Google+ Badge

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Κυκλοφορεί το 49ο τεύχος, Άνοιξη 2017, του περιοδικού δε+κατα με θέμα τις Λογοτεχνικές Περιθάλψεις. Το ειδικό αυτό τεύχος, γραμμένο εξ ολοκλήρου από συγγραφείς που είναι ιατροί, φαρμακοποιοί, ψυχολόγοι, ψυχαναλυτές ή θεραπευτές, χωρίζεται σε τέσσερις ενότητες: Οι Συνεντεύξεις (εμβόλια), Τα Ποιήματα (καταπραϋντικά), Η Πεζογραφία (αντιβίωση) και Τα Δοκίμια (αντικαταθλιπτικά). 23 βιβλία παρουσιάζει ο ποιητής και κριτικός λογοτεχνίας Κωνσταντίνος Μπούρας. Στα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία.Περιεχόμενα

ΙΑΤΡΟΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΘΑΛΨΕΙΣ
(δε)κατοδείκτης
- Οι συνεντεύξεις-εμβόλια
Τζων Καλέφ-Εζρά
Αθανάσιος Σίμογλου
Δημήτρης Κρεμαστινός
Εύα Στάμου
Στυλιανός Καρέντζος
Χρήστος Ναούμ
Παναγιώτης Παπαϊωάννου
Γεράσιμος Α. Ρηγάτος
- Τα Ποιήματα-καταπραϋντικά
Γιάννης Αντιόχου
Λέλη Μπέη
Κώστας Μωραΐτης
Λιλή Ντίνα
Λούλη Τσαμαντάνη
Βασίλης Τσιπάς
Ευτυχία Τροϊκανού
Νικόλαος Παυλίδης
- Η πεζογραφία-αντιβίωση
Στέλιος Καρέντζος, Ο τελευταίος μέγας δούκας της Κωνσταντινούπολης
Φωτεινή Τσαλίκογλου, Ο γιατρός που ονειρεύτηκε να χωρέσει στην αγκαλιά του ένα άλογο
Κατερίνα Μαλακατέ, Η σχετική φύση του πόνου
Ευριδίκη Νικήτα, Το φαινόμενο καβάτζα
Ηλίας Παπαδημητρακόπουλος, Το πενηντάρι
Θέμης Παναγιώτου, Η παλιά ζακέτα
Χρυσόστομος Καλαντζής, Από το συρτάρι ενός γαστρεντερολόγου
Εύα Στάμου, Θερμοκοιτίδα
Γιώργος Γώτης, Το τετράγωνο δόντι
Πάνος Ι. Μαυρομμάτης, Γηροκομείο
Άγγελος Δ. Κανιούρας, Το γράμμα ενός παιδιού
Γεράσιμος Ρηγάτος, Κάταγμα ισχίου
Παναγιώτης Παπαϊωάννου, Στον καναπέ του κτηνίατρου
Μαριέττα Πεπελάση, Η προσφυγοπούλα
Χρήστος Ναούμ, Ιστορία μου, αμαρτία μου
- Δοκίμια - αντικαταθλιπτικά
Χαράλαμπος Μ. Μουτσόπουλος, Φωτεινή Ν. Σκοπούλη, Δυνατότητες και υποχρεώσεις από τη σπουδή και την άσκηση της Ιατρικής
Χαράλαμπος Σ. Ρούσσος, Θύλακες αριστείας: αντίσταση στη δυστοπία
Μανόλης Πρατικάκης, Ποίηση και Ψυχιατρική
Παναγιώτης Βούζης, Φαρμακός
Σερενές, Ιατρική, Ποίηση: Βίοι Παράλληλοι
Θανάσης Χατζόπουλος, Ο φλοιός της γλωσσικής αλήθειας
Γιάννης Ζέρβας, Η ποίησή (μου) ως ψυχοπάθειά (μου)
Αθανάσιος Σίμογλου, Η ευεργετική επίδραση της μουσικής στον άνθρωπο
- Οι συνήθεις ύποπτοι
Κριτικές είκοσι ενός βιβλίων από τον Κωνσταντίνο Μπούρα
Μη μου πεις, Κώστας Γιαννακογιώργος, Φωτεινή Ν. Σκοπούλη, Ρίβα Λάββα, Marcelo Miraculous
- 'πνάδες

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Ευάγγελος Αυδίκος *,Μετά το Μενίδι, EFSYN, 20.6.17


