Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2020

Σπύρος Μπρίκος, Το κύκνειο άσμα του Αβραάμ Λεσπέρ, μυθιστόρημα, Μανδραγόρας 2020

Κρυστάλλειες Αναγνώσεις, σπίτι Κ. Κρυστάλλη, Συρράκο, 18 Αυγούστου 2020, ώρα 8μμ.

Το Θερινό Σχολείο Τζουμέρκων ξεκινάει μια νέα δραστηριότητα. Την ονομάζει «Κρυστάλλειες Αναγνώσεις», θα γίνει δε στο Συρράκο, την Τρίτη, 18 Αυγούστου 2020, ώρα 8μμ, στο σπίτι του ποιητή και πεζογράφου Κώστα Κρυστάλλη. Θα απαγγελθούν ποιήματα και πεζογραφήματα του Κρυστάλλη- η κάθε ανάγνωση δεν θα ξεπερνά τα 3 λεπτά. Η επιλογή είναι προσωπική, αρκεί να γνωστοποιηθεί (όνομα και ποίημα ή πεζογράφημα, ολόκληρο ή απόσπασμα, ώστε να μην  διαβαστούν τα ίδια) στο email evangelos.avdikos@gmail.com, ως την Κυριακή, 16 Αυγούστου 2018. Ο αριθμός των αναγνωστών/αναγνωστριών ορίζεται στους 10 κατ’ ανώτατο όριο- σ’ αυτόν τον αριθμό συμπεριλαμβάνονται και τα ονόματα της ομάδας πρωτοβουλίας.

 

  1. Ευάγγελος Αυδίκος
  2. Φωτεινή Λεοντάρη
  3. Πέτρος Μόκας
  4. Σπύρος Παπαϊωάννου
  5. Κόνυ Σιαχάμη
 

Σάββατο, 8 Αυγούστου 2020

Online Conference: Digital Truth Making: Ethnographic Perspectives on Practices, Infrastructures and Affordances of Truth-Making in Digital Societies by Nathalie Knöhr

 


--- Reposted from "kulturwissenschaftlich-volkskundliche [kv]-Mailingliste" ---
 

Dear Colleagues,

We cordially invite you to join us on October 7-9, 2020, for the online conference “Digital Truth Making: Ethnographic Perspectives on Practices, Infrastructures and Affordances of Truth-Making in Digital Societies”, funded by the German Research Foundation (DFG). The event is the 7th conference of the Section “Digitization in Everyday Life” of the German Association of Cultural Anthropology and Folklore Studies (dgv), hosted by the Institute for European Ethnology & the Centre for Anthropological Research on Museums and Heritage (CARMAH) at the Humboldt University of Berlin (Germany). Conference organizers: Christoph Bareither, Dennis Eckhardt, Alexander Harder, Julia Molin, Antonia Sladek and Vanessa Zallot.

The conference addresses the fact that the ubiquity of digital infrastructures has brought about numerous drastic changes to a globalized world. One of the most pressing socio-political questions in this context is how digitisation has changed the ways in which particular truths are enacted and established in everyday life. While the vague concept of “post-truth” has played a major role in public discussions on political and societal meaning-making throughout the last years, there is a lack of analytical contributions offering insights into the everyday information and knowledge practices in the “post-truth” era, especially when it comes to the particular role that digital technologies play in this context. Thus, the core objective of the international conference “Digital Truth-Making” is to provide empirical insights, conceptual approaches and theoretical reflections on how the making of truths is increasingly entangled in complex digital infrastructures and dependent on the relation between human activities and programmed algorithms.

The conference builds on dynamic digital formats beyond established (non-digital) conference structures. Our aim is to explore new means of conference participation and interaction online by combining pre-produced audio-visual presentations, in-depth live discussions and online socializing. The participation is free of charge, but due to the interactive nature of the online sessions the number of participants is limited. You can find all details, the full conference program as well as the registration form on the conference website:

https://hu.berlin/digitaltruthmaking 

 

With best regards,

Christoph Bareither

---
Prof. Dr. Christoph Bareither
Juniorprofessor für Europäische Ethnologie
Schwerpunkt Medienanthropologie
 
Institut für Europäische Ethnologie
Humboldt-Universität zu Berlin
Møhrenstraße 41, 10117 Berlin, Raum 411
Tel: +49 (0)30 2093-70885
Fax: +49 (0)30 2093-70842
 
Project leader:
Curating Digital Images: Ethnographic Perspectives on the Affordances of Digital Images in Heritage and Museum Contexts (DFG)
Challenging Populist Truth-Making in Europe (CHAPTER): The Role of Museums in a Digital 'Post-Truth' European Society (VolkswagenStiftung)

όταν η "μαύρη" μας αδιαφορεί για το φλερτ

 

Με την Κόνυ, στο Νικόπολις Κλαμπ, στην Πρέβεζα

 

Με την Κόνυ, στο Νοκόπολις Κλαμπ, Πρέβεζα

 

Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2020

Στο Ματσούκι, στον μύλο



 

3ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Ηπείρου 3rd WEST SIDE MOUNTAINS DOC FEST 5 - 18 Αυγούστου 2020



Το Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Ηπείρου ή όπως έγινε γνωστό WEST SIDE MOUNTAINS DOC FEST ξεκίνησε το 2018 στο Δήμο Καραϊσκάκη της Ορεινής Άρτας. Η βασική σκέψη και πρόθεση όσων ασχοληθήκαμε με την ίδρυση του Φεστιβάλ ήταν η δημιουργία ενός σημαντικού πολιτιστικού γεγονότος, σε μία από τις φτωχότερες και πλέον δυσπρόσιτες περιοχές της Ευρώπης. Μια περιοχή απίστευτης φυσικής ομορφιάς που ξεκινά από τα Άγραφα και την κοιλάδα του Αχελώου και φτάνει σχεδόν μέχρι την Άρτα.

