Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2020

Ευάγγελος Αυδίκος, Η νοσοκόμα, ΕΦΣΥΝ, 24 Νοεμβρίου 2020

Μες στου πολέμου τη φωτιά, πληγώθηκα μικρή μου και ήρθα νοσοκόμα μου, να γιάνεις την 

πληγή μου, τραγουδάει ο Γιάννης Παπαϊωάννου (στίχοι Μάνεση). Το τραγούδι αφηγείται την ιστορία μιας νοσοκόμας που αναλαμβάνει τη σωματική και τη συναισθηματική ίαση του πληγωμένου ιστορητή.

Αυτή η εικόνα πέρασε στον κινηματογράφο. Κλασική είναι η περίπτωση της Ζιλιέτ Μπινός στον «Αγγλο ασθενή», που αναλαμβάνει αυτόν τον διπλό ρόλο. Να θεραπεύσει το καμένο σώμα. Ομως, η διαδικασία της ίασης ανάβει άλλες φωτιές που πυρπολούν και τους δύο σ’ έναν παθιασμένο έρωτα. Ενδεχομένως, σ’ αυτή την υπόρρητη ερωτική σχέση αναφέρεται ο ποιητής. Ντυμένη στα λευκά σαν νοσοκόμα που μπαίνει και ακουμπά το χέρι στο μέτωπο – αλλιώς δεν έχουμε ποίημα. Ο ποιητής Λάσκαρης παραλληλίζει την επίσκεψη της έμπνευσης με την αντίστοιχη της νοσοκόμας στο δωμάτιο του ασθενούς. Είναι αυτός ο εσωτερικός συγκλονισμός που γεννά τον έρωτα για τη θεραπεία του άλλου.

Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο αφιερώνεται τούτο το κείμενο στη νοσοκόμα εν μέσω πανδημίας. Και για ταύτο, όπως θα έλεγαν οι παλιότεροι, επέλεξα τη λέξη νοσοκόμα. Συνηθίζεται στις μέρες μας η χρήση του όρου νοσηλευτής/τρια. Ετσι πρωτοξεκίνησα, βάζοντας αυτή τη λέξη στη λευκή σελίδα. Ομως, ένιωθα μια κρυάδα, σαν κάτι να έμπαινε ανάμεσά μας. Δεν μου μετέδιδε τον συγκλονισμό. Είναι πιο ουδέτερη η λέξη. Η νοσοκόμα εμπεριέχει τη φροντίδα του ρήματος κομώ. Που συνεπάγεται εμπιστοσύνη, έγνοια. Εναν υπολανθάνοντα έρωτα, αναγκαίο για την αντιμετώπιση της ασθένειας και του θανάτου που είναι συχνός επισκέπτης στα νοσοκομεία.

Η νοσοκόμα και οι νοσοκόμοι όταν υπάρχουν είναι τα πρόσωπα που φεγγοβολούν τον καιρό της πανδημίας. Κουβαλούν ένα τιτάνιο φορτίο στους ώμους τους. Μπαινοβγαίνουν στους θαλάμους και ο ήχος των βημάτων αλλάζει τον ρυθμό όσων νοσούν.

Η πανδημία έδωσε νέο νόημα στις λέξεις. Το πραγματικό. Εθεσε στο περιθώριο τα τετριμμένα στερεότυπα. Στις κορονοεντατικές η νοσοκόμα διασώζει τον ανθρωπισμό μας. Δεν βάζει στην προσωπική της πλάστιγγα την ιδιοτέλεια. Μπαίνει στη φωτιά γνωρίζοντας πως η φωνή της, η ματιά της μπορούν να μαλακώσουν τον πόνο. Ξέρει πως μπαίνει στη θέση των οικείων. Να υποστηρίξει την κλονισμένη ψυχική διάθεση. Είναι εκεί. Αεικίνητη. Εκπέμποντας αγάπη για τον συνάνθρωπο. Πίστη στο επαγγελματικό της καθήκον.

Η νοσοκόμα επιστρέφει στις απαρχές των ανθρωπιστικών αξιών. Που είναι ο έρωτας για τον συνάνθρωπο. Γι’ αυτόν που έχει απολέσει ο σύγχρονος πολιτισμός με τον στεγνό επαγγελματισμό. Εχει στα χέρια της και το σώμα και την ψυχή των ασθενών. Ξέρει πως το σώμα χωρίς την ψυχή είναι ευάλωτο. Εύκολα ηττάται από την ασθένεια. Και εισέρχεται στην κορονομονάδα με το δυνατό της όπλο: την αγάπη για τον άρρωστο. Μια ηρωίδα.

 

 

Το βασίλειο των σκουπιδιών


 

Λεμονιά, μια ελπίδα




 

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2020

Τα πολυσπόρια, 21 Νοεμβρίου 2020

 

Το έθιμο με τα πολυσπόρια, 21 Νοεμβρίου τα Εισόδια της Θεοτόκου

Έχετε κάποια απορία ή παρατήρηση για το παρόν περιεχόμενο; Θα χαρούμε να σας ακούσουμε!

