ICOM COSTUME COMMITTEE MEETING 2014 - DRESS AND POLITICS STUDENT SATURDAY (ΑΘΗΝΑ, 13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2014)

Η Ελληνική Εταιρεία Ενδυμασιολογίας και το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα διοργανώνουν την ετήσια Συνάντηση της Ενδυματολογικής Επιτροπής του ICOM, η οποία θα πραγματοποιηθεί στο Ναύπλιο και στην Αθήνα από τις 7 έως και τις 13 Σεπτεμβρίου 2014. Περισσότερες πληροφορίες για τη Συνάντηση μπορείτε να αναζητήσετε στον ακόλουθο σύνδεσμο: http://www.costume.gr/meeting2014/index.html. 

Στο πλαίσιο της Συνάντησης, το Σάββατο στις 13 Σεπτεμβρίου 2014 στο Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» (Πειραιώς 256 - Ταύρος) θα πραγματοποιηθεί το «Student Saturday», ένα Σάββατο με διαλέξεις, σεμινάρια και ένα εργαστήριο, στο οποίο μπορούν να συμμετέχουν φοιτήτριες και φοιτητές Ενδυματολογίας, Μόδας, Κοινωνικών και Ανθρωπιστικών Σχολών, Συντήρησης και Μουσειολογίας. Το θέμα είναι εμπνευσμένο από την έκθεση ΝΥΦΕΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΜΟΔΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, που διοργανώνεται από το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα με υλικό το οποίο προέρχεται κατά κύριο λόγο από δωρεές. Μέρος των παρουσιάσεων, όπως θα δείτε στο Πρόγραμμα που ακολουθεί, θα γίνει στην αγγλική γλώσσα.  

Επειδή οι θέσεις είναι περιορισμένες, είναι απαραίτητη η ΔΗΛΩΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ με τη συμπλήρωση της αντίστοιχης ΦΟΡΜΑΣ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΘΕΣΗΣ (θα τη βρείτε στο δεύτερο επισυναπτόμενο αρχείο) και η αποστολή της μέχρι 22/8/2014 στην ηλεκτρονική διεύθυνση που ακολουθεί, με την ένδειξη STUDENT SATURDAY 2014/workshops: nantia.macha@gmail.com.

Θα δοθούν βεβαιώσεις παρακολούθησης του σεμιναρίου.  

Student Saturday – Πρόγραμμα

Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2014

10:00 Αγγελική Ρουμελιώτη, υπεύθυνη συλλογών Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος, Ναύπλιο

«Νύφες - Παράδοση και μόδα στην Ελλάδα»: στα παρασκήνια μιας έκθεσης

10:20 Dr. Vicki L. Berger, President, Central Arizona Museum Association, USA

A 1942 World War II American Bride: Anita Ruth Bonham Crawford

10:40 Rebecca Ragan Akins, Museum Curator, Retired; Theatrical Costume Designer

“Of the Best Sort, But Plain”: What Do Quaker Brides Wear?

11:00-11:15 Συζήτηση

11:15 -11:30 Σύντομο διάλειμμα

11:30 Ellen Hlozan, Curatorial and Programming Assistant, York Region District School Board Museum and Archives, Ontario, Canada

Α survey of wedding dress styles worn in Canada c.1850-1980

11:50 Εύα Νάθενα, Σκηνογράφος-Ενδυματολόγος & Σοφία Παντουβάκη, Καθηγήτρια Ενδυματολογίας, Πανεπιστήμιο Άαλτο, Φινλανδία

Εύα Νάθενα: Σχεδιάζοντας την ταινία οι «Νύφες»

12:15-12:30 Συζήτηση

12:30 -13:00 Διάλειμμα – Ελαφρύ κέρασμα / Refreshments

13:00  Έλια Πετρίδου, Επίκουρη Καθηγήτρια, Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και Ιστορίας Πανεπιστήμιο Αιγαίου & Κλειώ Γκουγκουλή, Επίκουρη καθηγήτρια επί διορισμώ, Τμήμα Διαχείρισης Πολιτισμικού Περιβάλλοντος και Νέων Τεχνολογιών, Πανεπιστήμιο Πατρών

Τα νυφικά ενδύματα μέσα από την εθνογραφική έρευνα: Διαδικασίες συγκρότησης, τεκμηρίωσης και έκθεσης μιας συλλογής. (Bridal dress from an ethnographic perspective:  Creating, documenting and exhibiting a collection)