Το φεστιβάλ πέτυχε απόλυτα τους στόχους του και ήδη βρισκόμαστε στην παραμονή της έναρξης της τρίτης του περιόδου. Το τρίτο, λοιπόν, WEST SIDE MOUNTAINS DOC FEST, που φέτος μεγάλωσε και απλώθηκε σε όλη σχεδόν την Ήπειρο, θα πραγματοποιηθεί από τις 5 μέχρι και τις 18 Αυγούστου. Η επέκταση αυτή του φεστιβάλ έγινε πραγματικότητα με τη συμμετοχή των Δήμων Κεντρικών Τζουμέρκων, Βορείων Τζουμέρκων, Πωγωνίου, Πρεβέζης ,Άρτας , φυσικά του Δήμου Καραϊσκάκη, της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών, πολλών συλλόγων, Αδελφοτήτων, τοπικών Ομοσπονδιών, του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης, αλλά και της εκπροσώπου της Ηπειρωτικής Κοινότητας στην Αθήνα Πανηπειρωτικής Σ.Ε.

Με σκληρή δουλειά και ελάχιστους πόρους καταφέραμε το φεστιβάλ να αγαπηθεί από τον κόσμο και να τείνει να καθιερωθεί ως ένα διεθνούς κύρους φεστιβάλ, που πραγματοποιείται μακριά από τα μεγάλα αστικά κέντρα.

Καταφέραμε να ενισχύσουμε την άποψη, ότι υπάρχουν και άλλες γωνιές της Ελλάδας, που θα μπορούσαν να γνωρίσουν την κουλτούρα του κινηματογράφου και ειδικά των ταινιών τεκμηρίωσης, με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αποστασιοποίηση από επιρροές, που έχουμε συνειρμικά συνηθίσει.

Καταφέραμε να αποδείξουμε ότι με αφορμή το φεστιβάλ αυτό μπορούν να δημιουργηθούν ευκαιρίες ανάπτυξης θεσμών πολιτισμού, καθώς και εναλλακτικού τουρισμού στον τόπο μας, που έχει την ανάγκη να κάνει ένα βήμα μπροστά και να απεγκλωβιστεί από το υποβαθμισμένο πολιτιστικό “status”, που τον κατατρέχει και τον κρατά συχνά όμηρο της κακογουστιάς και της εμπορευματοποίησης των πάντων.

 

ΕΝΑΡΞΗ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Οι εκδηλώσεις του Φεστιβάλ ξεκινούν στις 5 Αυγούστου στις 18:00 με την προφεστιβαλική ημερίδα με θέμα "Ο Διαχρονικός Πολιτισμός στην Ήπειρο". Μια συνεργασία της ΑΜΚΕ Πολιτισμού “Canto Mediterraneo” και της Αδελφότητας Πηγιωτών Άρτας.

Συμμετέχουν έγκριτοι Πανεπιστημιακοί, ιστορικοί, αρχαιολόγοι, λογοτέχνες, καλλιτέχνες από τον χώρο των Εικαστικών τεχνών, της Μουσικής, του κινηματογράφου, του Θεάτρου κλπ. Οι αρχές του τόπου, οι σύλλογοι κάθε βαθμού, αλλά και οι απλοί πολίτες είναι καλεσμένοι στην εκδήλωση. Έτσι για να... μετρηθούμε και να καταθέσουμε τις απόψεις μας.

ΦΕΣΤΙΒΑΛΙΚΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ 2020

06 Αυγούστου: Έναρξη Φεστιβάλ & προβολές στις Πηγές Άρτας, Δήμος Γ. Καραϊσκάκη

07 Αυγούστου: Σκουληκαριά Άρτας, Δήμος Γ. Καραϊσκάκη.

08 Αυγούστου: Βουργαρέλι, Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων.

09 Αυγούστου: Καταρράκτης, Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων.

10 Αυγούστου: Κάτω Ραβένια, Δήμος Πωγωνίου.

11 Αυγούστου: Πράμαντα, Δήμος Βορείων Τζουμέρκων.

12 Αυγούστου: Βοτανικός Κήπος Πρέβεζα, Δήμος Πρέβεζας.

13 Αυγούστου: Τελετή λήξης στον ιστορικό Cine Ορφέα της Άρτας, Δήμος Αρταίων.

ΜΕΤΑΦΕΣΤΙΒΑΛΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

16 Αυγούστου: προβολές στην Πωγωνιανή, Δήμος Πωγωνίου.

17 Αυγούστου: προβολές στο Ελληνικό, Δήμος Βορείων Τζουμέρκων.