Τα Εισόδια της Θεοτόκου, 21 Νοεμβρίου, είναι μια γιορτή που συνδέεται με τη σπορά. Ανάλογα με τον τόπο και τις κλιματολογικές συνθήκες, η σπορά κατά την ημέρα αυτή αλλού είναι στο τέλος και αλλού στο μέσον της. Αν είναι στο τέλος, τότε η ονομασία που αποδίδουν στην Παναγία είναι «Αποσπερίτισσα». Αν είναι στο μέσον «Μεσοσπερίτισσα». Ο λαός θεωρεί την Παναγία, εκτός των άλλων, προστάτιδα της σοδειάς, γι’αυτό κατά την αρχαία συνήθεια, την «πανσπερμία», εισάγει στο ναό πολυσπόρια. Έτσι, προκύπτει και η ονομασία «Πολυσπορίτισσα».

Ο Δημήτριος Λουκάτος, καθηγητής της Λαογραφίας, γράφει ότι προσφέρεται στην Παναγία – Δήμητρα «ευχαριστήρια πανσπερμία για το καλό που πέρασε και το καλό που πρέπει να συνεχιστεί». Αφού η σοδειά του καλοκαιριού έχει καταναλωθεί περίπου στο μισό: «Μισό’φαγα, μισό’σπειρα, μισό’χω να περάσω», κατά το λαϊκό δίστιχο.

Τα πολυσπόρια

Την παραμονή ή ανήμερα των Εισοδίων της Θεοτόκου οι νοικοκυρές έβραζαν πολλά σπόρια, σιτάρι, καλαμπόκι, φασόλια, φακές, κουκιά, ρεβίθια, μπιζέλια για την οικογένεια και για να μοιράσουν στη γειτονιά τους, να τους ευχηθούν να γίνουν τα σπαρτά και να έχουν καλή σοδειά! Ένα πιάτο το πήγαιναν στην εκκλησία κατά τη λειτουργία και διαβαζόταν. Στη συνέχεια το μοίραζαν στον κόσμο (όπως τα κόλλυβα). Μέρος του κρατούσαν για στο σπίτι. Από αυτό έδιναν στα ζώα που χρησιμοποιούνταν παλιά στο όργωμα και το υπόλοιπο το έριχνε ο γεωργός στο χωράφι.

Ο Δημήτρης Λουκόπουλος διασώζει και μια άλλη συνήθεια των Αιτωλών: «σε πολλά χωριά παίρνουν πολυσπόρια και πάνε στην πηγή, τα ρίχνουν μέσα και λένε: όπως τρέχει το νερό να τρέχει το βιό. Παίρνουν νερό και γυρίζουν».

Όπως αναφέραμε, πρόκειται για μια αρχαία συνήθεια που δείχνει το σεβασμό των ανθρώπων στη μάνα φύση και στη ζωοδότρα γη. Ο αγροτικός κόσμος ήθελε να ευχαριστήσει τη γη που του χαρίζει καρπούς απαραίτητους για τη ζωή του. Έτσι το έθιμο συνεχίστηκε από τα αρχαία στα νεώτερα χρόνια. Η τεχνολογική εξέλιξη, τα λιπάσματα και τα φυτοφάρμακα βελτίωσαν σημαντικά την απόδοση των αγροτικών καλλιεργειών. Η γη χαρίζει άφθονους καρπούς στους νεοέλληνες αγρότες.

Έτσι, δεν υπάρχει η ανάγκη να την εξευμενίσουν με διάφορα έθιμα… Πολλά από αυτά παραμελήθηκαν και ξεχάστηκαν. Ωστόσο, και σήμερα κάποιες νοικοκυρές, κυρίως από αγροτικές οικογένειες, συνεχίζουν το έθιμο αυτό. Στα Εισόδια της Θεοτόκου βράζουν πολυσπόρια. Το διατηρούν ως ένα ιδιαίτερο πιάτο συνδεδεμένο με την αγροτική καλλιέργεια και παραγωγή. Και κυρίως συνδεδεμένο με την Παναγιά μας, την Πολυσπορίτισσα. Εξάλλου στις μέρες μας η χύτρα ταχύτητας διευκολύνει το βράσιμο των σπόρων. Δεν απαιτείται πια εκείνη η χρονοβόρα διαδικασία βρασμού τους στην απλή κατσαρόλα στο τζάκι ή στο πετρογκάζ. Δείτε εδώ την παραδοσιακή συνταγή Πολυσποριών

Γράφει η Μαρία Ν. Αγγέλη, Δρ. Κοινωνικής Λαογραφία

Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2020

C.for Circus | "Κάτω στα δασιά τα πλατάνια" | Το δαχτυλίδι της μάνας

M.Kalomiris - The Mother's Ring/ Το Δαχτυλίδι της Μάνας - The Entry of t...

Τελευταία σκηνή 3ης πράξης "Δαχτυλίδι της Μάνας". Μ. Καλομοίρη

Τελευταία σκηνή 3ης πράξης "Δαχτυλίδι της Μάνας". Μ. Καλομοίρη

Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2020

Research Reimagined: Navigating the New Remote Research Terrain Call for Papers Date: January 8, 2021 Location: California, United States Subject Fields: Anthropology, Area Studies, Asian History / Studies, Cultural History / Studies, Sociology

 



 

DEADLINE: Review of submissions will begin on January 8, 2020

The University of San Francisco Center for Asia Pacific Studies is pleased to announce

a call for papers for a series of think pieces about reimagining research today to be

published in its peer-reviewed, interdisciplinary journal, Asia Pacific Perspectives .