menidi.jpg

Η επόμενη μέρα δεν μπορεί να είναι πολεμική | EUROKINISSI/ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΙΣΙΝΑΣ
Η σφαίρα που έκοψε το νήμα της ζωής του εντεκάχρονου μαθητή στο Μενίδι λειτούργησε ως θρυαλλίδα στις σχέσεις των Ρομά και των υπολοίπων κατοίκων. Απολύτως κατανοητή η επιφύλαξη και ο φόβος που έχουν εμφιλοχωρήσει στο Μενίδι. Υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα με βαθιές κοινωνικές ρίζες, που αναδεικνύει τη διαχρονική ευθύνη της ελληνικής πολιτείας στη διαχείριση του θέματος.
Περιθωριοποιήθηκαν οι Ρομά με ευθύνη του πολιτικού συστήματος. Αντιμετωπίστηκαν οι Ρομά ως μια κλασική περίπτωση ευδοκίμησης των πελατειακών σχέσεων. Αξιοποιήθηκε η άτυπη κοινωνική οργάνωση της συγκεκριμένης ομάδας με την ύπαρξη αρχηγών για τον έλεγχο της ψήφου που διοχετευόταν σ’ εκείνον που πλειοδοτούσε στην προεκλογική αγορά.
Αυτή η σχέση εξυπηρετούσε τα συμφέροντα και των εκφραστών μέρους του πολιτικού συστήματος αλλά και των διαχειριστών της άτυπης οργάνωσης στις κοινότητες των Ρομά.
Ο διπολισμός αυτός και οι πελατειακές σχέσεις παγίωσαν τα στερεότυπα, που συχνά εξελίσσονταν σε ρατσιστική συμπεριφορά. Θύματα αυτής της αταξίας, οι νέες γενιές των Ρομά. Απ’ αυτούς λίγοι κατάφεραν να ξεπεράσουν τον διπολισμό και να ενσωματωθούν ισότιμα στις τοπικές κοινωνίες.
Γι’ αυτή την εξέλιξη μεγάλη είναι η ευθύνη του εκπαιδευτικού συστήματος. Δεν υπήρξε, ώς τώρα, μια συγκροτημένη και οραματική πρόταση που να επιμένει στον στόχο της. Να μάθουν τα παιδιά γράμματα, κόντρα στις εθιμικές συνήθειες κάποιας μερίδας των Ρομά που τα αντιμετώπιζα(ου)ν, τα κορίτσια ιδιαίτερα, ως παιδιά ενός κατώτερου Θεού. Σπάνια αποφοιτούν από το Δημοτικό Σχολείο. Η συνήθεια να τα αρραβωνιάζουν σε σχολική ηλικία καθιστά τη φοίτησή τους ανέφικτη.
Η στάση της ελληνικής πολιτείας δεν χαρακτηρίστηκε από διάθεση να υλοποιήσει ένα μακρόπνοο σχέδιο. Διακηρύξεις υπήρχαν. Η βούληση έλειψε, έγινε ευάλωτη στις πολιτικές και κοινωνικές σκοπιμότητες. Παράδειγμα τρανό, τα ευρωπαϊκά προγράμματα για την ένταξη των Τσιγγανοπαίδων, όπως ήταν ο τίτλος.
Σπαταλήθηκαν χρήματα άσκοπα, που δεν οδήγησαν στον στόχο. Προκηρύσσονταν για μικρή χρονική περίοδο. Δεν υπήρξε συνέχεια και συνέπεια. Απουσίαζε μακρόπνοο εκπαιδευτικό σχέδιο.
Και σ’ όλα αυτά προστέθηκε η προκατάληψη μερίδας γονέων και εκπαιδευτικών. Ζητούσαν -και ζητούν ακόμη- ξεχωριστά σχολεία, που είναι η θερμοκοιτίδα για την εμπέδωση του κοινωνικού περιθωρίου και τη δημιουργία συγκρουσιακών σχέσεων.
Το Μενίδι μπορεί να γίνει η αρχή για μια μακρόπνοη πολιτική που μπορεί να θεραπεύσει την κοινωνική παθογένεια. Η επόμενη μέρα δεν μπορεί να είναι πολεμική. Η οδυνηρή απώλεια του παιδιού προκάλεσε θλίψη και οργή.
Για τα παραβατικά φαινόμενα, για τα οποία δεν υπάρχει καμία ανοχή. Δεν δικαιολογεί, όμως, τις επιθέσεις. Το πογκρόμ. Η εκπαίδευση, σε βάθος χρόνου, μπορεί να διαμορφώσει διαφορετικό κλίμα.
* καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας
  

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

Εκδήλωση τιμής στον ανθρωπολόγο Σωτήρη Δημητρίου: Κριτική Διεπιστημονικότητα και Κοινωνικοπολιτική εγρήγορση. Ένας διάλογος για τα κοινά τις ανθρωπιστικές επιστήμες και τις τέχνες, 24 IΙουνίου 2017

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ-ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Ομάδα Κριτικής Διεπιστημονικότητας

Σας προσκαλούμε στην εκδήλωση τιμής για την ζωή και το έργο του ανθρωπολόγου Σωτήρη Δημητρίου που θα γίνει το
Σάββατο 24 Ιούνη 2017
στο κτήριο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, Ερμού 134
και θα ξεκινήσει στις 5 μμ.
Στην εκδήλωση θα συζητήσουμε την καινοτόμα συμβολή του Σωτήρη Δημητρίου
·        Στη μεθοδολογία των επιστημών του ανθρώπου, την κριτική διεπιστημονικότητα και την κοινωνική ανθρωπολογία
·        Στην θεωρία και κριτική του κινηματογράφου, την οπτική ανθρωπολογία και την ανάδειξη της πολιτικής διάστασης στην τέχνη
·        Στην θεωρία του κοινωνικού μετασχηματισμού, την ανάλυση χειραφετητικών πρακτικών και εννοιών, με έμφαση στην έννοια της communitas  
·        Στην δύναμη του προσωπικού παραδείγματος αντι-ιεραρχικής και συλλογικής στάσης ζωής του διανοούμενου σε εποχές κρίσης

Θα εκτεθούν βιβλία και μελέτες του Σωτήρη Δημητρίου και στο τέλος θα προβληθεί οπτικό υλικό από συνεντεύξεις του.
Συμμετέχουν σύντροφοι, φίλοι και συνταξιδιώτες.
Συνδιοργανώνουν η  ΟΜΑΔΑ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΔΙΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΌΤΗΤΑΣ και ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΩΝ

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Παρουσιάστηκαν οι ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΠΕΝΤΑΡΕΣ στη Φλώρινα, την Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

κατάμεστη η οδός ονείρων, η αίθουσα όπου παρουσιάστηκαν οι τελευταίες πεντάρες

οι ομιλητές Δημήτρης Χριστόπουλος και Τριαντάφυλλος Κωτόπουλος


Και κάτι από το πολύ παρελθόν. Αριστερά ο ζωγράφος Τάκης Μπέσσας, συνάδελφος στο Τμήμα Καλών Τεχνών της Φλώρινας. Δεξιά ο Θανάσης Γερμανίδης, συνάδελφος στο ίδιο σχολείο της Φλώρινας, πρόεδρος της ΕΛΜΕ, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ 2012-2014. Και οι δυο τους με συνδέουν με τη ζωή μου στη Φλώρινα τα πρώτα χρόνια του διορισμού μου στη ΔΕ


