Google+ Badge

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Αρχαίες πόλεις στα παράλια της Θεσσαλίας


Λάρισα 18 Ιουλίου 2017



Όπως παραδίδουν οι αρχαίοι συγγραφείς, τέσσερις ήταν οι σημαντικές πόλεις των παραλίων της Θεσσαλίας προς την πλευρά του Αιγαίου, το Ομόλιο, οι Ευρυμενές, η Μελίβοια και η Κασθαναία. Σ΄ αυτές μπορούν να προστεθούν ο Ριζούς και οι Ευρεές, για τις οποίες προς το παρόν τα δεδομένα είναι λίγα. Οι παραπάνω πόλεις κατείχαν την ανατολική πλευρά του Κισσάβου και του Μαυροβουνίου, που ήταν κατοικημένες από τη μυκηναϊκή περίοδο. Τον 6ο αι. π.Χ. εγκαθίστανται εκεί οι Μάγνητες, όπως και στο Πήλιο και τις ακτές του Παγασητικού, καθώς την εποχή αυτή ολοκληρώνονται οι μετακινήσεις των Θεσσαλικών φύλων και στην εύφορη Θεσσαλική πεδιάδα απλώνονται οι Θεσσαλοί.
Μέχρι σήμερα έχουν εντοπισθεί πέντε οχυρωμένες θέσεις της κλασικής εποχής, στο Ομόλιο, το Κόκκινο Νερό, τη Βελίκα, τον Αγιόκαμπο και το Κεραμίδι, οι οποίες μπορούν να σχετισθούν με τις παραπάνω πόλεις.
Η βορειότερη πόλη των Μαγνήτων ήταν το Ομόλιο, που φύλαγε την είσοδο της Θεσσαλίας και το πέρασμα του Πηνειού και τοποθετείται στα δυτικά του σημερινού ομώνυμου οικισμού. Στον χώρο της αρχαίας πόλης δεν έγιναν συστηματικές ανασκαφές, ωστόσο οι σποραδικές έρευνες στα νεκροταφεία, με τελευταία εκείνη που διεξήχθη στο πλαίσιο κατασκευής της μεγάλης σήραγγας των Τεμπών, έδωσαν σπουδαία ευρήματα που πιστοποιούν την ακμή της περιοχής, τουλάχιστον από τον 7ο αι. π.Χ.
Οι Ευρυμενές τοποθετούνται στον λόφο στα βόρεια του Κόκκινου Νερού, σε κομβικό σημείο για τον έλεγχο της ναυσιπλοΐας, όπως συνέβαινε και με τις οχυρωμένες ακροπόλεις της Βελίκας και του Αγιοκάμπου, μεταξύ των οποίων τοποθετείται η αρχαία Μελίβοια. Τα σημαντικότερα μέχρι στιγμής ευρήματα της περιοχής προέρχονται από τον λόφο πάνω από το λιμάνι του Αγιοκάμπου, το οποίο στην αρχαιότητα υπήρξε κεντρικός σταθμός της διαδρομής από την αρχαία Δημητριάδα προς τη Μακεδονία. Περιλαμβάνονται μαρμάρινα γλυπτά, ταφικά αγγεία και εμπορικοί αμφορείς, που δείχνουν τη θρησκευτική και εμπορική σημασία της περιοχής.