13:20 Ιωάννα Παπαντωνίου, Πρόεδρος Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος

Κατσούλι, γκαργκούλι, τσουτσούλι: νυφικά εξογκώματα στα κεφαλοδέματα της Β. Ελλάδας. Παράδειγμα: το κεφαλόδεμα του Ρουμλουκιού

14:00 – 14:30 Συζήτηση - Λήξη

Σκίντσας Γιώργος,Vassilikos: Η «Συννεφιασμένη Κυριακή» έπρεπε να είναι Εθνικός Υμνος, εφ. Το Βημα, 6 Ιουλίου 2014

Σκίντσας Γιώργος 

Ο συνθέτης και ερμηνευτής παρουσιάζει σε μια παράσταση στη Μικρή Επίδαυρο τραγούδια του Βασίλη Τσιτσάνη με ανατρεπτικό τρόπο

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  05:45

emailεκτύπωση  

Οι Bορειοϊρλανδοί έχουν την «Αιματοβαμμένη Κυριακή», την οποία οι U2 με το «Sunday, Bloody Sunday» έκαναν γνωστή σε όλον τον κόσμο καταφέρνοντας παράλληλα να καταθέσουν ένα από τα πλέον σημαντικά τραγούδια της ροκ δημιουργίας. Ακρως πολιτικό εφόσον αναφέρεται στα γεγονότα που σημάδεψαν τη Β. Ιρλανδία το 1972, όταν ο βρετανικός στρατός σκότωσε 26 διαδηλωτές. Σαράντα χρόνια νωρίτερα, στην Ελλάδα, ο Βασίλης Τσιτσάνης άρχισε να γράφει το εμβληματικότερο τραγούδι όλων των εποχών. Κατά την περίοδο της Κατοχής στη Θεσσαλονίκη εμπνεύστηκε τη «Συννεφιασμένη Κυριακή» από τη μαυρίλα και τη σκοτεινιά της εποχής. Πέντε χρόνια έκανε να το γράψει. Το 1948 ηχογραφήθηκε και από τότε δεν σταμάτησε να τραγουδιέται. Ακόμη και από όσους είναι πολύ μα πάρα πολύ νεότεροί του. Εξήντα πέντε χρόνια αργότερα ο συνθέτης, ερμηνευτής και στιχουργός Vassilikos παρουσιάζει τη δική του εκδοχή όχι μόνο στη «Συννεφιασμένη Κυριακή» αλλά και σε άλλα κλασικά κομμάτια του Βασίλη Τσιτσάνη. Τίτλος του δίσκου που κυκλοφόρησε το περασμένο έτος «Sunday, cloudy Sunday». Tίτλος της παράστασης του Vassilikos στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου: «Sunday, cloudy Sunday».  

«Γκιουλμπαχάρ», «Αντιλαλούνε τα βουνά», «Αργοσβήνεις μόνη», «Τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα» και «Ακρογιαλιές δειλινά» είναι μερικά μόνο από αυτά που θα ακουστούν στην Επίδαυρο. Πρόκειται για μια δουλειά κόντρα στην Βασίλη Τσιτσάνη, μια δουλειά εσωτερική του Vassilikos, μια δουλειά που είτε σου αρέσει είτε όχι. Εδώ μεσοβέζικα πράγματα δεν χωρούν. Το παρελθόν συναντά το παρόν και κοιτάει στα ίσια το μέλλον. «Μέσα στην πορεία των χρόνων κάθε τόσο βρίσκεται κάποιος Ελληνας που καταφέρνει να αποτυπώσει στη γλώσσα του - στη γλώσσα της τέχνης του - όλο αυτό το συναίσθημα της σχέσης με το περιβάλλον του, την ομορφιά και την ασχήμια του. Εχω πει πολλές φορές ότι η "Συννεφιασμένη Κυριακή" θα έπρεπε να είναι ο Εθνικός Υμνος της χώρας. Γιατί με ένα καζαντζακικό "αχ!" αναστενάζει τον πόνο και την ομορφιά της σχέσης με αυτόν τον τόπο με έναν τρόπο που μόνο ένας σπουδαίος καλλιτέχνης μπορεί να αντιληφθεί και να εκφράσει». Ο Vassilikos απαντά στο «Βήμα της Κυριακής» όχι μόνο για τη «Συννεφιασμένη Κυριακή» αλλά ουσιαστικά για όλο το περιβάλλον του δίσκου, άρα και της παράστασης.