With this series, we plan to examine how scholars in the social sciences and humanities

are reimagining the practice of research on the Asia Pacific region. Disruptions like

travel restrictions, limited access to archives, archive closures, and travel restrictions

have made doing research difficult. Even prior to the Covid-19 outbreak, scholars faced

increasing restrictions when attempting to gain access to archives and materials or

subjects to survey and/or interview for oral history projects.

 

Under these circumstances, scholars must rethink how they do research. How can we

do fieldwork at a distance? How can we engage in remote research or in some cases

even continue to do research such as surveys, ethnography, archival work, oral

histories, etc. without the ability to directly or remotely gather information? Moveover,

what’s at stake in terms of the implications for IRBs and human research? How can we

collaborate with local colleagues who can (perhaps) assist with a project or point out

data that is readily available? What alternative sources of information or strategies have

scholars discovered to continue their research agenda? We encourage scholars to

share how they are navigating this new remote research terrain and envision new paths

forward.

 

We invite submissions of 3,000-5,000 words in length. Papers must represent original

work not already published or in press. For more information about Asia Pacific

Perspectives, please visit our website: http://www.usfca.edu/center-asia-pacific/perspectives/

 

DEADLINE: Review of submissions will begin on January 8, 2020.

To submit a think piece for consideration: Email your documents electronically in MS

Word or compatible format to perpectives@usfca.edu.

 

Asia Pacific Perspectives (APP) (ISSN: 2167-1699) is an international, peer-reviewed

electronic journal that promotes cross-cultural understanding, tolerance, and the

dissemination of knowledge about the Asia Pacific. The editors welcome submissions

from all fields of the social sciences and the humanities that focus on the Asia Pacific,

especially those adopting a comparative, interdisciplinary approach to issues of

interrelatedness in the region. The journal facilitates academic discussions among both

established scholars in the field and advanced graduate students. APP is published

twice each year by the University of San Francisco Center for Asia Pacific Studies.

For more information, contact: Melissa S. Dale, Editor at perspectives@usfca.edu or

visit: https://www.usfca.edu/asia-pacific/perspectives and check out our Guidelines for

Contributors.

Keywords: research, CFP (Journal), think piece, asia pacific, remote research

Contact Info: 

John Nelson, Professor, Asia Pacific Studies, University of San Francisco

Contact Email: 

Call for Papers Southwest Popular / American Culture Association (SWPACA) Annual Conference – VIRTUAL FOR 2021! DEADLINE EXTENDED! 42nd Annual Conference, Week of February 22-27, 2021 http://www.southwestpca.org Submission Deadline EXTENDED to December 1, 2020

 

For the 2021 conference, SWPACA is going virtual! Due to concerns regarding COVID-19, we will be holding our annual conference completely online this year. We hope you will join us for exciting papers, discussions, and the experience you’ve come to expect from Southwest.

Proposals for papers and panels are now being accepted for the 42nd annual SWPACA conference. One of the nation’s largest interdisciplinary academic conferences, SWPACA offers nearly 70 subject areas, each typically featuring multiple panels. For a full list of subject areas, area descriptions, and Area Chairs, please visit http://southwestpca.org/conference/call-for-papers/

All proposals must be submitted through the conference’s database at http://register.southwestpca.org/southwestpca

For details on using the submission database and on the application process in general, please see the Proposal Submission FAQs and Tips page at http://southwestpca.org/conference/faqs-and-tips/

Individual proposals for 15-minute papers must include an abstract of approximately 200-500 words. For information on how to submit a proposal for a roundtable or a multi-paper panel, please view the above FAQs and Tips page.  

SWPACA will offer registration reimbursement awards for the best graduate student papers in a variety of categories. Submissions of accepted, full papers are due January 1, 2021. SWPACA will also offer registration reimbursement awards for select undergraduate and graduate students and contingent faculty in place of our traditional travel awards. For more information, visit http://southwestpca.org/conference/graduate-student-awards/. Registration for the conference will be open and available by December 1. Watch your email for details!

In addition, please check out the organization’s peer-reviewed, scholarly journal, Dialogue: The Interdisciplinary Journal of Popular Culture and Pedagogy, at http://journaldialogue.org/

If you have any questions about a particular area, please contact its Area Chair; you can find Area Chair contact information here: http://southwestpca.org/conference/call-for-papers/. If you have general questions about the conference, please contact us at support@southwestpca.org, and a member of the executive team will get back to you.

We look forward to receiving your submissions!

Contact Info: 

Kathleen Lacey

Area Chair, Awards, and Professional Development Coordinator

Southwest Popular/American Culture Association

Contact Email: 

New Fictional Formats & Age-Old Narratives: Understanding Creative Modes of Popular Culture in the Digital Age Type: Call for Papers Date: February 14, 2021

 


Subject Fields: 
American History / Studies, Communication, Digital Humanities, Literature, Popular Culture Studies

Call for articles

Constant transformation has been the norm in the new digital media environment since its inception. During the 2020 health crisis, the impact of this ever-changing digital world in our daily lives has been especially notable. Due to quarantine measures, the only opportunity to interact with friends and to consume culture was to rely on social networks, streaming services and video conferencing softwares. Web-based cultural activities have affected people’s relationships with cyberspace: many have visited museums, seen award ceremonies, and even been to concerts online. In other words, we are never disconnected from the Internet (DeNardis 2020). 