 

Ακολουθείστε το link για το τρέιλερ του Φεστιβάλ: https://youtu.be/WRyKHXayTbE

 

·         ΩΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ 20:30

·         Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΕΑΝ

·         ΘΑ ΤΗΡΗΘΟΥΝ ΑΥΣΤΗΡA ΤΑ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚA ΠΡΩΤOΚΟΛΛΑ

 

ΧΡΗΣΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΊΕΣ

Για τα υγειονομικά μέτρα, για το πως φτάνουμε στους χώρους προβολής, για θέματα διαμονής και άλλα ομοειδή θέματα, απευθυνθείτε στους κατά τόπους Δήμους.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΊΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ

Canto Mediterraneo AMKE τηλ: +30 695 5638 775, e-mail: cantomed@gmail.com και στην ιστοσελίδα www.cantomed.eu

 

Eυχαριστούμε για την προβολή του Φεστιβάλ μας και ελπίζουμε να σας δούμε τις προβολές μας.

Για οποιοδήποτε άλλο θέμα επικοινωνήστε μαζί μας.

 

Με εκτίμηση

Νίκος  Παπακώστας

Διευθυντής του Φεστιβάλ.

+30 695 5638 775


Τετάρτη, 5 Αυγούστου 2020

Μαρία Σιώζου, H σκιά της Μίκας, του Βαγγέλη Αυδίκου


Η ιστορία εκτυλίσσεται στη σύγχρονη Αμερική λίγα χρόνια μετά το χτύπημα των Δίδυμων Πύργων.Ο τίτλος δηλώνει την ύπαρξη ενός προσώπου που θα λειτουργεί σε όλη τη διάρκεια της αφήγησης ως σημείο αναφοράς των ιστοριών  όλων των άλλων προσώπων που κινούνται  στο  μυθιστόρημα. Η Μίκα τίθεται στον ορίζοντα  του αναγνώστη εξ αρχής, έστω και ως σκιά που σηματοδοτεί έτσι και μια αναζήτηση ή ένα κυνήγι της σκιάς , αν θέλετε.  Ποιος μιλάει; Ποιος είναι  ο αφηγητής της ιστορίας και  με ποιους τρόπους εμπλέκεται στην αφηγούμενη ιστορία; Ο αφηγητής της ιστορίας μας είναι ο Κοσμάς Τρίκαρδος.  Έλληνας, με  σπουδές στην Αμερική, μετανάστης πρώτης γενιάς ,παντρεμένος με Αμερικανο-πολωνή. Τον πρωτοσυναντούμε έξω από το κοιμητήριο του Μπρόνξ .Ψάχνει να βρει τον τάφο της Μικαέλας Τσεκουρίδου, της Μίκας ,επίσης Ελληνίδας από τη Σμύρνη η οποία αμέσως  μετά τη Μικρασιατική  καταστροφή ακολουθεί το μεταναστευτικό ρεύμα προς την Αμερική με πρώτο σταθμό τη Ν. Υόρκη.  Η Μίκα και ο Κοσμάς. Τους χωρίζει μισός αιώνας .Τους ενώνουν οι μετοχές που είχε αγοράσει η Μίκα το 1927,  μετοχές μιας εταιρείας σιδηροκατασκευών .Η εταιρεία χρεοκόπησε το 1929 στο μεγάλο κραχ και έτσι η Μίκα δεν κέρδισε ποτέ από την επένδυσή της. Πέθανε φτωχή. Αυτό είναι το παρελθόν. Στο παρόν   οι μετοχές έχουν αποκτήσει μεγάλη αξία. «Ολόκληρη περιουσία !»Η Μίκα, όμως, δε ζει. Aπαιτείται να βρεθούν οι κληρονόμοι της Μίκας, αλλιώς το μέρισμα των μετοχών θα μεταβιβαστεί στην οικονομική υπηρεσία του Μπρονξ. Την αναζήτηση των κληρονόμων της  Μίκας αναλαμβάνει για την εταιρεία επενδύσεων, στην οποία μόλις προσελήφθη ο Κοσμάς Τρίκαρδος, ο αφηγητής μας.

 Παρόλο που το κίνητρο του Κοσμά είναι στη βάση του οικονομικό ( η  επιτυχής  εύρεση των κληρονόμων θα αποτιμηθεί σε  αξιόλογα οικονομικά οφέλη που θα μεταβάλουν εξαιρετικά τη ζωή του Κοσμά και της οικογένειάς του) και παρόλο που οικονομικό, πρωτίστως ,είναι το κίνητρο κάθε μετανάστευσης, από μόνο του αυτό δε θα ήταν αρκετό για να εκπληρώσει το μυθιστορηματικό όραμα του Βαγγέλη Αυδίκου. Ο Κοσμάς βρίσκεται διαρκώς στη σκιά της Μικας και όπως γνωρίζετε οι σκιές δεν πιάνονται.«Η Μίκα είναι σαν τις γοργόνες στις ιστορίες που ιστορούσε στον Ιρλανδό παππού.Συναντώ τα ίχνη της, η ίδια πουθενά.Τη γνωρίζω από τις αφηγήσεις των άλλων, σαν το μύθο για τη γοργόνα που ήταν ακριβοθώρητη στους πολλούς», σκέφτεται ο Κοσμάς.