Είναι μια παράσταση ρετρό. Και το ρετρό τον τελευταίο καιρό είναι παρόν. «Συνέβαινε πάντα» απαντά ο Vassilikos και συνεχίζει: «Η μόνη διαφορά στην εποχή μας είναι ότι το γεγονός αυτό τώρα μπορεί να καταγραφεί με χίλιους δυο τρόπους, να επικοινωνηθεί και ακόμη ακόμη να γίνει αντικείμενο εμπορικής εκμετάλλευσης, με την καλή και την κακή έννοια κατά περίσταση. Η ανάγκη της επαφής με το παρελθόν θεωρώ ότι είναι εγγενής και ενστικτώδης σε κάθε εποχή και με κάθε δυνατό τρόπο. Το παρελθόν μάς δίνει μητρική ασφάλεια και μας βοηθάει να αυτοπροσδιοριστούμε όποτε είναι απαραίτητο. Είναι μια εξαιρετικά υγιής διαδικασία που μπορεί να αποβεί και πολύ δημιουργική από κάποιους».

Ο Vassilikos ευτύχησε στα μέσα της δεκαετίας του '90 να δημιουργήσει και να παρουσιάσει στο ελληνικό κοινό ένα από τα πλέον σημαντικά αγγλόφωνα συγκροτήματα. Oι Raining Pleasure κυκλοφόρησαν επτά άλμπουμ και πολύ περισσότερο επηρέασαν μια ολόκληρη γενιά μουσικών και συγκροτημάτων. Ο αγγλικός στίχος από το περιθώριο πέρασε σε ευρύτερο κοινό, έγινε αποδεκτός και πολλοί άλλοι τον συνέχισαν. Κοιτάζοντας σήμερα πίσω θεωρεί ότι «έκανα πράγματα που πάντα με γέμιζαν και έδωσα βήμα σε μια άλλη γενιά μουσικών να πιστέψουν στο διαφορετικό και στο καινούργιο για τα δεδομένα της χώρας. Είμαι γεμάτος και υπερήφανος για τις επιλογές μου. Και άλλο τόσο χαρούμενος για το μέλλον».

Ο Vassilikos είναι ίσως ο καταλληλότερος να κρίνει τη νέα γενιά μουσικών και συγκροτημάτων, όχι μόνο την ποιότητά τους αλλά κυρίως το αν μπορούν να αποτελέσουν «σκηνή».  «Η μαζική πια ανταπόκριση του κοινού έχει μετριαστεί σε αρκετά μεγάλο βαθμό, με αποτέλεσμα τα τεράστια ποσά που - αδίκως κατά τη γνώμη μου - μοιράζονταν κάποτε να εκλείπουν και να μοιράζονται σε περισσότερο κόσμο, πολύ πιο μετρημένα. Αυτό θεωρώ ότι είναι μια θετική εξέλιξη που δίνει την ευκαιρία σε περισσότερους μουσικούς να ελπίζουν και να οραματιστούν μια ταπεινή έστω καριέρα στον χώρο της επιλογής τους. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που τα τελευταία χρόνια γνωρίζουμε φανερά περισσότερους και πολύ συχνά εξαιρετικούς νέους μουσικούς».

Οι νέοι όμως αυτοί άνθρωποι καλούνται να ζήσουν και να δημιουργήσουν σε μια περίοδο κρίσης, σε μια Ελλάδα που αλλάζει. «Οι άνθρωποι ουσιαστικά δεν αλλάζουν. Το μόνο που διαφοροποιείται ανάλογα με τις εκάστοτε συνθήκες είναι το κατά πόσον μπορούν να κρυφθούν ή αντίστοιχα να φανερώνουν άγαρμπα ή μη την ουσία και την ηθική τους. Αυτό που διαπιστώνω μετά σχετικής λύπης είναι ότι οι άνθρωποι πια στην Ελλάδα μισούν, όπως μισούσαν κρυφά ή φανερά πάντα, αλλά τώρα πιο στοχευμένα. Πιο εμπόλεμα».

Η ΛΑΜΠΑ (ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ), ΝΑΙ, ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΣ (ΑΜΑ ΚΑΙ ΕΓΓΥΗΜΕΝΟ) ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΓΑΘΟ

 

Μιχάλης Ταμήλος, βουλευτής Νέας Δημοκρατίας: «“Κοινωνικό αγαθό είναι μόνο το νερό. Τίποτα άλλο. Μπορείς να ζήσεις και χωρίς ενέργεια. Μπορείς να πας σε ένα χωριό και να ζεις με τη λάμπα που ανάβαμε παλιά, δεν χρειάζεται το ρεύμα να το έχεις πάντα. Άρα λοιπό το ρεύμα δεν είναι κοινωνικό αγαθό”.