Our continuous virtual presence has had a radical aesthetic influence in our lives. Fictional narratives have been evolving hand in hand with the continuous change in digital media—from vaporwave and memes to changes in the way we write and express ourselves. These new ideas and symbols have developed thanks to online trends, both in terms of rhetoric and via the emergence of new words. Renowned writers such as Jennifer Egan and Chimamanda Ngozi Adichie have not overlooked this transforming environment and have published their works on social media platforms in a serialized format (what is now known as Twitterature). Their cases are notable examples of how the possibilities to share content and combine mediums in order to create fictional narratives have grown exponentially. While the content of those stories has not been significantly altered by the format, we can look at this phenomenon from the perspective of media scholar Marshall McLuhan: the medium is the message.

In this context, boundaries between cultural and leisure industries continue to blur. The cultural field—which had already accepted video games, comics and fanfiction into the realm of the mainstream—has continued to expand thanks to social media and the increasing gamification in video on demand platforms. Prosumers (a portmanteau of producer and consumer coined by Alvin Toffler in 1980) and textual poachers (Jenkins 1992) are now ubiquitous in the creation of fictional narratives on the Internet along with hybridization. For instance, radionovelas have turned into podcasts with their own webpages where both fans and creators share commentary, photos, and sources that become part of the fictional narrative. These changes have led to an epistemological transformation in artistic practices that highlights the intermedial nature of contemporary forms of fiction. 

This Call for Papers thus searches for fresh new research that explores contemporary fictional narratives and creations native to the digital environment. Contributors are welcome to examine genres, structures, mediums, and strategies of new forms of fiction, and to provide philosophical research on issues concerning popular culture in the context of new media. The analyses can focus on (a) specific case studies of digitally born narrative formats; (b) comparative analyses between contemporary and old fictional narratives, discourse and rhetoric; and (c) theoretical explorations of new emerging formats considering the political and social implications of technology. We welcome approaches that explore the complexities and contradictions of our technocultural age, while at the same time acknowledging instances of how aesthetic sensibilities and fictional creations have changed, developed, and influenced popular culture.

 

Suggested fields of analysis include but are not limited to:

 

  • Social media platforms as mediums for fiction 
  • Fictional narratives and posthumanism 
  • Non-literary forms of fiction
  • Collaborative online creations
  • Theory-fiction, ficto-criticism and lyric-essays
  • AI creations and algorithms as artistic methodology
  • Interactive fiction on streaming and digital formats
  • Gamification, virtual reality and digital storytelling
  • Intermedial narratives: multimediality, remediation and transmediality
  • New media influence on aesthetics

 

 

PopMeC accepts submissions of full papers (3000 words max. references excluded) about any aspect related with the call. The papers will be peer-reviewed on a rolling basis by our editorial team and external collaborators, who will get back to you as soon as possible. Accepted languages will be English and Spanish, although we recommend the election of the latter only if coherent with the content of the article.

 

The works accepted will be published on our platform (https://popmec.hypotheses.org ISSN: 2660-8839) as part of a special section dedicated to the subject. According to the feedback and participation the call raises, we will consider proposing the publication of an edited volume collecting selected contributions.

 

The deadline for submission of full papers is February 14, 2021. 

 

Send your proposal to popmec.call@gmail.com attaching your text, inclusive of a short bio (100-120 words), name, affiliation, and email contact in a single file (.doc, .docx, .odt). The editor in charge of this call is Laura Álvarez Trigo, so feel welcome to contact her directly with any inquiry regarding the call, at laura.alvarezt@edu.uah.es. Authors are welcome to consult their idea with the editor (possibly by means of a max. 350 words abstract) and receive some feedback in order to develop the longer text.

 

Please, check our author guidelines page and don’t hesitate to drop us a line with any doubt or inquiry you might have in this respect at popmec.research@gmail.com.

 

Here you can find the call's pdf document, complete with bibliographic reference on the subject.

 

German Migrants and Migrating Knowledge in Latin American History Type: Call for Papers Date: March 31, 2021 Location: District Of Columbia, United States Subject Fields: American History / Studies, Atlantic History / Studies, German History / Studies, Immigration & Migration History / Studies, Latin American and Caribbean History / Studies

 


Call for Papers   
 
German Migrants and Migrating Knowledge in Latin American History
 
Conference at the German Historical Institute in Washington D.C., November 3-5, 2022
 
Conveners: Simone Lässig, Mario Peters (both GHI Washington D.C.), H. Glenn Penny (University of Iowa), Stefan Rinke (Freie Universität Berlin)
 