Η αναζήτηση της Μίκας από τον Κοσμά περνά μέσα από τις λεωφόρους της Ν.Υόρκης ,ακολουθεί τις συνεχείς μετακινήσεις του Κοσμά από το Μπρόνξ ,στην Αστόρια και το Έλλις Άιλαντ ως το Κολόμπους του Οχάιο, αλλά και τη Φιλαδέλφεια, όπου βρίσκεται η οικογενειακή εστία του Κοσμά. Ένα ψηφιδωτό ιστοριών τοποθετημένων στο ίδιο επίπεδο με την ιστορία της Μίκας, η οποία συντίθεται έτσι και σκια-γραφείται  από τις βιωμένες ιστορίες των άλλων μεταναστών με τους οποίους εκείνη είχε συνδέσει τη ζωή της στην Αμερική, είτε άμεσα είτε έμμεσα.

Η Μίκα…..

 , καλλιεργημένη, ευαίσθητη, αγωνίστρια περήφανη σε όλη της τη ζωή, ερωτεύεται , εργάζεται σκληρά, είναι μητέρα στοργική , ωραία ως Ελληνίδα. Ηρωίδα με θετικό πρόσημο , ευνοική για υγιή ταύτιση με κάθε μεταναστευτικό βίωμα .Πρότυπο ανθρώπου.Μόνο θετικές εικόνες έχουν από εκείνη όσοι τη γνώρισαν. Κομβικό πρόσωπο στη ζωή της και μεγάλος της έρωτας ο Πάτρικ, Ιρλανδός, που σκοτώθηκε σε στρατιωτική επιχείρηση( στην απόβαση της Νορμανδίας). Η Ιρλανδική, λοιπόν, κοινότητα στο Κολόμπους αποδεικνύεται ενδιαφέρον περιβάλλον  πληροφοριών για τη ζωή της Μίκας. Συνδετικός κρίκος μεταξύ του Κοσμά και της ιρλανδικής κοινότητας ο Ηλίας, πλοηγός του Κοσμά και στην διερεύνηση της ελληνικής κοινότητας στο Κολόμπους, καθηγητής  του Πανεπιστημίου, ειδικευμένος στα θέματα της μετανάστευσης των Ελλήνων, Σμυρνιός και ο ίδιος. «Η δική της Σμύρνη και η δική μου απέχουν μόνο τριάντα χρόνια. Εκεί που η Μίκα είδε τη ζωή της να γκρεμίζεται εγώ έζησα ανέμελα παιδικά χρόνια» μονολογεί ο Ηλίας. Το ενδιαφέρον του για τους Έλληνες μετανάστες θα βοηθήσει αποτελεσματικά τον Κοσμά.

Έτσι ,  ενώ ο Κοσμάς αναζητεί τα ίχνη της Μίκας και ο αναγνώστης συνθέτει το ψηφιδωτό της μορφής και της ζωής της , ταυτόχρονα και αθόρυβα, όπως κινούνται οι σκιές , σκιαγραφείται και ο ίδιος ο πρωτοπρόσωπος αφηγητής, ο Κοσμάς. Ποιον πραγματικά  αναζητεί ο Κοσμάς όσο ακολουθεί τα ίχνη της Μίκας στην Αμερική ; Τον εαυτό του. Όπως κάθε ταξίδι έτσι και το ταξίδι της αναζήτησης της Μίκας είναι για τον Κοσμά μια διαδικασία αυτογνωσίας, αυτοπροσδιορισμού και κυρίως μεταμόρφωσης/της  δικής του μεταμόρφωσης. Παράλληλα και ταυτοχρόνως με τα ίχνη της Μίκας ο Κοσμάς διερευνά  τα ίχνη  της δικής του μεταναστευτικής πορείας στην Αμερική.

Ο Κοσμάς,

 εγκλωβίζεται συναισθηματικά στην αναζήτηση  της Μίκας καθώς την χρησιμοποιεί ως όχημα διαφυγής από τη δική του καθημερινότητα που φαίνεται να μη  τον γεμίζει. Σ΄ αυτή τη ρωγμή εμφιλοχωρεί η ερωτική του σχέση με τη Μάργκαρετ , συνεργάτιδά του στην εταιρεία και σημαντική συμπαραστάτη στο πρότζεκτ του Κοσμά, θέσει και φύσει. Θέσει, γιατί ως αμερικανίδα κοινωνιολόγος  γνωρίζει σε βάθος τους μηχανισμούς λειτουργίας της Αμερικανικής κοινωνίας, τους τόπους και τα πρόσωπα κλειδιά, ώστε να προφυλάξει  τον Κοσμά.  Φύσει, καθώς η προφανώς ελκυστική εμφάνισή της δικαιολογεί μια ευρύτητα κοινωνικών επαφών, πολύ χρήσιμη ως πηγή πληροφοριών για τον Κοσμά, παράλληλα με την ψυχολογική στήριξη που του παρέχει σε κάθε στιγμή δειλίας του. Η Μάργκαρετ είναι η καλή μάγισσα του Κοσμά, βοηθός στην αναζήτηση της Μίκας ,βοηθός στην αναζήτηση του εαυτού του ,κομμάτι του νέου εαυτού του όπως διαμορφώνεται κατά τη διάρκεια της διπλής αυτής αναζήτησης. Όμως, όσο πιο πολύ προσεγγίζει τη Μίκα ο Κοσμάς, τόσο περισσότερο απομακρύνεται από την ως τότε δομή της ζωής του. Η Μίκα και η Μάργκαρετ από τη μία πλευρά  , η σύζυγός του, Μαρία Τερέζα  από την άλλη. Τρεις γυναίκες .Γι’ αυτό, ίσως, Τρίκαρδος; Συνεπώς διαμοιρασμένος σε τρεις δυνατότητες;Αν δεχτούμε  ότι από την διαρκή  αναζήτηση της Μίκας εκείνο που προκύπτει  κάθε φορά είναι η σκιά της, μπορούμε να υποθέσουμε πως και από την ενδοσκόπηση που επιχειρεί ο Κοσμάς το εύρημα είναι η σκιά της ευτυχισμένης ζωής του στην Αμερική. Το τέλος της ιστορίας σε ό,τι αφορά  τη ζωή του Κοσμά , παραμένει από τον συγγραφέα,  ανοιχτό, όπως σε  κάθε μοντέρνο αφήγημα.