το πάνελ. Εκτός από τους ομιλητές, η συντονίστρια Άννα Βακάλη, φιλόλογος και διδάκτωρ-διδάσκουσα στο μεταπτυχιακό της Δημιουργικής Γραφής, αλλά και ο Κώστας Καλδάνης , πρόεδρος του Συλλόγου Ηπειρωτών Φλώρινας

Η Μίκα και η Γιώτα, φιλόλογοι που διάβασαν με επιτυχία αποσπάσματα του βιβλίου


Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Οι τελευταίες πεντάρες στη Φλώρινα, Παρασκευή, 16 Ιουνίου, 9.30μμ


Πρέβεζα: 4ήμερο Φεστιβάλ TANGO





ΟΓΔΟΟ(8) INTERNATIONAL PA’ BAILAR TANGO SUMMER FESTIVAL PREVEZAS GREECE
Η πολιτιστική ομάδα < PA’ BAILAR EL TANGO ARGENTINO > με έδρα στην Πρέβεζα, από το 2008 οργανώνει στην Πρέβεζα ένα από τα μεγαλύτερα διεθνή φεστιβάλ TANGO της Ελλάδας .
Aπό τις 15 έως 18 του Ιουνίου 2017 πάνω από 200 λάτρεις και χορευτές από όλα τα μέρη του κόσμου όπως : Λετονία, Φιλανδία, Ιταλία, Βουλγαρία αλλά και από ολόκληρη την Ελλάδα θα συμμετάσχουν στο φεστιβάλ.
Το φεστιβάλ θα εξελιχθεί σε ένα τετραήμερο εκδηλώσεων στο χώρο της Κυανής Ακτής ( beach bar), και Ατριο ( αίθουσα δεξιώσεων ) όπου : 4 ζευγάρια guest από Ελλάδα και Ιταλία θα χορέψουν στις 16/06/2017 ( Ατριο αίθουσα δεξιώσεων) ,3 ζευγάρια από Αργεντινή και Κολομβία που χορεύουν στις 17/06/2017 ( Ατριο αίθουσα δεξιώσεων) .
Τραγουδιστές και Djs προερχόμενοι απευθείας από την Αργεντινή θα ζωντανέψουν κάθε βραδιά του τετραήμερου

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

ΠΑΝΑΓΗΣ ΛΕΚΑΤΣΑΣ Ένας αυτοδίδακτος φιλόλογος, ιστορικός και ανθρωπολόγος Ο Δήμος Ιθάκης, τιμώντας τη μνήμη του Παναγή Λεκατσά, διοργανώνει Επιστημονικό Συνέδριο στην Ιθάκη (1 – 2 Ιουλίου 2017) με τη συμμετοχή ειδικών επιστημόνων που θα αναπτύξουν την προσφορά και την απήχηση του έργου του στο πλαίσιο των πολιτισμικών και ιστοριογραφικών δεδομένων των τελευταίων 70 χρόνων