Στα βυζαντινά χρόνια οι αυτοκράτορες μεριμνούν για την εκ νέου οχύρωση της περιοχής, ώστε να συνεχισθεί ο έλεγχος της θαλάσσιας διαδρομής αλλά και της χερσαίας των παραλίων, που χρησιμοποιούνταν ως εναλλακτική εκείνης των Τεμπών. Οι ακροπόλεις της Βελίκας και του Κόκκινου Νερού παίζουν τον σημαντικότερο ρόλο την περίοδο αυτή. Ειδικά οι ανασκαφές των τελευταίων χρόνων στο κάστρο της Βελίκας έδειξαν τη διακίνηση αγαθών στα χρόνια του Ιουστινιανού σε όλη τη Μεσόγειο, αφού βρέθηκαν εκεί αντικείμενα από την Αφρική έως τη Μαύρη Θάλασσα.
Αργότερα, η περιοχή έγινε γνωστή ως το Όρος των Κελλίων και γέμισε από σκήτες και μοναστήρια, που συνέχισαν να εκμεταλλεύονται τις εύφορες κοιλάδες και τα αγαθά της θάλασσας, όπως συνέβαινε από την αρχαιότητα. Παράλληλα, υπήρχαν και μικροί οικισμοί, τους οποίους διαδέχθηκαν αργότερα τα ιστορικά χωριά, με σημαντικότερα εκείνα της Καρύτσας, της Μελίβοιας, της Σκήτης και του Σκλήθρου.
Η σπουδαία βυζαντινή γλυπτική και οι άλλες τέχνες που αναπτύχθηκαν στα μοναστήρια δείχνουν τη διαχρονική σημασία της περιοχής, που μπορούσε σε όλες τις εποχές να παράγει πλούτο, στηριζόμενη στο εύφορο έδαφος και τη θάλασσα. Το κρασί και το λάδι φαίνεται ότι κυριαρχούσαν στο παρελθόν, όπως δείχνουν τα βυζαντινά εργαστήρια παραγωγής που διατηρήθηκαν.
Σήμερα, που η περιοχή στηρίζεται όλο και περισσότερο στον τουρισμό, η ανάδειξη των μοναδικών στοιχείων του παρελθόντος θα αποδώσει προστιθέμενη αξία στα τοπικά προϊόντα αλλά και στον ίδιο τον τόπο, ο οποίος προσφέρεται για ενδιαφέρουσες περιηγήσεις από στεριά και θάλασσα και αναβίωση μοναδικών εικόνων της ιστορίας. Τα σημαντικότερα από τα διατηρούμενα τεκμήρια αναδεικνύει το Διαχρονικό Μουσείο Λάρισας, που προσφέρεται ως πύλη γνωριμίας και δίνει το έναυσμα ώστε να περιηγηθεί κανείς στην πανέμορφη αυτή περιοχή.