Τα διλήμματα

Υπάρχει ευτυχία μακριά από τις πατρογονικές εστίες ή μήπως μόνο επαγγελματική επιτυχία και κοινωνική κατοχύρωση ; Αλλά και αυτό, λίγο είναι; Ή  δεν αποτελεί άραγε  προυπόθεση ευτυχίας;

Όταν η γενέτειρα σε πληγώνει, το ανθρωποκεντρικό αίσθημα της αυτοσυντήρησης, δεν σε ωθεί σε νέες εστίες; Θα καταφέρεις ποτέ να πεισθείς πως έκανες την καλύτερη  επιλογή ή θα βρίσκεσαι πάντα σε ένα μεταίχμιο και θα συγκρίνεις κάθε εκδήλωση ή έκφραση της ζωής σου, εδώ, στην Αμερική, ή όπου αλλού,  με το, εκεί, στην Ελλάδα , στην Πρέβεζα ,στο Συρράκο , στη Σμύρνη, ή όπου αλλού; Σε ένα κομβικό σημείο της ιστορίας ο Κοσμάς  προκειμένου να φωτίσει την έρευνά του , αποφασίζει να παρακολουθήσει τη θεία λειτουργία της Κυριακής, στην εκκλησία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Κολόμπους, όπου συνάντησε  ακμάζουσα ελληνική κοινότητα . Στο κεφάλαιο αυτό ο καθηγητής λαογραφίας- συγγραφέας  Βαγγέλης Αυδίκος με την οξυδέρκειά  του οξυμμένη και ενισχυμένη από την επιστημονική κατάρτιση του λαογράφου, μάς δίνει πολύτιμες σελίδες με ενδιαφέρον  υλικό για τους Ελληνοαμερικανούς. Η αίσθηση που εμείς  αποκομίζουμε διαβάζοντας το κεφάλαιο για την ελληνική κοινότητα στο Κολόμπους του Οχάιο είναι απολύτως θετική και αισιόδοξη .

Ωστόσο τον Κοσμά κάτι τον ξενίζει.

 «Θα περίμενες να βρεις μια άλλη Ελλάδα εδώ , έτσι δεν είναι;» ρωτά τον Κοσμά ο Ηλίας. «Δεν ξέρω αν είναι αμαρτωλή η σκέψη μου, αλλά κάτι με ξενίζει.Όλα είναι οργανωμένα άψογα ,όμως κάτι λείπει που δε νοστιμίζει τη συνταγή.» απαντά ο Κοσμάς που κάτι δεν τον πείθει στο άκουσμα των ύμνων της θείας λειτουργίας στα Αγγλικά. Εύστοχα  επισημαίνει ο συνομιλητής του πως «το τζετ λαγκ του Κοσμά διαρκεί ακόμη, παρόλο που έχει αρκετά χρόνια στην Αμερική»

Αφήγηση και επικαιρικότητα

Η αρχή της αφήγησης ταυτίζεται με την αναζήτηση ενός τάφου που όσο παράδοξο κι αν ακούγεται θα δώσει πληροφορίες για τη ζωή. Πρόκειται για μια οξεία και μακάβρια αντίθεση, αλλά το βεβαιώνουν οι αρχαιολόγοι που χαίρονται όταν ανασκάπτουν τάφους γιατί από αυτούς αντλούν πολλές πληροφορίες για τη ζωή. ( συμπτωματικά έχει μια επικαιρικότητα αυτή η παρατήρηση λόγω των ευρημάτων της ανασκαφής  στην  Αμφίπολη) . Ακόμη στην αρχή της έρευνάς του ,στην πρώτη ένδειξη ότι βρίσκεται στη σκιά της Μίκας, ο Κοσμάς κρατάει στα χέρια του  ένα χειρόγραφο σημείωμα της Μίκας το οποίο ανακάλυψε στα αρχεία του μουσείου για τους μετανάστες  στο Έλλις Island. Εδώ ανοίγει πάλι μια ωραία και επίκαιρη συζήτηση για την αξία των αρχείων και για τη σημασία που έχουν για τον ερευνητή εντός και εκτός οποιασδήποτε μυθοπλασίας.