.
O Παναγής Λεκατσάς γεννήθηκε στις 5 Aυγούστου του 1911 στον Σταυρό της Ιθάκης. Από νωρίς έδειξε την κλίση του στα γράμματα και η μητέρα του υπέθαλψε την κλίση αυτή. Φοίτησε στο Σχολαρχείο της Ιθάκης, στο Γυμνάσιο της Λευκάδας, και στο Γυμνάσιο της Κέρκυρας, απ’ όπου πήρε το απολυτήριό του. Τελειώνοντας το Γυμνάσιο, σύμφωνα με την επιθυμία των γονιών του, φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έφτασε έως τις πτυχιακές εξετάσεις, αλλά δεν έλαβε μέρος στις προφορικές κι έτσι δεν πήρε το πτυχίο του. Οι μεγάλες αγάπες του στάθηκαν η φιλολογία, η ιστορία και η κοινωνική ανθρωπολογία, στις οποίες μαθήτεψε και αφιερώθηκε ολοκληρωτικά καλλιεργώντας τες ως αυτοδίδακτος. Το 1939 παντρεύτηκε την πιανίστα Δήμητρα Δημητριάδη, από την οποία πήρε διαζύγιο «κοινή συναινέσει» το 1947. Τον ίδιο χρόνο γνωρίστηκε με τη συγγραφέα Eύα Bλάμη. Εντάχθηκε στο E.A.M το 1942 και τον Δεκέμβριο του 1944 συνελήφθη και φυλακίστηκε στο αναμορφωτήριο του στρατοπέδου συγκεντρώσεως στο Γουδί. Αφέθηκε ελεύθερος με τη μεσολάβηση του στενού συγγενή και φίλου του Kώστα Kουβαρά, αξιωματικού του αμερικανικού στρατού. Το 1961 παντρεύτηκε με την Eύα. Ήταν μόλις 59 χρονών όταν πέθανε, στις 5 Σεπτεμβρίου του 1970, από εγκεφαλική θρόμβωση που οφειλόταν σε υπέρταση, αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο συγγραφικό έργο, φιλολογικό, ιστορικό, ανθρωπολογικό, θρησκειολογικό, μεταφραστικό, ερμηνευτικό, κριτικό και δημοσιογραφικό. Ελπίζουμε ότι το Συνέδριο θα συμβάλει τα μέγιστα σε μια συστηματική επιστημονική μελέτη και αποτίμηση του πολυδιάστατου έργου του έλληνα διανοούμενου. H παρουσία του Παναγή Λεκατσά στα ελληνικά γράμματα, το μεταφραστικό του έργο, η συμβολή του στην εφαρμογή της εθνολογικής μεθόδου στη μελέτη του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, οι ιδεολογικές κατευθύνσεις και οι πνευματικοί του ορίζοντες, θα αποτελέσουν αντικείμενο αναστοχασμού και επανεκτίμησης υπό το φως της σύγχρονης έρευνας. Η Επιστημονική Επιτροπή Χρίστος Αλεξίου Αριάδνη Γκάρτζιου-Τάττη Δημήτρης Ι. Κυρτάτας Βασίλης Λεντάκης Σπυρίδων Ράγκος Πρόγραμμα Εργασιών Σάββατο 1 Ιουλίου 2017 9.00–9.20, Εγγραφές 9.20–9.40, Χαιρετισμοί 9.40–10. 20: Εναρκτήρια Ομιλία Χρίστος Αλεξίου, Παναγής Λεκατσάς: Ένας αυτοδίδακτος φιλόλογος, ιστορικός και ανθρωπολόγος. Πρωινή Συνεδρία Πρόεδρος: Δημήτρης Ι. Κυρτάτας 10.20–10.40, Σπυρίδων Ράγκος, Έρως (1963), Διόνυσος (1971) και το πνεύμα της δημιουργίας. 10.40-11.00, Μιχάλης Δ. Κονάρης, Η ερμηνευτική προσέγγιση των θεών του Ολύμπου: Η περίπτωση του Απόλλωνα. 11.00–11.20, Γιάγκος Ανδρεάδης, Ο Διόνυσος και οι διονυσιακές σπουδές. 11.20–11.40, Σταύρος Γουλούλης, Η Ψυχή του Παναγή Λεκατσά: Το δένδρο της ζωής και μερικές εφαρμογές του στην ελληνόφωνη παράδοση (ιστορική – γεωγραφική θεώρηση). 11.40–12.00, Αριάδνη Γκάρτζιου-Τάττη, Ο Λαβύρινθος: Καταγωγή και εξέλιξη ενός τύπου ποιητικής μυθοπλασίας. 12.00–12.30, Συζήτηση/Διάλειμμα Πρόεδρος: Βασίλης Λεντάκης 12.30–12.50, Ευριπίδης Γαραντούδης, Ο Παναγής Λεκατσάς ως μεταφραστής της αρχαίας ελληνικής ποίησης: Μια θεώρηση από τη σημερινή σκοπιά. 12.50–13.10, Θεοδόσης Πυλαρινός, Ο δημοτικιστής Παναγής Λεκατσάς. 13.10–13.30, Μαρία Ρώτα, Μιλτιάδης Γεωργούλης, Μορφή, ρυθμός και αρμονία στα «πεζολογήματα» των μοντέρνων ποιητών: ποιητικές αναζητήσεις του Παναγή Λεκατσά στη δεκαετία του 1930. 13.30–13.50, Δημήτρης Αγγελάτος, Ερμηνευτικά πρίσματα για την ποίηση και την ποιητική: Ο Λεκατσάς για τον Βάρναλη. 13.50–14. 20, Συζήτηση/Τέλος Συνεδρίας Κυριακή 2 Ιουλίου Πρωινή Συνεδρία Πρόεδρος: Σπυρίδων Ράγκος 9.30 – 9.50, Δημήτρης Ι. Κυρτάτας, Η καταγωγή των θεσμών, των εθίμων και των δοξασιών. 9.50 – 10.10, Ελένη Παπάζογλου, Με αφορμή τον Σοφοκλή: Η διαδρομή του Λεκατσά από την αισθητική στην τελετουργία και από την συνομιλία στον μονόλογο. 10.10 – 10.30, Καίτη Διαμαντάκου, O Eυριπίδης του Παναγή Λεκατσά: Από το κείμενο στη σκηνή και από το θέατρο στη φιλολογία. 10.30 – 10.50, Στέλλα Τσιρβίτζη, Τραγωδία και πολιτική. 10.50 – 11.10, Θανάσης Ευσταθίου, Ο Παναγής Λεκατσάς και η πολιτική φιλολογία και φιλοσοφία του 4ου αιώνα π.Χ. 11.10 – 12.00, Συζήτηση/Διάλειμμα Πρόεδρος: Αριάδνη Γκάρτζιου-Τάττη 12.00 – 12.20, Βασίλης Λεντάκης, Διαβάζοντας τον Ισοκράτη. 12.20 – 12.40, Έλενα Πατρικίου, Μαρξιστικές απόπειρες στην ερμηνεία της ελληνικής αρχαιότητας. 12.40 – 13.00, Χρίστος Αλεξίου, Παναγής Λεκατσάς / Άγγελος Σικελιανός: Μια ποιητική αντιπαράθεση στα χρόνια της κατοχής. 13.00 – 13.20, Παντοφίλη Βαρβαρήγου, Παναγής Λεκατσάς – Εύα Βλάμη: Σύντροφοι και συνοδοιπόροι στη ζωή και την τέχνη. 13.20 – 14.00, Συζήτηση - συμπεράσματα Οι εργασίες του Συνεδρίου θα πραγματοποιηθούν στην αίθουσα Δημοτικού Κινηματογράφου. Η Οργανωτική Επιτροπή του Συνεδρίου Πάνος Δόριζας Τηλέμαχος Καραβίας Νίκος Ραδίτσας Σπύρος Κουβαράς Ευθύμιος Βαρβαρήγος Ιωάννα Καχρίλα Όθων Ταφλαμπάς Δημήτρης Κουτσουβ