(Mega)

 

          Στο -εύλογο ίσως και, υπό μία έννοια, αφελές - ερώτημα που κατά καιρούς επανέρχεται στο προσκήνιο, πώς δηλαδή μερικοί πολιτικοί μας κατορθώνουν κάθε φορά που παρεμβαίνουν (μερικές μόνο φράσεις τους είναι αρκετές) να επισκιάζουν, αν όχι και να μονοπωλούν κυριολεκτικά την επικαιρότητα, η απάντηση είναι απλή.

Οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι οι άνθρωποι αυτοί, πέρα από τα φυσικά χαρίσματα που κοσμούν την προσωπικότητά τους, φρόντισαν από νωρίς (εξ απαλών ονύχων θα έλεγαν οι αμετανόητοι αρχαιολάτρες) να αποκτήσουν βαθιά και ευρεία παιδεία, πράγμα που τους δίνει τη δυνατότητα να διαχειρίζονται και να αντιμετωπίζουν όλα σχεδόν τα ζητήματα με την ίδια σοβαρότητα, ευθύνη, επάρκεια και αποτελεσματικότητα.

Μόλις που χρειάζεται να σημειώσω ότι στην ένδοξη αυτή κατηγορία (πολιτικών) εξέχουσα θέση δικαιωματικά διεκδικεί και κατέχει ο βουλευτής Τρικάλων -και πρώην δήμαρχος Τρικκαίων- κ. Μιχάλης Ταμήλος, γεγονός στο οποίο είχα και στο παρελθόν τη λαμπρή ευκαιρία να αναφερθώ. Ο πολιτικός του λόγος αυθόρμητος, λιτός, στοχαστικός και ευθύβολος. Πάντα συγκροτημένος και τεκμηριωμένος, αποκτά δύναμη και κύρος θέσφατου.

Με αυτό το δεδομένο, κάθε προσπάθεια να αντιπαρατεθεί κανείς και να διατυπώσει αντιρρήσεις αποβαίνει άγονη και μάταιη. Η δε κοινή γνώμη, πλήρως ενήμερη και κατατοπισμένη, έχει ήδη διαμορφώσει άποψη επί θέματος που κάθε φορά θίγει, την οποία δεν έχει κανένα λόγο να αναθεωρήσει έστω κι αν, υπέρ του αντιθέτου, επιστρατευθούν από κάποιους ακόμη και τα πιο πειστικά επιχειρήματα.

Έτσι, λοιπόν, η απόφανση του κ. Ταμήλου ότι η ενέργεια δεν είναι κοινωνικό αγαθό, όπως μόνιμα και μονότονα επιμένει η αναχρονιστική (αφότου έπαψε να είναι προδοτική) Αριστερά, αλλά κοινό εμπόρευμα που κυκλοφορεί ελεύθερα στις αγορές του κόσμου, είναι προφανώς προϊόν βαθιάς σκέψης και εμπεριστατωμένης μελέτης των πολιτικών και κοινωνικών φαινομένων της εποχής μας (αρκεί να αναφέρουμε ότι την ηλεκτρική ισχύ ο κ. Τμάληλος προτιμάει να τη μετράει σε gigabyte! και όχι σε watt, δικαίωμά του). Αλλά και προσωπικής του εμπειρίας, θα προσέθετα. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, το παράδειγμα με τη λάμπα (πετρελαίου) που επικαλέσθηκε για να θεμελιώσει και να καταστήσει κατανοητή στον καθένα τη ρηξικέλευθη θέση του.

Πραγματικά, σ’ ένα ελληνικό -γραφικό κατά προτίμηση- χωριό ζει κανείς άνετα -για να μην πω ευδαιμονικά- με μια μόνο λάμπα (πετρελαίου). Προσωπικά, πάντως, επειδή έχω ανάλογη εμπειρία από την προ εξηλεκτρισμού του χωριού μου εποχή, θα έλεγα και μ’ ένα απλό λυχνάρι -ανεξάρτητα αν σήμερα εξέλιπε από την αγορά και μόνο ως συλλεκτικό είδος μπορεί κανείς να το αναζητήσει και να (αν βέβαια) το βρει-, που όταν φύσαγε ο τρελός βοριάς βύθιζε το (μοναδικό) δωμάτιο του σπιτιού μας στο βαθύ σκοτάδι. Η λάμπα (πετρελαίου), που είχε τη φαεινή έμπνευση να μας θυμίσει ο κ. Ταμήλος, ήταν το μέσο που μας εισήγαγε στο επόμενο στάδιο του εκσυγχρονισμού και του πολιτισμού.