Οργανωμένες περιηγήσεις γύρω από τις αρχαίες πόλεις των παραλίων θα πραγματοποιούνται στο Διαχρονικό Μουσείο για ομάδες 8 ατόμων και άνω. Πληροφορίες: τηλ. 2413-508242.


εκδήλωση τιμής για τη διαχρονική προσφορά των δασκάλων της Αργιθέας με τίτλο « Στον ανήφορο της γνώσης", 29 Ιουλίου

Τα Γ.Α.Κ. Αρχεία Ν. Καρδίτσας και ο Δήμος Αργιθέας συνδιοργανώνουν εκδήλωση τιμής για τη διαχρονική προσφορά των δασκάλων της Αργιθέας με τίτλο « Στον ανήφορο της γνώσης¨». Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 29 Ιουλίου 2017 και ώρα 19.00μ.μ στο Δημοτικό Σχολείο Μάγειρου Πετρίλου και θα περιλαμβάνει ομιλίες και έκθεση αρχειακού υλικού από τα σχολεία της Αργιθέας.
Θα ήταν  μεγάλη μας χαρά να παρευρεθείτε στην εκδήλωση μας
Με εκτίμηση
Ελπινίκη Αγγελίνα

Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Ευάγγελος Αυδίκος*,

Ο κύκος της Φωτεινής

Είναι η απελευθέρωση από νοητικά σχήματα και θεωρητικές κατασκευές που οδήγησε τον Μπρετόν και τους Σουρεαλιστές να χαρακτηρίσουν στο μανιφέστο τους την παιδική ηλικία ως πλησιέστερη στην «αληθινή» ζωή.
Το παιδί, έτσι κι αλλιώς, είναι πέρα από τα όρια της ορθολογικής σκέψης, όπως τη γνωρίζουμε. Η Φωτεινή, λοιπόν, εκφράστηκε μ’ έναν τρόπο, που αργότερα ονομάστηκε πολιτικώς ορθή συμπεριφορά. Απέρριψε τα στερεότυπα, όπως αποτυπώνονται στις λαϊκές αντιλήψεις.
Αυτή την ανατρεπτικότητα χρησιμοποίησε και ο Γκάρνερ όταν δημοσίευσε γνωστά λαϊκά παραμύθια με τον τίτλο «Πολιτικώς ορθά παραμύθια». Σ’ ένα από αυτά, την «Κοκκινοσκουφίτσα», ο Γκάρνερ εμφανίζεται να ανασκευάζει το στερεότυπο του κακού λύκου, που συμμαχεί με την Κοκκινοσκουφίτσα, προκειμένου να απαλλαγούν από τον προσδιορισμένο τρόπο σκέψης.
Αν η παιδική σκέψη της Φωτεινής έχει μια αθωότητα και υπερρεαλιστική αντίληψη των υπαρχόντων πλαισίων, δεν συμβαίνει το ίδιο με τις προθέσεις κάποιων.
Ο Γκάρνερ και όσοι υπεραμύνθηκαν του πολιτικώς ορθού κινήματος, που διαπέρασε όλη τη ραχοκοκαλιά της αμερικανικής κοινωνίας, δεν είχαν την αθωότητα της Φωτεινής ούτε την αισθητική ανάγκη των υπερρεαλιστών να επαναθέσουν τα όρια και τις συμβάσεις της τέχνης.
Εξέφραζαν την πολιτική στάση του μερεμετίσματος. Οι λέξεις νοηματοδοτήθηκαν αρνητικά απ’ όσους άσκησαν εξουσία. Η αντικατάσταση της λέξης «μαύρος», όμως, από την «πολιτικά ορθή» λέξη «Αφροαμερικανός» δεν διόρθωνε τον αποκλεισμό των «μαύρων» στην Αμερική. Την καταπίεση και το καθεστώς του πολίτη δεύτερης κατηγορίας.
Το πολιτικώς ορθό κίνημα ανέλαβε το βάρος να μερεμετίσει μια πραγματικότητα στο επίπεδο του φαίνεσθαι. Του λόγου. Με τελικό στόχο την αναδιαπραγμάτευση των ιστορικών και κοινωνικών σχέσεων. Τρανό είναι το παράδειγμα με την εξίσωση θύτη και θύματος στη δεκαετία του 1940.
Την Αντίσταση και τον Εμφύλιο. Που αντιμετωπίζεται ως στερεότυπο, που παρεμποδίζει τη συμφιλίωση. Που διαστρεβλώνει την ιστορική πραγματικότητα.
Χρειάζεται μεγαλύτερη κομψότητα στη χρήση των λέξεων. Λένε. Να είναι πιο απαλές. Να γίνουν ευγενικές. Οι ανακοινώσεις στα Γιούρογκρουπ και άλλων φορέων –πολιτικών και τραπεζικών– που ασχολούνται με περιοριστικές πολιτικές καταφεύγουν στην εμπειρία του πολιτικώς ορθού κινήματος.
Να μην πληγωθούν ψυχολογικά οι πολίτες. Ή καλύτερα να μην προκαλέσουν οι πραγματικές λέξεις αντιδράσεις. Τη ζημιά δεν την κάνουν οι λέξεις. Οι πράξεις πληγώνουν.
*καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