Ευάγγελος Αυδίκος *, Η καρωτίδα της υγείας, EFSYN,13.2.17


dorean_ygea.jpg

ΜΟΤΙΟΝΤΕΑΜ/ΤΡΥΨΑΝΗ ΦΑΝΗ
Ο Ερρίκος είχε μπροστά του τον αραιωμένο καφέ, ήταν το μόνο ρόφημα που του επέτρεψε ο γιατρός. Τέρμα το ποτό. Ασε στην άκρη τα λιπαρά. Πρόληψη, αγαπητέ μου. Ανάγκα και θεοί πείθονται, θυμήθηκε τη φράση από τα γυμνασιακά του χρόνια. Δεν έριχνε τη σκούφια του για τα αρχαία ελληνικά, να όμως που τον βοήθησαν να δώσει έκφραση σ’ αυτό που ένιωθε εκείνη τη στιγμή.
Βουλωμένη καρωτίδα. Ενενήντα πέντε τα εκατό η δεξιά. Κατεπειγόντως χειρουργείο, η απόφαση του γιατρού σε μεγάλο ιδιωτικό ιατρικό κέντρο. Τι να ’κανε.
Ηταν ο καιρός που η ιδιωτική ασφάλιση είχε γίνει μόδα. Η γυναίκα του ήταν επίμονη. Δεν μπορεί να είμαστε ίδιοι με την πλέμπα. Του φάνηκε, όμως, χρήσιμη. Σε δέκα μέρες μπαίνεις στο χειρουργείο. Εχω κρατήσει ημερομηνία. Συνεννοήσου με τη διοίκηση για τα οικονομικά.
Πήγε. Χαμόγελα φρέσκα. Πήρε θάρρος. Του κόπηκαν τα γόνατα όμως σαν άκουσε την τιμή. Δεν επαρκεί η ιδιωτική ασφάλιση που έχετε. Η αποζημίωση που εισπράττουμε από το Δημόσιο, μικρή. Του κόπηκαν τα γόνατα.
Δεν ανήκε σ’ αυτούς που κρατούσαν κομπόδεμα. Κάτι λίγα είχε στο βιβλιάριο. Ισα ίσα που έφταναν για να καλύψει αυτά που του ζητούσαν για την εγχείρηση. Απελπίστηκε. Η μικρή του είχε πετύχει σε σχολή της επαρχίας. Χρειαζόταν κάποια λεφτουδάκια, να νοικιάσει σπίτι. Τα πρώτα έξοδα.
Στενός φίλος τον προέτρεψε να επισκεφθεί δημόσιο νοσοκομείο. Κορυφαίοι οι γιατροί, έμαθε. Διαθέσιμη ημερομηνία για χειρουργείο σε έξι μήνες. Απελπίστηκε. Ο γιατρός του τον πίεζε. Οσο καθυστερούμε, είναι ορατός ο κίνδυνος εγκεφαλικού.
Τι το ’θελε και το ’πε. Του ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Ο κύβος ερρίφθη. Η εγχείρηση έγινε. Η γυναίκα του, όμως, άδειασε το πορτοφόλι από το τελευταίο πεντακοσάρικο. Ο γιατρός ζήτησε να τη δει, ενόσω τον ετοίμαζαν για την εγχείρηση. Εκρινα σκόπιμο να καλέσω κι έναν ακόμη γιατρό, για το καλό του συζύγου σας. Τι να ’κανε. Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια.
Δεν πρόλαβε να δοκιμάσει τον νερωμένο καφέ, τα μάτια του γούρλωσαν απ’ όσα άκουγε στην τηλεόραση. Αυτοφασκελώθηκε. Ορσε, μπουνταλά, που καμωνόσουν για σπουδαίος. Είσαι ένας ανόητος.
Το κράτος ανήκει σ’ αυτούς που έχουν τη δύναμη. Μπαινοβγαίνουν στα νοσοκομεία και δεν πληρώνουν. Η «καλή» κοινωνία μάς μάρανε. Που δεν έχει τσίπα. Υπουργοί, πρωθυπουργοί, άνθρωποι που εμφανίζονται φιλεύσπλαχνοι. Για τον πισινό τους και μόνο νοιάζονται.
Η περιπέτεια με την καρωτίδα τον ταρακούνησε. Φραγγέλιο χρειάζεται. Η καρωτίδα της Υγείας θέλει καθάρισμα.
* καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

summer intake: “Folkloristics and Applied Heritage Studies” MA programme in Tartu




Dear Colleagues, 
Please help us spread the word! The University of Tartu (UT) is accepting applications for the new English-language master’s programme, “Folkloristics and Applied Heritage Studies”. The application deadline for fall semester 2017 is 29 June 2017. This summer intake is open for EU/EEA nationals, i.e. citizens of countries that are in the European Union or in the European Economic Area.  
“Folkloristics and Applied Heritage Studies” is a two-year programme intended for graduates and professionals interested in the concepts and workings of cultural heritage, folklore and the heritage of crafts in diverse socio-cultural contexts, past and present.
The programme provides analytical and practical tools to examine the processes of heritage production, the particularity of intangible cultural heritage and its relationship to folklore and everyday culture. Students also learn to recognise and ethically apply cultural heritage as a social and economic resource and to act as mediators between different interest groups in this field.
Students choose to specialise either in the analysis of folklore and cultural heritage, or in the study and application of the heritage of crafts.
The curriculum provides ample opportunity to gain diverse hands-on experience and to tailor the content of study plans to chosen career paths. An MA thesis or a more practically oriented MA project completes the programme.
“Folkloristics and Applied Heritage Studies” is coordinated by the UT Departments of Ethnology, and Estonian and Comparative Folklore, and the UT Viljandi Culture Academy Native Crafts Departments.
For more information about the programme, admission requirements and the application process, please visit http://www.ut.ee/folkheritage/, or email us at folkandheritage@ut.ee
Thank you and best wishes!
Elo-Hanna Seljamaa, Programme Manager
Kristel Kivari, Programme Coordinator

Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

LORCA | 80+1 χρόνια απουσίας [Έκθεση ζωγραφικής]