Συνοψίζοντας και καταλήγοντας

Το αφήγημα έχει δομή αστυνομικού μυθιστορήματος  με τον ομοδιηγητικό αφηγητή να γνωρίζει κάθε φορά λιγότερα από τα διάφορα πρόσωπα που συναντά και να βρίσκεται πάντα ένα βήμα πριν την οριστική  εύρεση των κληρονόμων της Μίκας. Το θρίλερ εξελίσσεται, η αγωνία συντηρείται με επιβραδύνσεις χάρη στις ενδιαφέρουσες ιστορίες που παρεμβάλλονται και  τροφοδοτείται τακτικά, με συνεχείς ανατροπές και  απροσδόκητες εξελίξεις μέχρι την τελευταία σελίδα. Ένα πολυπρόσωπο αφήγημα από το οποίο περνά  ο κύκλος της ζωής των μεταναστών σε διαφορετικές χρονικές, ιστορικές συνθήκες , με όρους ρεαλιστικούς ,με προüποθέσεις αληθοφάνειας και πειστικότητας, μυθιστόρημα πόλης ,σύγχρονο , επιβεβαιώνει μια αγαπημένη φράση των Αμερικανών και ταυτόχρονα βασικό συστατικό του τρόπου ζωής τους,  αλλά όχι αποκλειστικά  της δικής τους, πιθανόν και αρκετών  από εμάς: anything goes, δηλαδή όλα είναι δυνατόν να συμβούν, στα μυθιστορήματα, όπως και στη ζωή.

Μαρία Σιώζου.

29/11/2014


Καλαρρύτες, περασμένα μεγαλεία. Ένα παντοπωλείο μολογάει


ο Γρηγόρης και ο Κρυστάλλης


Τρίτη, 4 Αυγούστου 2020

Μ.Γ. Μερακλής, Ένα εύστοχο παράδειγμα. Ευάγγελος Αυδίκος, «Οδός Οφθαλμιατρείου», Βιβλιοπωλείον της «Εστίας» 2019


Το νέο βι­βλίο του Ευαγ­γέ­λου Αυ­δί­κου αντα­πο­κρί­νε­ται στους όρους του μυ­θι­στο­ρή­μα­τος, όπως δη­λώ­νο­νται, με την ικα­νό­τη­τα της ελ­λη­νι­κής γλώσ­σας να πλά­θει συν­θε­τι­κές λέ­ξεις. Αντι­κα­τα­στά­θη­κε ο αρ­χι­κά ευ­ρω­παϊ­κός όρος roman, που σε εμάς του­λά­χι­στον δεν σή­μαι­νε κά­τι ιδιαί­τε­ρο. Η ελ­λη­νι­κή ονο­μα­σία του μεί­ζο­νος αυ­τού εί­δους της πε­ζο­γρα­φι­κής λο­γο­τε­χνί­ας πε­ρι­λαμ­βά­νει και την εν μέ­ρει μυ­θι­κή διά­στα­ση της ιστο­ρί­ας. Έτσι εξη­γεί­ται και ο τί­τλος που έδω­σε ο Σε­φέ­ρης σε μιαν από τις πρώ­τες συλ­λο­γές του: «Μυ­θι­στό­ρη­μα» (1935).    
Το μυ­θι­στό­ρη­μα του Αυ­δί­κου πε­ριέ­χει εμ­φα­ντι­κά, όπως θα δει ο ανα­γνώ­στης, τη μυ­θι­κή διά­στα­ση, με την εξι­στό­ρη­ση του βί­ου μα­ζί με το έρ­γο (κα­τε­ξο­χήν την ποί­η­ση) του Κώ­στα Κρυ­στάλ­λη, ο οποί­ος έφυ­γε με­τά από μια στε­ρη­μέ­νη, με αβά­στα­χτη φτώ­χεια και κλο­νι­σμέ­νη υγεία βρα­χύ­βια ζωή του (πέ­θα­νε στα 26 χρό­νια του). Αστοί πνευ­μα­τι­κοί άν­θρω­ποι της Αθή­νας, εντε­λώς ανί­δε­οι για τον ιδε­ά­ζο­ντα πλού­το του τό­τε αγρο­τι­κού πο­λι­τι­σμού, που εκεί­νος εί­χε δυ­να­τά βιώ­σει, τον εί­δαν αφ’ υψη­λού και τον αγνό­η­σαν ή, χει­ρό­τε­ρα, ευ­τέ­λι­σαν τη συ­νει­σφο­ρά του στη λο­γο­τε­χνία μας (ακραίο πα­ρά­δειγ­μα υπήρ­ξε ο κα­θη­γη­τής της νε­ο­ελ­λη­νι­κής λο­γο­τε­χνί­ας Γιάν­νης Απο­στο­λά­κης, που πέ­τα­ξε τον Πα­λα­μά και τον Κάλ­βο στον κά­λα­θο των αχρή­στων!.)
Ο Αυ­δί­κος έχει το άξιο επαί­νου θάρ­ρος να χα­ρα­κτη­ρί­ζει τον Κρυ­στάλ­λη «σπου­δαίο δη­μιουρ­γό» και το δη­λώ­νει με­τά λό­γου γνώ­σε­ως, για­τί γνώ­ρι­σε, πράγ­μα­τι, την ει­λι­κρι­νή, εν­δό­μυ­χη φυ­σιο­λα­τρία του. Και με βά­ση αυ­τή, αλ­λά συγ­χρό­νως και με μια σχε­δόν εξα­ντλη­τι­κή ανα­δί­φη­ση στις πη­γές, έγρα­ψε την πα­ρού­σα βιο­γρα­φία, συ­μπλη­ρω­μέ­νη, όπως εί­πα, με «μύ­θο». αυ­τός συ­νί­στα­ται εδώ σε προ­ε­κτά­σεις εσω­τε­ρι­κών δια­θέ­σε­ων και αντι­δρά­σε­ων του Κρυ­στάλ­λη. Οι προ­ε­κτά­σεις αυ­τές κα­τέ­λη­ξαν και σε προ­σω­πο­ποι­ή­σεις. Μία από αυ­τές εί­ναι του Κρυστ, Κριστ, Χρή­στος, που εί­ναι εγκα­τε­στη­μέ­νος οι­κο­γε­νεια­κά στην Αμε­ρι­κή, που απο­φα­σί­ζει να έλ­θει στην Ελ­λά­δα να ασχο­λη­θεί με τον… Κρυ­στάλ­λη, ολο­κλη­ρώ­νο­ντας τη δια­τρι­βή του με το να με­λε­τή­σει και να πει τώ­ρα όλα, όσα πριν από ενά­μι­ση αιώ­να δεν εί­χε προ­λά­βει να πει.