Many millions of German-speaking migrants left Europe over the last two centuries. While the great majority of those Germans traveled to North America, the second most common destination was Latin America.  Argentina, Brazil, and Chile were their most frequent destinations, but German migrants could be found throughout Central and South America. Scholars pursing contributionist histories at the end of the twentieth century frequently underscored that Germans’ influence in host societies far outweighed their numbers.  More recently, others have demonstrated that German migrants created and settled in communities that were locally grounded, inherently diverse, and interconnected.  By the beginning of the twentieth century, networks of German banking, business, finance, shipping lanes, telegraph lines, and overland trade combined with ubiquitous German-language newspapers and periodicals tied those disparate communities together.  They also linked them to Germanspeakers in the United States.  Those interconnections frequently offered German migrants and their host societies tremendous advantages.  They tied them into vast, transatlantic and multidirectional flows of knowledge.  One goal of this conference is to build awareness of the entangled histories of German migrants across the Americas; another is to better understand the implications of those entanglements for our narratives of the histories of Germany and the Americas. In the past, the histories of German emigration and immigration to the Americas have usually been written within the confines of nation-states (Germans in Argentina, Germans in Canada, Germans in Honduras, etc.).  Entire historiographies, in English, German, Portuguese, and Spanish have emerged within those national frameworks, and there has been strikingly little dialogue between them. Of course, Germans in the Americas were not an isolated ethnic group, although some ethnopolitical entrepreneurs in Europe and the Americas tried to present them as such. Rather, they moved within multilingual and multiethnic contexts, living in transcultural communities made up of people from Europe, Africa, Asia, and of course a variety of indigenous peoples, all of whom participated in building and maintaining these networks and the local knowledge cultures they tied together. Our conference seeks to initiate a dialogue among scholars in different research fields, including the history of migration, the history of knowledge, diaspora studies, the new ethnic studies, and refugee studies. We aim to build a broader understanding of rarely analyzed intertwined histories and knowledge flows by bringing together a group of leading scholars from Europe, Latin America, and North America who study the place of migrants’ in the dynamics of knowledge production in Latin America with a special focus on Germanophone communities. Those eclectic and inclusive communities contained people from a wide mix of confessions, professions, and social classes.  They stemmed from geographies ranging from western Europe through central, eastern, southeastern Europe as well as Russia and Asia.  If they all spoke some form of German, the majority also were multilingual, and the vast majority migrated to Latin America to become, as Jan Plamper recently formulated it, German plus other things.  
We have chosen to focus on Latin America for three primary reasons:  Firstly, the GHI Washington has long supported first-rate scholarship on the interconnections between Germany and the United States.  We plan to build on that success and broaden its scope by extending its inquiries to the countries in the southern half of the western hemisphere.  By inviting leading scholars from Germany, Latin America, and North America who have been working on migrants from German speaking Europe to Latin America, we aim not only to bring them into dialogue with each other but also with the community of GHI- associated scholars who work on the Germans in the United States.   Secondly, we want to expand this dialogue by inviting leading U.S.-based Latin Americanists who seldom focus on German migrants.  Many are unaware of the scholarship on Latin America being produced by German scholars. By opening a conversation between representatives of these scholarly communities, we hope both to push the framework for studying German migrations beyond neocolonial or postcolonial questions and to rethink Latin American experiences of immigration and transnational immigrant communities.   Thirdly, the history of migrant knowledge in Latin America calls into question many of the tropes of migrant knowledge in the United States.  That makes it a particularly fruitful space of inquiry for historians of migration. For example:  Latin American nations generally welcomed German immigrants and, indeed, often actively encouraged Germans to immigrate.  Many local elites coveted the knowledge German migrants brought with them. The Chilean state, for example, sought out German educators, scientists, technicians, even military men during the decades around the turn of the twentieth century. That was true in other states as well, and we know a great deal about German professionals bringing knowledge and skills with them to Latin America in order to build industries, institutions, and even nations.  We know far less, however, about informal knowledge, and we know very little about landscapes that gave rise to hybrid constellations of knowledge production and new forms of knowledge.   Those constellations often encompassed actors and spaces not typically associated with knowledge-production – children, for example, who engaged in knowledge-production alongside adults on city streets.  Knowledge carried by children and their parents could integrate with local knowledge cultures in transcultural spaces such as agricultural fields, city squares, markets, stores, and workshops.  Migrant knowledge, in fact, came in many forms beyond those we have come to expect in the institutional settings that have received the lion’s share of attention: practical, social, tacit, and even situational knowledge. Our conference will thus include discussion of actors and analytical categories, including gender, class, race/ethnicity, that rarely figure in studies of classic institutions of knowledge and knowledge-production.   What constituted newly migrated knowledge could vary across space and time.  Another of our goals, then, is to develop a language for describing and analyzing modes of knowledge production and the production of knowledge within particular spaces, especially transcultural ones. That will have applications across the Americas and beyond. The United States is an important point of reference because it was a central market place for the exchange of ideas in the nineteenth and, even more so, twentieth centuries. Actors from Germany and Latin America who participated in the creation and circulation of new knowledge about a seemingly “exotic” and marginal region in global networks frequently had networks in the United States. Although we will put an emphasis on Germans as knowledge-producers, we are also interested in the role of non-Western actors and other groups that have not yet received scholarly attention. Our approach will contribute to questioning a logic of diffusion emanating from Germany and the United States by looking at the role of alternative cultural resources.   Please upload a short CV and paper abstract of no more than 500 words by 31 March 2021 at the GHI platform https://app.smartsheet.com/b/form/1a4fad988a6841798455e4182cce9da1.  
Selected participants will receive an individually calculated lump sum to support travel expenses and accommodation costs of conference participants.  All papers will be pre-circulated in order to prioritize discussion. The deadline for submitting the conference papers will thus be at least one month before the conference, ideally 1 October 2022.  The meeting will take place between 3 and 5 November 2022 and will be hosted by the German Historical Institute in Washington DC. In case you have further questions, please contact Dr. Mario Peters at the GHI Washington (peters@ghi-dc.org )
 
Invited and Confirmed Participants:    Prof. Dr. Carlos Rodrigo Sanhueza Cerda, Universidad de Chile Prof. Dr. Max Paul Friedman, American University Prof. Dr. Jeffery Lesser, Emory University Prof. Dr. Irina Podgorny, Universidad Nacional de la Plata
 
 

Contact Info: 

Dr. Mario Peters at the GHI Washington

 

Contact Email: 

Call for films and other AV media opens for: SIEF2021 "Breaking the Rules: Power, Participation, Transgression"


The Society for International Ethnology and Folklore invites audio/visual submissions to its 15th Congress, which will be held online in June 2021. The theme of the Conference is "Breaking the Rules: Power, Participation, Transgression". The theme encourages new forms of attention and ways of thinking, whether that implies decolonial modes of representation, or takes power, participation and transgression as its point of focus.

