουβαλάμε όλοι μας τις πληγές με την αμείλιχτη σιωπή τους (Γιάννης Ρίτσος). Ενδεχομένως κάποιοι/οιες να έχουν δοκιμάσει τον βιασμό του σώματος και της ψυχής τους. Και να σιώπησαν. Ολοι γνωρίζουν. Κανείς δεν είναι ανεύθυνος αυτής της φρικιαστικής πράξης. Που ασκείται από δυνατούς σε αδύναμους. Σε διαφορετικούς. Επανειλημμένα. Πέρα από τις διαφημιστικές εκστρατείες που δεν αγγίζουν την καθημερινότητα. Γιατί η κοινωνία είναι ηλεκτρισμένη. Πληγωμένες οι οικογένειες. Αποξενωμένα τα μέλη της.
Το φαινόμενο του bullying, προφανώς, δεν είναι πρόσφατο. Κι αυτό φουσκώνει την ανησυχία. Η κοινωνία εξελίσσεται τεχνολογικά. Οι ευκολίες πολλαπλασιάζονται - όχι για όλους. Παραμένει, όμως, η δυσανεξία σε κάθε είδους διαφορετικότητα. Η επίκληση της (προ-)εφηβικής ψυχολογικής ανισορροπίας δεν μπορεί να λειτουργήσει ως γαλλικό κλειδί.
Υπάρχουν οι ευθύνες όλων. Καθένας και το μερτικό του. Αβουλοι και μοιραίοι ψελλίζουμε μεγαλόστομες διακηρύξεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Σιωπάμε -οι πολλοί- μπροστά στο γεγονός. Ο καθένας αποσύρεται στον γυάλινο ατομικισμό του. Αποστρέφουμε το βλέμμα. Κλειδώνουμε τις δικές μας ευθύνες έξω από την εξώπορτα του εγωκεντρισμού μας.
Τα σχολεία παραδέρνουν ανάμεσα στην άγνοια και την έλλειψη υποστήριξης από ειδικούς. Η πολιτεία εκδίδει πυριφλεγείς ανακοινώσεις. Ολοι σηκώνουν τα χέρια. Οι γονείς στο κυνήγι του μεροκάματου αλλά και της καριέρας. Αλλοτε, κάποιες μητέρες βάζουν κάτω από τη φούστα τα παιδιά τους στερώντας τους τον αέρα να μεγαλώσουν ισόρροπα.
Παιδιά που μεγαλώνουν ακούγοντας συνεχώς στ’ αυτιά τους «Μην ανακατεύεσαι. Κοίτα τον εαυτό σου κι άσε τους άλλους». Μια κοινωνία τυφλά ανταγωνιστική. Που δεν μαθαίνει στα παιδιά την αλληλεγγύη.
Υπάρχουν οι εξαιρέσεις. Σαν εκείνο το αγόρι. Αριστούχος στο σχολείο. Κι όταν ο ορφανός και απροστάτευτος συμμαθητής, ο μουσουλμάνος πιτσιρικάς, έγινε σάκος του μποξ ενός ρατσισμού που η οικογένεια, η τηλεόραση και η κοινωνία δίδαξαν, τότε όρθωσε το ανάστημά του προστατεύοντας τον συμμαθητή του.

Κώστας Καρυωτάκης, ο ποιητής που σημάδεψε την Πρέβεζα