Περικλής Κοροβέσης, Η ανάπτυξη της καταστροφής, EFSYN, 15.7.17


perikliskorovesis.jpg

Περικλής Κοροβέσης - Εφημερίδα των ΣυντακτώνΠερικλής Κοροβέσης - Εφημερίδα τών Συντακτών
Στη δεκαετία του 1980 ο ανεπτυγμένος κόσμος μάθαινε έκπληκτος για ένα άγνωστο κράτος, το νησί Ναούρου, με προκλητικό πλούτο, συγκρίσιμο μόνο με το σημερινό Ντουμπάι.
Υπερπολυτελή αυτοκίνητα, ο αρχηγός της αστυνομίας είχε μια Λαμποργκίνι, μοτοσικλέτες μεγάλου κυβισμού, ιδιόκτητα ελικόπτερα για ρομαντικές βόλτες και άφθονα ταχύπλοα και γιοτ.
Το νησί αυτό είχε ονομαστεί από τους Ευρωπαίους επισκέπτες του «Νησί της Ευτυχίας», γιατί ήταν ένας πραγματικός παράδεισος, πριν βέβαια από την ανάπτυξή του.
Μια τροπική όαση με κοκοφοίνικες και πλούσια παραγωγή σε μπανάνες, μάνγκο και άλλα τροπικά φρούτα.
Η γη ήταν εξαιρετικά γόνιμη και απέδιδε πλούσιες σοδειές. Το νησί είχε πλήρη αυτάρκεια. Αφθονο ήταν το κυνήγι και το ψάρεμα.
Τα σπίτια ήταν καλύβες αχυρένιες, φτιαγμένες με τέτοια δεξιοτεχνία που άντεχαν σε όλα τα ακραία καιρικά φαινόμενα. Ζεστές τον χειμώνα, δροσερές το καλοκαίρι.
Δεν υπήρχαν αρρώστιες και οι άνθρωποι πέθαιναν από βαθιά γεράματα. Ολα αυτά πριν από την ανάπτυξη.
Το νησί αυτό έχει εμβαδόν μόλις 21 τετραγωνικά χιλιόμετρα και οι κάτοικοί του δεν ξεπερνούν τους 10.000.
Είναι ανεξάρτητο κράτος αλλά προτεκτοράτο της Αυστραλίας. Γι’ αυτό και δεν έχει στρατό. Την άμυνά του την έχει αναλάβει η Αυστραλία. Εχει μόνο αστυνομία, που διαθέτει 50 υπαλλήλους.
Τι συνέβη και το νησί αυτό έγινε τόσο πλούσιοΥπήρχε εκεί αμιγής φωσφορίτης, ένα πολύτιμο γεωργικό λίπασμα. Και οι εταιρείες εξόρυξης επένδυσαν.
Το νησί άρχισε να αναπτύσσεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα και παράλληλα αυτοκτονούσε.
Αυτός ο παράδεισος αποψιλώθηκε ολοσχερώς και έγινε ένα σουρωτήρι, ένα νεκρό κέλυφος ακατοίκητο και άγονο.
Οι κάτοικοι μεταφέρθηκαν στα παράλια, σε μοντέρνες πολυκατοικίες όπου όλα τα δωμάτια είχαν κλιματισμό. Ολα τα τρόφιμα έρχονταν επεξεργασμένα και κανείς δεν μαγείρευε.
Αποτέλεσμα, οι κάτοικοι να γίνουν υπέρβαροι και διαβητικοί και ο μέσος όρος ζωής πολύ χαμηλός. Και όταν εξαντλήθηκαν τα κοιτάσματα του φωσφορίτη και έμειναν χωρίς εισόδημα, δημιούργησαν ένα ταμείο για να επενδύσουν σε ακίνητα στην Αυστραλία και στη Χαβάη. Και έπαθαν καταστροφή.
Και όπως είχαν μάθει να ζουν παρασιτικά, έκαναν το νησί τους βιομηχανία για ξέπλυμα μαύρου χρήματος.
400 τράπεζες είχαν την έδρα τους στο νησί. Δηλαδή μία τράπεζα ανά 25 κατοίκους. Ξεπλύθηκε ό,τι ήταν να ξεπλυθεί και σταμάτησε και αυτή η μπίζνα.