For the audio/visual programme, submissions are encouraged that play with the rules of image and sound production, calling also for hybrid forms of authorship, defamiliarised formats of presentation and countered hierarchies of production. Ethnologists, folklorists, cultural and social anthropologists, and representatives of related disciplines (e.g. urban planning, architecture, design) and institutions (museums, archives, etc.), as well as filmmakers and other artists (e.g., photographers, sound designers) are encouraged to submit films, photographs, audio works, digital installations and other web-based or digital formats.

All sumbissions must be made via the online form. Please read the instructions in detail here: https://www.siefhome.org/congresses/sief2021/cff

The deadline for submissions is 1 February.

Latinx Representation in Popular Culture and New Media Type: Call for Papers Date: February 1, 2021 Subject Fields: American History / Studies, Film and Film History, Popular Culture Studies, Race / Ethnic Studies, Chicana/o History / Studies

 


 

Call for abstracts: edited volume

Latinx Representation in Popular Culture and New Media

 

Editors: J. Jesse Ramirez (University of St. Gallen) and Anna Marta Marini (Instituto Franklin–UAH)

 

We invite chapter proposals from scholars based in Europe whose work delves into the issues, configurations, and manifestations of the representation of Latinxs and the Latinx experience in popular culture and new media. The aim of the volume is to collect research on the diverse sociocultural, contextual, and aesthetic aspects intertwining in the production of Latinx self/representation. Issues related to the expression and depiction of Latinx subjectivity have entered the public sphere with renewed force in recent years. On the one hand, grassroots and online campaigns have organized against whitewashing, colorism, stereotypes, anti-immigrant nativism, racist policing, Black/Brownface practices, and cultural commodification. On the other hand, a lively, powerful, stimulating, and diverse popular culture has been flourishing as Latinx popular culture has progressively spanned genres and media, reconfiguring them from a more inclusive perspective. Moreover, mainstream production companies have attempted to expand their reach by targeting the Latinx audience, albeit with mixed results. We are looking for essays that consider these broader contexts while focusing on the Latinx presence in popular culture—both as creators involved in the production process and as narrative subjects—in film, (web) TV series, genre fiction, comics and graphic narratives, popular music, and new media. We expect proposals to cover matters related to minority heritage, such as resistance to assimilation, loss and reinvention of cultural roots, and the creation of cultural safe spaces.

 

Possible topics include (but are not limited to):

> Latinx popular culture creators and their legacies

> Afro-Latinx, Indigenous, and mestizo narratives and experiences

> Brown bodies and the biopolitics of representation

> Identity (re)construction and heritage resilience

> Latinx representation in mainstream or Anglo-American popular culture

> Young adult and children’s literature created by and aimed at Latinxs

> The queering of Latinx spaces

> Latinx voices and the use of new media for self-representation

> Ethnicity and utopian, dystopian, and post-apocalyptic scenarios

> Latinx horror, gothic, and weird fiction 

> Latinxs seen from Europe/Latinx representation in European popular culture

 

Final essays should be 6000-7000 words long, including references, footnotes, and citations. The volume will be submitted to the editors of Brill’s collection European Perspectives in American Studies, promoted by the European Association for American Studies. This project is supported by the research group AMICUSS (American Interdisciplinary Cultural Studies) based at the Instituto Franklin–UAH.

 

Please send your abstract proposal (400-500 words) and short bio (max. 200 words, including author’s academic affiliation) to latinx.popculture@gmail.com by February 1, 2021.

Notification of acceptance: February 22, 2021.

Deadline for essay submission: July 5, 2021.

For any inquiries, please contact Anna Marta Marini at annamarta.marini@institutofranklin.net.

 

Contact Info: 

A.M. Marini (Instituto Franklin-UAH) & J.J. Ramirez (University of St. Gallen)

Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2020

Η επιστροφή του μανιταριού γίγαντα




 

και το φθινόπωρο


 

Οι τριανταφυλλιές ανθίζουν τον Νοέμβριο



 

Παύλος Μεθενίτης, Άδειο άλογο, μυθιστόρημα εκδόσεις Εύμαρος, 2020





 

Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2020

Μικροδιηγήματα για το περιοδικό Σχεδία, εκδόσεις Παρατηρητής, Κομοτηνή 2020



 Η ιστορία της συγκεκριμένης σχεδίας-έκδοσης συνυφαίνεται με την εμφάνιση στα τέλη του Φεβρουαρίου του 2020 του κορωνοϊού και στη χώρα μας και, ιδίως, με τη λόγω καραντίνας και κλεισίματος στο σπίτι αδυναμία πώλησης της «Σχεδίας». Του περιοδικού δηλαδή της πολυπληθούς στα αστικά κέντρα κοινωνικής ομάδας των αστέγων, που καθιστούσε την ήδη δύσκολη βιωτή τους ακόμη δυσκολότερη, αποστερώντας τους από τους δρόμους προς την αξιοπρέπεια και το μαχητό της λιτής τους επιβίωσης.