Ο Κρυ­στάλ­λης αφι­κνεί­ται στην Αθή­να το 1888 , όπου εί­χε κα­τα­φύ­γει με­τά τη δη­μο­σιο­ποι­η­μέ­νη ποι­η­τι­κή σύν­θε­σή του για την Ελ­λά­δα «Αι Σκιαί του Άδου», αφού οι Τούρ­κοι ζη­τού­σαν τη σύλ­λη­ψη και τι­μω­ρία του. Ανα­γκά­στη­κε να δου­λεύ­ει για ένα κομ­μά­τι ψω­μί κά­τω από σκλη­ρές συν­θή­κες, που οδή­γη­σαν το αδύ­να­το σε αντο­χές σώ­μα πο­λύ γρή­γο­ρα στο θά­να­το. Πο­λύ του εί­χε κο­στί­σει και η απο­γο­ή­τευ­σή του από αν­θρώ­πους, που πολ­λά του εί­χαν υπο­σχε­θεί, αλ­λά δεν τή­ρη­σαν κα­μία κα­μιάν υπό­σχε­ση.
Η αφή­γη­ση αρ­χί­ζει να υφαί­νε­ται από την πρώ­τη στιγ­μή της άφι­ξής του στην Ελ­λά­δα, με πλή­θος πε­ρι­στα­τι­κών και προ­σώ­πων που ανά­γο­νται στην επο­χή του δεύ­τε­ρου μέ­ρους του 19ου αιώ­να, ενώ ο εξα­με­ρι­κα­νι­σμέ­νος Κρυστ, μο­λο­νό­τι αντι­στέ­κε­ται μέ­σα του ο ψυ­χι­σμός ο ίδιος του Κρυ­στάλ­λη, με­τα­φέ­ρει τον αντί­στοι­χο πο­λι­τι­σμό των δι­κών του χρό­νων. Χρη­σι­μο­ποιεί το με­τρό στις με­τα­κι­νή­σεις του, γρά­φει με το κο­μπιού­τερ και όλα τα άλ­λα. Εί­ναι στιγ­μές που οι δύο «κουλ­τού­ρες» τεί­νουν να προ­κα­λέ­σουν ένα πα­ρά­ξε­νο γλωσ­σι­κό και γε­νι­κό­τε­ρα πο­λι­τι­σμι­κό ανα­κά­τε­μα, όμως ο Αυ­δί­κος με την τε­χνι­κή του το με­τα­τρέ­πει σ’ ένα εναρ­μο­νι­σμέ­νο όλο. Γρά­φει ο ίδιος σ’ ένα ση­μείο, πως με αυ­τό ανα­με­τρά­ται το πα­ρα­στρα­τη­μέ­νο πα­ρελ­θόν με το μέλ­λον.
Βέ­βαια δεν θέ­λει σαν ψευ­δο­μά­ντης να προ­φη­τεύ­σει και το μέλ­λον πα­ρα­στρα­τη­μέ­νο. Από στοι­χεία εντού­τοις, που ο προ­σε­κτι­κός ανα­γνώ­στης μπο­ρεί να εντο­πί­σει στο έρ­γο, μπο­ρεί, νο­μί­ζω, να υπο­λο­γί­ζει κι αυ­τό τέ­τοιο (ή και χει­ρό­τε­ρο). Σκέ­πτε­ται ο πα­λαιός Κρυ­στάλ­λης, αλ­λά και ο νέ­ος (που όμως φυ­λά­ει μέ­σα του και τον πα­λαιό, προ­σφυώς εφαρ­μό­ζε­ται εδώ το αρ­χαίο σχή­μα «εν διά δυοίν»): « Νιώ­θω να χο­ρεύ­ουν οι φω­νές. Δεν μπο­ρώ να ησυ­χά­σω. Μπερ­δεύ­ο­νται η μία με την άλ­λη, σαν τους ρα­διο­φω­νι­κούς σταθ­μούς που διεκ­δι­κούν την ίδια συ­χνό­τη­τα. Να ’ναι η αγω­νία μου να μά­θω; Να συ­νε­χί­σω αυ­τό που άφη­σα στη μέ­ση; Μα­κα­ρί­ζω όσους πρό­λα­βαν να ακού­σουν».
Λί­γες γραμ­μές πιο κά­τω βρί­σκω κι έναν προει­κα­σμό, από το πα­ρελ­θόν, του μέλ­λο­ντος: «Κοι­τά­ζω τους Κα­λαρ­ρύ­τες και το Συρ­ρά­κο. Σαν προ­σευ­χή ση­κώ­νε­ται ο κα­πνός και σαν κα­πνός από κα­μέ­νο σπί­τι, χρό­νια, που χρό­νια όλοι έχουν φύ­γει κι αυ­τό κα­πνί­ζει μο­να­χό του». Οι Κα­λαρ­ρύ­τες, το Συρ­ρά­κο, ο κα­πνός, το κα­μέ­νο σπί­τι, η φυ­γή, όλες αυ­τές οι λέ­ξεις έχουν κι έναν ευ­ρύ­τα­το συμ­βο­λι­σμό ανα­φο­ράς στο σύγ­χρο­νο πο­λι­τι­σμό.
Στο βι­βλίο εμ­φα­νί­ζο­νται πρό­σω­πα γυ­ναι­κών, κο­ρί­τσια, όπως τα εί­χε αγα­πή­σει και πο­λύ τα εί­χε φα­ντα­στεί ο Κρυ­στάλ­λης- και στα όνει­ρά του. Νο­μί­ζω πως στο θέ­μα αυ­τό των γυ­ναι­κών, απλω­μέ­νο σε με­γά­λη έκτα­ση, απα­ντά­ται και η πιο με­γά­λη σχέ­ση του «μύ­θου» με την «ιστο­ρία».
Η Φω­τει­νή γρά­φει σε επι­στο­λή της στον Κρυστ, μό­νο σ’ αυ­τόν, κι έχει ση­μα­σία, κα­θώς μπο­ρεί να του λέ­ει και τα εξής: «Εί­χε κολ­λή­σει πά­νω μου, σα χαλ­κο­μα­νία, το μπλου­ζά­κι που φο­ρού­σα, ένα με τη σάρ­κα .Ήθε­λα να εί­σαι μα­ζί μου, να πέ­σουν οι παλ­μοί μου».
Ο μύ­θος, το μυ­θι­κό στοι­χείο, πε­ρι­λαμ­βά­νει δο­μι­κά και το στοι­χείο της με­τα­φο­ράς. Από το συμ­βο­λι­κό η σκέ­ψη με­τα­φέ­ρε­ται στο πραγ­μα­τι­κό, που μπο­ρεί να εί­ναι και πε­ρισ­σό­τε­ρα από ένα, ανά­λο­γα με τις ερ­μη­νεί­ες που εί­ναι δυ­να­τό να δί­νο­νται..