Το 90% του νησιού, εξαιτίας των εξορύξεων, είναι πλέον άγονο και ακατοίκητο. Αρα, παραγωγή μηδέν. Ολα πρέπει να εισαχθούν, ακόμα και το πόσιμο νερό.
Το εξωτερικό χρέος έχει αγγίξει τα 800 εκατομμύρια δολάρια. Και η χώρα, δηλαδή ό,τι έχει απομείνει από αυτήν, βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.
Δίπλα σε αυτές τις συμφορές, έρχεται και μια καινούργια: η στάθμη της θάλασσας ανεβαίνει και οι απάνεμες και γραφικές αμμουδιές με τους κοκοφοίνικες βυθίζονται.
Και οι ντόπιοι, εκεί που οι παππούδες τους ζούσαν σε έναν παράδεισο, βρίσκονται ναυαγοί σε έναν βράχο στον ίδιο τους τον τόπο.
Ετσι όπως είχε γίνει το νησί, ήταν κατάλληλο μόνο για στρατόπεδο συγκέντρωσης-εξόντωσης. Κάτι σαν τη δική μας Γυάρο. Και αυτό έκανε η κυβέρνηση.
Μίσθωσε στην Αυστραλία εκτάσεις της για να γίνουν στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών. Το Πολεμικό Ναυτικό και η Ακτοφυλακή της Αυστραλίας περιπολούν συνεχώς και οδηγούν τα πλοιάρια των μεταναστών με προορισμό την Αυστραλία κατευθείαν στο Ναούρου, που απέχει 3.000 χιλιόμετρα από την Αυστραλία.
Οι μετανάστες, που προέρχονται κυρίως από Αφγανιστάν, Σρι Λάνκα, Ιράκ, Ιράν και Πακιστάν, στοιβάζονται σε σκηνές, σε τόσο άθλιες συνθήκες που η κυβέρνηση της Αυστραλίας απαγόρευσε την πρόσβαση δημοσιογράφων.
Υπάρχουν πληροφορίες για εξεγέρσεις και συμπλοκές, λεηλασίες και πυρπολήσεις δημόσιων κτιρίων.
Και αυτό που δημιουργεί θλίψη είναι πως οι ντόπιοι, μελλοντικοί κλιματικοί πρόσφυγες, δέχονται οι ίδιοι να γίνουν δεσμοφύλακες των σημερινών οικονομικών και πολιτικών προσφύγων.
Το Ναούρου είχε προπαγανδιστεί από την αυστραλιανή κυβέρνηση ως υπόδειγμα ανάπτυξης, ως μια χώρα που τα έκανε όλα σωστά και όπως πρέπει, πάντα σύμφωνα με τους νόμους της αγοράς και τις αρχές του νεοφιλελευθερισμού.
Δεκάδες προπαγανδιστικές ταινίες γυρίστηκαν και προβλήθηκαν στις τηλεοράσεις όλου του κόσμου για το πώς ένας πρωτόγονος λαός, εν μιά νυκτί, μετατράπηκε σε ευρωπαϊκό λαό, με κριτήριο την κατανάλωση, που ήταν από τις υψηλότερες του κόσμου.
Μια τέτοια ανάπτυξη δοκιμάστηκε σε όλες τις αποικίες, αλλά χωρίς τις παροχές του Ναούρου.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Αφρική, η οποία πριν γίνει αποικία ευημερούσε και η πείνα εκεί ήταν άγνωστη. Η παραγωγή της ήταν σύμφωνη με τις ανάγκες της.
Με τους αποικιοκράτες η παραγωγή άλλαξε, σύμφωνα με τις ανάγκες των Ευρωπαίων αποικιστών και τα κέρδη τους φυσικά.
Λαοί αναλώσιμοι, χωρίς προοπτική και μέλλον. Η σημερινή μαζική μετανάστευση από την Αφρική στην Ευρώπη έχει τις ρίζες της στην «ανάπτυξη» της αποικιοκρατίας.
Και η Ελλάδα -