Από αυτήν τη δεινή πραγματικότητα των αστέγων συμπολιτών αφορμώμενοι, μια ομάδα Κομοτηναίων, τέσσερις συγγραφείς, έγκλειστοι μεν στο σπίτι, με στραμμένο όμως το βλέμμα στην κοινωνία, οι: Σπύρος Κιοσσές, μέλος Ε.ΔΙ.Π. του Τμήματος Ελληνικής Φιλολογίας ΔΠΘ και συγγραφέας, Φωτεινή Ναούμ, συγγραφέας-αρθρογράφος, Χάρης Μιχαλόπουλος, επίκουρος καθηγητής του Τμήματος Ελληνικής Φιλολογίας ΔΠΘ και ποιητής, Ξανθή-Τζένη Κατσαρή-Βαφειάδη, φιλόλογος-επιμελήτρια εκδόσεων, σε συνεργασία με τις εκδόσεις «Παρατηρητής της Θράκης», ανέλαβαν την πρωτοβουλία για έναν Διαγωνισμό μικροδιηγήματος με τίτλο «100 λέξεις σε 100 ώρες για τη "Σχεδία"», με στόχο να στηρίξουν, και έμπρακτα, τους συνανθρώπους που «ταξιδεύουν» στη θάλασσα της ταραγμένης σύγχρονης εποχής με μόνη τους σχεδία, τη «Σχεδία».

Ο Διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε τον Μάρτιο του 2020 και στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, καθώς τα κείμενα που απεστάλησαν ξεπέρασαν τα 1200. Ιδιαίτερα σημαντική υπήρξε και η συμμετοχή στο εγχείρημα (εκτός διαγωνιστικής διαδικασίας) καταξιωμένων Ελλήνων συγγραφέων, οι οποίοι ανταποκρίθηκαν ασμένως και αμέσως στην πρόσκληση των μελών της επιτροπής.

Ακολούθησε η αξιολόγηση των κειμένων από την επιτροπή και από τα 1200 κείμενα προκρίθηκαν προς δημοσίευση τα 424, με τον τελικό αριθμό, μαζί και τα κείμενα των συγγραφέων, να ανέρχεται στα 502.

Η συνέχεια της ιστορίας είναι πλέον απτή. Η  Ανθολογία μικροδιηγήματος «Με μια Σχεδία», μέσω των εκδόσεων «Παρατηρητής της Θράκης» της εταιρείας 2Κ PROJECT EΠΕ, έλαβε σάρκα και οστά και από σήμερα ξεκινά το δικό της ελεύθερο ταξίδι στη θάλασσα της κοινωνίας των πολιτών. Αυτών των πολιτών που την πρωτοσχεδίασαν σε χαρτί, διάλεξαν και πλάνισαν τα ξύλα της, τα έδεσαν, τα κάρφωσαν και φτιάξαν όλοι μαζί αυτήν την ανέλπιστα όμορφη σχεδία  αφύπνισης, διαλόγου κι αλληλεγγύης, καταφέρνοντας σε καιρούς εγκλεισμού και προτάγματος της ατομικής σωτηρίας, με σωσίβια τις λέξεις, να σμιλεύσουν μια ισχυρή νέα συλλογικότητα. 

Ξανά, όμως, μαζί και τώρα… Γιατί όσοι μας ενέπνευσαν τους «κύκλιους χορούς» της νέας συλλογικότητας, παραμένουν εκεί… Άστεγοι, σε καιρούς κορωνοϊού, ακμαιότατου ακόμη…

 

—Τα έσοδα από τις πωλήσεις θα δοθούν στην Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία «Διογένης ΜΚΟ», που εκδίδει το περιοδικό δρόμου «σχεδία»

Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2020

Μνήμη Γρηγόρη Αυδίκου, 13 χρόνια μετά


 

Τα πανηγύρια μας.Οι καιροί αλλάζουν, τα πανηγύρια μένουν.Πρακτικά 6ου Θερινού Σχολείου Τζουμέρκων. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Θεσσαλίας


 «Τα πανηγύρια μας. Οι καιροί αλλάζουν, τα πανηγύρια μένουν». Αυτός είναι ο άξονας, γύρω από τον οποίο οργανώνεται ο τόμος. Αφετηρία για την επιλογή του θέματος ήταν η διαπίστωση ότι από τη μια μεριά, τα πανηγύρια συνεχίζουν να υπάρχουν και να διοργανώνονται, γεγονός που υπογραμμίζει στην ανθεκτικότητα αυτού του θεσμού στον χρόνο, κι από την άλλη ότι τα πανηγύρια έχουν αποκτήσει χαρακτηριστικά γνωρίσματα, που τα διαφοροποιούν από παλιότερες μορφές ψυχαγωγίας.