Στη Dépôt Art Gallery, Νεοφύτου Βάμβα 5, Κολωνάκι, σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Cervantes Αθηνών και με την αιγίδα της Πρεσβείας της Ισπανίας εγκαινιάζεται την Παρασκευή 9 Ιουνίου και ώρες 8μ.μ. – 11μ.μ.  η ομαδική έκθεση ζωγραφικής και γλυπτικής με θέμα: «80+1 χρόνια απουσίας | Lorca» αφιερωμένη στη συμπλήρωση 80+1 χρόνων από το θάνατο του Ισπανού ποιητή και δραματουργού Federico García Lorca. Την έκθεση επιμελείται ο Ιστορικός Τέχνης κι ερευνητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Κωνσταντίνος Βαφειάδης. Η έκθεση διαρκεί έως την Πέμπτη 29 Ιουνίου 2017.
Τα ξημερώματα της 19ης Αυγούστου του 1936, παραστρατιωτικοί οπαδοί του Φράνκο εκτέλεσαν τον Federico García Lorca, κλείνοντας τον σύντομο κύκλο ζωής ενός εκ των μεγαλύτερων ποιητών του αιώνα μας.
Ο ίδιος άλλωστε είχε δηλώσει: «Εγώ ποτέ δεν θα γίνω πολιτικός. Είμαι επαναστάτης, γιατί δεν υπάρχει αληθινός ποιητής που να μην είναι επαναστάτης».
Ο τραγικός και πρόωρος θάνατός του δεν τον παρέδωσε στη λήθη. Το τεράστιο έργο του (ποιήματα και θεατρικά) ζει. Ταξίδεψε έξω από τα σύνορα της χώρας του, δεν έπαψε ποτέ να διαβάζεται και να συγκινεί, γιατί είναι ποίηση αληθινή, γνήσια με ρυθμό και μουσικότητα σαν καθαρό τρεχούμενο νερό.
Στην έκθεση 43 σύγχρονοι εικαστικοί «ερμηνεύουν» τη ζωή, το έργο και τον θάνατο του Federico García Lorca.
Ο Δρ. Ιστορίας της Τέχνης και εικαστικός Κωνσταντίνος Βαφειάδης σημειώνει:
«Οκτώ δεκαετίες μετά την στυγερή δολοφονία του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα (†1936) εμπνευσμένοι Έλληνες εικαστικοί σπεύδουν να αποτίσουν ευλαβικά φόρο τιμής στον πλέον σημαντικό Ισπανό δραματουργό, στον κορυφαίο και ασυμβίβαστο εχθρό του λογοτεχνικού κομφορμισμού του 20ου αιώνα.
Σαράντα τρία έργα ζωγραφικής και πλαστικής, επιχειρούν να ερμηνεύσουν και ταυτόχρονα να ανασυνθέσουν το όραμα του μεγάλου ερωτικού Ποιητή, την βαθιά του πίστη στην Επανάσταση των συναισθημάτων και στην Αλήθεια που μόνον αυτά μπορούν να βεβαιώσουν. Και τούτο, όχι έναντι του οφειλόμενου σεβασμού, αλλά γιατί το άσπιλο και άταφό του σώμα και η βιαιοθάνατη εφηβική ψυχή του αναζητά διαρκώς και απαιτεί δικαίωση. Απαιτεί την αμεσότητα της Έμπνευσης, απαιτεί την δροσερή αύρα της Αλήθειας, απαιτεί, τέλος, την υπαρξιακή μας αποκατάσταση στο Δίκαιο και τον Έρωτα.
Στα αιτήματα αυτά ανταποκρίνονται πλήρως τα έργα της παρούσας Έκθεσης, τα οποία φιλοδοξούν να διερευνήσουν τον βίο και τις πράξεις του Λόρκα, σε μια προσπάθεια ανάπλασης της ωραίας του μορφής, εντός της αιθάλης του σύγχρονου αυτό-αναλωτικού «πολιτισμού». Ορισμένα έργα συνιστούν εικαστικές διασκευές του δραματικού και ποιητικού του έργου. Άλλα πάλι επιζητούν να ξαναπιάσουν τον μίτο των σκέψεων του, προκειμένου να φωτίσουν την οδυνηρή μας πραγματικότητα. Άλλα, τέλος, λιγότερα αυτά, αρνούνται να αποδεχθούν, ως δεδομένη, όχι τόσο την απουσία του Ποιητή, αλλά τον «θάνατο» των σκέψεών του από τον κυρίαρχο σήμερα Λόγο εξουσίας.»
Συμμετέχουν οι εικαστικοί:
Ανδρούτσος Γιώργος // Αποστόλου Μάγδα // Αποστόλου Μαρία // Βαφειάδης Κωνσταντίνος // Γκινάκη Αναστασία // Δανάλης Νίκος // Δασκαλοπούλου Βούλα // Δήμος Τάσος // Διβάρη Εύα // Δραγάτση Λουκία // Δραγάτση Φρύνη // Δρίτσας Γιώργος //Δρογώση Τάνια // Ιωάννα Τ. // Καράλη Αγγέλα // Κευγάς Μιχάλης // Κολοκυθάς Νίκος // Κολυβά Μαρία // Κοσμίδου Rose Σοφία // Κωνσταντίνου Πένυ // Λουκίδη Χριστίνα // Μαλτέζου Μαρίνα // Μαναβή Πένη // Μαυρολέων Κατερίνα // Μπλούκου Βασιλική // Μπόμπορη Αγγελική // Μπόμπορης Βαγγέλης // Νέζης Παναγιώτης // Οθωναίου Φωτεινή // Παπαδημητρίου Γιώργος // Παπαδοπούλου Σοφία // Περδικάρης Νικόλας // Πετρανάκη Αλεξάνδρα // Ράπτη Νάντια // Ραχωβίτσα Νατάσσα // Σκαντζής Κωνσταντής // Σταύρου Σοφία // Σωτήρχος Στάθης // Τζάννε Νικολέττα // Τουλιάτου Κερασιά // Φεσσά Σύλβια // Φίλη Μαρία // Χρυσανθόπουλος Αριστείδης
Στα πλαίσια της έκθεσης, την Παρασκευή 23 Ιουνίου και ώρα 8μ.μ. ο Αντόνιο Αρμάνι και το ARMANI musical & theater center παρουσιάζουν μουσικοθεατρική performance με αποσπάσματα έργων του Federico García Lorca, μελοποιημένα τραγούδια σε στίχους Lorca και Ισπανόφωνα τραγούδια. Συνεργάζεται η ηθοποιός και σκηνοθέτης Μαρία Κατσιώνη.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Βαφειάδης
Concept – Οργάνωση – Επικοινωνία: Δημήτρης Λαζάρου
Μουσική επένδυση videos και επιμέλεια ραδιοφωνικού σποτ: Τάσος Πέτσας
Επιμέλεια videos: Ζώης Κουτρούλης
Μεταφράσεις στα Αγγλικά: Μάρα Συρρή
Εγκαίνια: Παρασκευή 9 Ιουνίου 2017 και ώρες 20:00 – 23:00
Διάρκεια έκθεσης: 9 – 29 Ιουνίου 2017
Dépôt  Art Gallery
Νεοφύτου Βάμβα 5        
106 74 Κολωνάκι - Αθήνα
Τηλ :+30 210 3648174                                                                            
e-mail: info@depotgallery.gr
official site : www.depotgallery.gr
Facebook: depotgallery.gr
Ώρες λειτουργίας: Τρίτη έως Παρασκευή 12:00 – 20:30, Σάββατο 12:00 –16:00, Κυριακή & Δευτέρα κλειστά.

Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

Δημήτρης Χριστόπουλος, Κι όλα έχουν βουλιάξει…, EFSYN, 04.06.2017

Κι όλα έχουν βουλιάξει…

Γράμμα σ’ έναν (λογοτεχνικό) ήρωα


Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Μαρία Λιάκου,οι αφετηρίες, Vakxikon 2015

Μαρία Λιάκου: «Οι αφετηρίες»


Υπάρχουν συγγραφείς οι οποίοι αρχίζουν τη συγγραφική τους καριέρα πολύ νωρίς, λίγο πάνω λίγο κάτω απ’ τα είκοσι πέντε τους χρόνια, και άλλοι, οι οποίοι ξεκινούν αργά, ευρισκόμενοι στη μέση ηλικία, μέσα δηλαδή στην ωριμότητά τους. Οι πρώτοι, με την πάροδο κάποιων δεκαετιών, απορρίπτουν ως νεανικά αμαρτήματα τα πρώτα τους έργα –περισσότερο οι ποιητές και λιγότερο οι πεζογράφοι– ενώ οι δεύτεροι γράφουν μεν καλύτερα στη συνέχεια, ακουμπούν όμως με σεβασμό στην αρχή της πεζογραφικής τους προσπάθειας, συμπληρώνοντας παρά αποκτώντας μιαν απόσταση απ’ αυτή την απόπειρα. Η σεμνή, χαμηλόφωνη και ελκυστική δημιουργός Μαρία Λιάκου ανήκει στη δεύτερη κατηγορία, καθώς στα πενήντα πέντε της χρόνια μετρά μία συλλογή διηγημάτων και έναν τόμο με δύο νουβέλες, στον οποίο θα αναφερθούμε. Δυο νουβέλες για τις οποίες εξαρχής λέμε πως, τόσο θεματικά όσο και τεχνικά, είναι εντελώς πρωτοπόρες, πρωτοφανείς και εκφραστικά πλήρως ισορροπημένες, σε σημείο μάλιστα που η δεύτερη ανάγνωση να σημαίνει όχι απλώς περισσότερο συναισθηματικό κέρδος, αλλά και περισσότερη δεκτική προσαρμογή.
Το πρώτο βιβλίο της Μαρίας Λιάκου, το οποίο αποτελείται από οκτώ ευσύνοπτα διηγήματα και τιτλοφορείται Μικρές απώλειες, είναι ακριβώς ό,τι επισημαίνει εύστοχα ο τίτλος. Έχουμε δηλαδή την απώλεια μιας αγαπημένης γάτας, ενός βιβλίου, μιας γειτονικής παρουσίας, της εργασίας, των παιδικών χρόνων, τέλος της προσωπικής αθωότητας. Σ’ αυτόν τον τόμο, που σίγουρα αποτελεί αγαπητό σύνολο αισθητικών λειτουργιών, μένουμε θεληματικά στα ουσιώδη, επικροτούμε τα θετικά, συνοδεύουμε τη δημιουργό στη μικρή αυτή διάρκεια έκφρασης, χωρίς σε καμιά περίπτωση να απορρίπτουμε κάτι, που ως νεανική συμπεριφορά προκαλεί, ίσως, μιαν απερίσκεπτη αναγνωστική γνώμη ή παράλληλη ενσωματωμένη συγκομιδή. Σε αυτό το βιβλίο η Λιάκου κάνει πράξη την ατομική της σχέση με τους ανθρώπους, τα ζώα ή τα αντικείμενα, τη φιλοσοφία, την κοινωνιολογία ή την ψυχολογία, εν κατακλείδι την αγάπη της για τον κόσμο, τη σύμπλευσή της με την ηθική, τη συμπόρευσή της με τη σημαντική, αληθινή και νοηματική προοπτική της, με το απρόβλεπτο αποτέλεσμα που εξάγεται, όταν αυτό που αποτελεί το εσωτερικό της σύμπαν τείνει προς την αβεβαιότητα.
Δυο νουβέλες για τις οποίες εξαρχής λέμε πως, τόσο θεματικά όσο και τεχνικά, είναι εντελώς πρωτοπόρες, πρωτοφανείς και εκφραστικά πλήρως ισορροπημένες, σε σημείο μάλιστα που η δεύτερη ανάγνωση να σημαίνει όχι απλώς περισσότερο συναισθηματικό κέρδος, αλλά και περισσότερη δεκτική προσαρμογή.
Ας δούμε τώρα τις Αφετηρίες. Μιλάμε για δύο νουβέλες – η πρώτη μπορεί να εκληφθεί και ως μεγάλο διήγημα. Δεν θέλω να πω πολλά για το στόρι τους, για να μη χαλάσω την μαγεία τους, θα πω μόνον πως μια απογοητευμένη γυναίκα της πόλης καταλήγει για λίγες μέρες στην Πάτμο, όπου έπειτα από διάφορα επεισόδια δίνει μια παράσταση με μία και μόνο θεατή και ένας έφορος αρχαιοτήτων, ο οποίος καλείται σε κάποια ανασκαφή, εν μέσω πολλών γεγονότων, γίνεται η αιτία να τα ξαναβρούν πατέρας και γιος, που βρίσκονται σε μακροχρόνια αντιπαλότητα. Μιλώ μόνο ευσύνοπτα για την υπόθεση, διότι τα δύο αυτά θέματα είναι πρωτόγνωρα για την ελληνική λογοτεχνία, εγώ προσωπικά