Η «Οδός Οφθαλ­μια­τρεί­ου» εί­ναι δυ­να­τό να υπο­δη­λώ­νει και τη σύ­γκρι­ση δύο πο­λι­τι­σμών: του πα­ρελ­θό­ντος και του πα­ρό­ντος πο­λι­τι­σμού. «Αλ­λά­ζουν οι επο­χές». Αλ­λά υπάρ­χουν και αλ­λα­γές απα­τη­λές. Δεν εί­ναι πα­ρά πα­ραλ­λα­γές μί­ας και μό­νο επο­χής, πε­ρι­πλε­κό­με­νης σε μια δει­νή αντι­νο­μία που προ­κα­λεί η τε­ρά­στια ανά­πτυ­ξη της τε­χνο­λο­γί­ας και η προϊ­ού­σα πνευ­μα­τι­κή υπα­νά­πτυ­ξη.
Την αλ­λα­γή αυ­τή υφί­στα­ται και η ποί­η­ση (με την ευ­ρύ­τε­ρη έν­νοια της λο­γο­τε­χνί­ας), πε­λα­γω­μέ­νη σε στρυφ­νούς, στε­γνούς, εγκε­φα­λι­κούς τρό­πους δια­τύ­πω­σης των νοη­μά­των. Οι αυ­το­ε­παι­ρό­με­νοι ως μο­ντέρ­νοι και προ­ο­δευ­τι­κοί απα­ξιώ­νουν τους «ελάσ­σο­νες» του πα­ρελ­θό­ντος. Ο Αυ­δί­κος συ­νι­στά ως σκό­πι­μη την κα­λό­πι­στη ανα­θε­ώ­ρη­ση των βια­στι­κά απα­ξιω­μέ­νων προ­γε­νέ­στε­ρων δη­μιουρ­γών, μ’ ένα εύ­στο­χο, εξαι­ρε­τι­κά με­λε­τη­μέ­νο και καλ­λι­τε­χνι­κά πλα­σμέ­νο πα­ρά­δειγ­μα.



Ο Κ. ΚΡΥ­ΣΤΑΛ­ΛΗΣ ΣΤΟΝ «ΧΑΡ­ΤΗ»]

 


Ένα εύστοχο παράδειγμα

ΧΑΡΤΗΣ 20 {ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2020}

{Βιβλία} Κείμενα

 

https://www.hartismag.gr/hartis-20/biblia/ena-eystoxo-paradeigma
του Μ. Γ. Μερακλή

{7 λεπτά}

Ένα εύστοχο παράδειγμα


Κυριακή, 2 Αυγούστου 2020

Η Αθηνά Σιδέρη τραγουδάει Καραγκούνικα

Το παράπονο της θάλασσας στο κάστρο του Παντοκράτορα

όταν συναντάς παλιούς φίλους




Ηλιοβασίλεμα στον Παντοκράτορα