Το πανηγύρι, προφανώς, για κάθε ομάδα είναι μια σημαντική γιορτή, μια τελετουργία που έχει πολλαπλές λειτουργίες, αλλά και συμβολισμούς. Ακόμη και στις τελευταίες δεκαετίες που το πανηγύρι έχει μεταλλαχθεί, συνεχίζει να οργανώνει τον χώρο της κοινότητας, επιτρέπει στα μέλη της την επιτέλεση εκδηλώσεων της θρησκευτικής τους λατρείας, ενώ ταυτόχρονα χρησιμοποιείται ως χώρος οικονομικών, πολιτιστικών και κοινωνικών ανταλλαγών. Επίσης, η μεταπολεμική εσωτερική μετανάστευση  συγκρότησε «αστικά χωριά» στις πόλεις, που ένιωσαν την ανάγκη να οργανώσουν πανηγύρια, τα οποία στη συνέχεια αυτονομήθηκαν με τον μετασχηματισμό τους σε γλέντια στις γειτονιές, ιδίως σε εποχές κρίσης. Στον τόμο αναπτύσσεται πλούσιος προβληματισμός όπως η σχέση του  πανηγυριού  με την  τοπική ιστορία, την οικονομία, τη μουσική και την  άυλη πολιτιστική κληρονομιά.

 

 

Ευάγγελος Αυδίκος, Ελοκντάνιασε ο Χαμένος, ΕΦΣΥΝ, 10 Νοεμβρίου 2020

 




Είναι ένα από τα πολλά παρατσούκλια του Νοεμβρίου. Το χρωστάει στις μικρές ημέρες του. Δεν προλαβαίνει να κατηφορίσει το απόγευμα κι αμέσως η μέρα γκριζάρει ώσπου να δώσει, νωρίς, τη σκυτάλη στο σκοτάδι. Μοιάζει σαν να μπαίνει το φως σ’ έναν μαύρο φάκελο ο οποίος ανοίγει πολλές ώρες μετά αφήνοντας ελεύθερο το φως για κάποιες ώρες.

Ο Χαμένος, λοιπόν, είναι ένας μήνας που γεννά αντιφατικά συναισθήματα. Προετοιμάζει τη βασιλεία του σκοταδιού κι αυτό αναπόφευκτα προκαλεί αλλαγές στις ζωές. Καλές για τους αγρότες που ετοιμάζονται είτε να φυτέψουν είτε να σοδιάσουν. Βαρυθυμία σε αρκετούς που νιώθουν την ψυχολογική πίεση, ιδίως σε μια χώρα που το φως έχει δοξαστεί ποικιλοτρόπως.

Αυτή η βαρυθυμία ανιχνεύεται εύκολα στον δεύτερο γύρο της καραντίνας. Που διαφέρει από την πρώτη· της άνοιξης. Τότε υπήρχε η προσδοκία της βελτίωσης του καιρού. Η αμηχανία ήταν διάχυτη. Σε κάθε κίνηση, ακόμη και στην επιφύλαξη. 'Η στη ζωηρή συζήτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στους τηλεοπτικούς σταθμούς. Διάθεση για αλληλέγγυες πρωτοβουλίες. Υπήρχε η έξαψη που γεννούσε το καινούργιο. Να γραφτούν ημερολόγια, να στραγγίξουν την εμπειρία και να τη μετουσιώσουν σε γνώση για τα ανθρώπινα.

Αυτή την ενεργητικότητα, την ανάγκη για διερεύνηση του πρωτόφαντου βιώματος, πήρε και η μορφή των περιπάτων είτε στον αστικό ιστό είτε στους αγρούς. Το δεύτερο ήταν πιο εύκολο στην περιφέρεια. Στην καθ’ ημάς Σκαμνούλα οι αγροτικοί και επαρχιακοί δρόμοι ελαμπρύνθησαν. Ομαδόν αναζητούσαν οι συμπολίτες τη διέξοδο στην ύπαιθρο. Για όσους αυτή η δραστηριότητα αποτελούσε μέρος της καθημερινότητάς τους, η καραντίνα της άνοιξης θεωρήθηκε ευκαιρία να αποταμιεύσουν εικόνες της φύσης και των περιπατητών.

Ο Απρίλιος και ο Μάιος, ούτως ή άλλως, έχουν μέσα τους τη γέννηση της ζωής. Οι άκρες των δρόμων και τα χωράφια γέμισαν από κάθε είδους αγριολούλουδα. Ολα τα χρώματα και οι ποικιλίες. Λουλούδια και φυτά ξυπνούσαν από την ασημαντότητά τους διεκδικώντας τη δική τους παρουσία. Κι από κοντά οι βαδιστές οιστρηλατημένοι από την προσδοκία.

Εξι μήνες μετά, οι δρόμοι έχουν επιστρέψει στη χειμερία νάρκη τους. Τα αγριολούλουδα έχουν εισέλθει στον μακρύ χειμώνα. Αναζητώ τους περιπατητές. Ελάχιστοι. Και στο συναπάντημα με αυτούς απουσιάζει η φλόγα του πρώτου βιώματος, ίσως και η ελπίδα. Τα βλέμματα απλανή, ίσως από τον χειμώνα που έρχεται. Ενδεχομένως από την κούραση από την επανάληψη του βιώματος. Μπορεί και από τα συγκεχυμένα μηνύματα για τη διάρκεια.

Ο Νοέμβριος ήρθε κουβαλώντας τη μελαγχολία του. Μαζί με τον γκρίζο ορίζοντα. Κι αυτό είναι που βαραίνει στις ψυχές των λοκντανιασμένων συμπολιτών. Η ψυχολογική πίεση. Το αδιέξοδο. Τα συσσωρευμένα οικονομικά προβλήματα. Ολα αυτά που γίνονται καυτός ατμός. Κι αυτό χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή.

Στο Καλαμίτσι