δεν έχω στην πολύχρονη διάρκειά μου ως αναγνώστης ξανασυναντήσει παρόμοια. Είναι δε τόσο προφανή, που με την καταπληκτική μαστοριά της πεζογράφου Μαρίας Λιάκου παίρνουν χαρακτήρα ποιοτικού έργου τέχνης, γίνονται αιτία έκλυσης μεγάλων συναισθηματικών ροών, παίζουν ρόλο καταλύτη τόσο για την κατασκευή όσο και για την απόλαυση, τέλος προβαίνουν σε μια ενδιαφέρουσα και άκρως ικανοποιητική τομή στον χώρο των Γραμμάτων. Έτσι, με τον δικό της προσωπικό τρόπο, με τα δικά της ιδανικά μέσα, με την ατομική της προσφορά στη λογοτεχνία και με την ιδιάζουσα γλωσσική εκφορά, η Μαρία Λιάκου πετυχαίνει να μας ξεσηκώσει, να μας κάνει να δούμε την καθημερινότητα καθαρά, να προβούμε σε ρεαλιστικές και πραγματολογικές εκτιμήσεις, να συμβάλουμε κατά κάποιον τρόπο στην καλύτερη επικοινωνία του. Και επίσης, χωρίς να λέμε πράγματα που δεν τα πιστεύουμε –κάτι που ίσως κάποιος κακεντρεχής θα μπορούσε να μας κατηγορήσει, σίγουρα χωρίς να έχει διαβάσει τα βιβλία, και επειδή η Μαρία Λιάκου είναι κάτι παραπάνω από καλή φίλη– απογυμνωνόμαστε εντελώς από την όποια σκοπιμότητα, απ’ την όποια δεύτερη σκέψη και μέσω αυτού του κειμένου, με όλα τα αρνητικά και τις ελλείψεις, καλούμε τους αναγνώστες να προμηθευτούν τα βιβλία, με δυο λόγια για την εκλεκτή τους εντιμότητα, για την πλήρη ποιότητα, για το συγγραφικό ήθος, για τη γλωσσική επάρκεια, για τη μεθυστική ισορροπία.
Στο σημείο αυτό θα ήθελα να προσθέσω και κάτι ακόμη: η αφηγηματικότητα που χαρακτηρίζει τις δύο νουβέλες είναι κυριολεκτικώς εκπληκτική. Και οι δύο υποθέσεις βρίσκουν έναν σωστό στόχο. Για παράδειγμα, όλα όσα συμβαίνουν μετά τη ματαίωση της πραγματικής παράστασης, μέχρι τότε που η ηρωίδα αποφασίζει να δώσει τη δική της ή όσα προηγούνται, ώστε η σκέψη του άντρα να φθάσει στο σημείο να αποφασίσει, να ξανασμίξει πατέρα και γιο, είναι υψηλότατου νοηματικού επιπέδου. Σ’ αυτό συμβάλλει αποφασιστικά τόσο η οικονομία των κειμένων όσο και η κατοχή εκ μέρους της συγγραφέως μιας γλωσσικής μεθόδου, που γνωρίζει άριστα πόσο και πώς θα αναπτυχθεί. Σε καμιά περίπτωση, εφόσον οι ιστορίες είναι, όπως είπαμε, πρωτογενείς, δεν μυρίζουμε τη συνέχεια ή και το τέλος, γιατί όχι, το σίγουρο όμως είναι πως από κάποιο μέρος του σώματος και μετά, υποψιαζόμαστε για το πού θα καταλήξει. Ενώ, παίρνοντας υπ’ όψιν μας το γεγονός ότι και οι δύο υποθέσεις διαδραματίζονται μακριά από αστικό τοπίο –η μία σε νησί, η άλλη σε ορεινό όγκο– εξάγεται αβίαστα το συμπέρασμα –το οποίο συνάδει άμεσα με το διήγημα «Άρκαλος» από τις Μικρές απώλειες– πως στη σκέψη της δημιουργού υπερτερεί η ύπαιθρος έναντι της πόλης, όλο της το είναι βρίσκεται εκεί που μπορεί να βλέπει ουρανό, θάλασσα και κήπους γεμάτους με τριαντάφυλλα.
Και κλείνω: το συγκεκριμένο κείμενο κινήθηκε χωρίς υπερβολές, χωρίς ιδιοτέλειες, χωρίς φανφάρες, με γνώμονα την όσο καλύτερη αξιολόγηση ενός έργου, το οποίο βρίσκεται ακόμη υπό διαμόρφωση. Πιστεύω πως μπορεί να σταθεί ως βάση για τη γνωριμία με μια λογοτεχνική προσπάθεια, που επιμένω, αναζητά βηματισμό ψάχνοντας για διεξόδους και επιθυμώντας την επικοινωνία, η οποία είναι ό,τι καλύτερο μπορεί κανείς να ευχηθεί. Και παράλληλα, στέκεται η αφορμή για να αναθεωρήσουμε ό,τι αρνητικό, τόσο ως στόχευση όσο και ως αποτέλεσμα, προβάλλει στα πεζογραφικά μας πράγματα από νέους αλλά και παλιότερους συγγραφείς –αν και οι νέοι έχουν το τεκμήριο της αθωότητας– και να μπορέσουμε να διακρίνουμε το αυθεντικό απ’ το κατεστημένο, το γνήσιο απ’ το νόθο, το ταπεινό από το υπερφίαλο.