Και μιας και διανύουμε περίοδο οικονομικής κρίσης, τι θα πείραζε, άραγε, αν επιστρέφαμε –προσωρινά έστω, αφού σε λίγο, κατά τους προφήτες, θα τελειώσει (ήδη μπήκαμε στις αγορές), στην αλήστου μνήμης (και ρομαντική, αν προτιμάτε) εποχή της λάμπας; Διότι η ζωή στο χωριό, για να μπορεί κανείς να την απολαύσει, όπως τον παλιό καλό καιρό, εκτός από κοτούλες και γιδούλες και γουρουνάκια, χρειάζεται οπωσδήποτε και τη λάμπα (πετρελαίου) που είναι ασφαλώς, μετά το νεράκι του Θεού, θεμελιώδες κοινωνικό αγαθό.

Και για να είμαστε δίκαιοι, η σημερινή (συγ)κυβέρνηση, δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία, όχι απλώς εγγυάται την εξασφάλισή του στον κάθε αναξιοπαθούντα συμπολίτη μας, αλλά, επιπλέον, φροντίζει με κάθε τρόπο ώστε να το αποκτήσει ώστε να δει το φως του και να ευτυχήσει.

Έτσι, λοιπόν, αφού, αποδεδειγμένα πια, η ενέργεια δεν συμπεριλαμβάνεται μεταξύ των κοινωνικών αγαθών, η ΔΕΗ που παράγει ενέργεια, πρέπει να απαλλαγεί το ταχύτερο δυνατόν από τον ασφυκτικό δημόσιο έλεγχο και να περιέλθει στους φυσικούς της κυρίους. Κουράστηκαν πια να περιμένουν την πολυθρύλητη και πολυπόθητη απελευθέρωσή της.

 

 

ΝΙΚΟΣ ΕΠ. ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ (nicfalag@yahoo.gr)

'Ένα τραγούδι για την Ήπειρο' στο θέατρο Πέτρας

'Ένα τραγούδι για την Ήπειρο' στο θέατρο Πέτρας

32ο Διεθνές Χορωδιακό Φεστιβάλ Πρέβεζας

03/07 – 06/07/2014

.

Αγαπητοί φίλοι, 

                                Είμαστε μόλις μια ημέρα πριν από την έναρξη του 32ου Διεθνούς Χορωδιακού Φεστιβάλ Πρέβεζας κι οι προετοιμασίες συνεχίζονται πυρετωδώς. Οι αποστολές του εξωτερικού ήδη ξεκίνησαν να καταφθάνουν με τις δύο πρώτες να βρίσκονται από απόψε κοντά μας. Στο φετινό φεστιβάλ συμμετέχουν 15 χορωδιακά σύνολα και συγκεκριμένα:

1. Χορωδία «Μακρυγιάννης» Άρτας, Ελλάδα

Διευθύνει ο Θεόδωρος Γραμματικόπουλος

2. Χορωδία της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης, Ελλάδα

Διευθύνει ο Κωστής Παπάζογλου

3. Χορωδία Arad, Arad, Ισραήλ

Διευθύνει ο Ronen Ben David

4. “Vocasoul”, Ramat Gan, Ισραήλ

Διευθύνειο Moshe Nir

5. Νεανική Χορωδία του Μητροπολιτικού Καθεδρικού Ναού του Chisinau, Μολδαβία

Διευθύνει η Fedora Burlac

6. Χορωδία Νέων γυναικών “Oriana” , Οδησσός, Ουκρανία

Διευθύνει η Galyna Shpak

7. Χορωδία “Pro Musica”, Sfantu Gheorghe, Ρουμανία

Διευθύνει ο Zoltan Sipos

8. Εκκλησιαστική Χορωδία Νέων “Sophia”, Krasnoyarsk, Ρωσία

Διευθύνει η Elena Plekhanova

9. Χορωδία “PerpetuumMobile”, Μόσχα, Ρωσία

Διευθύνει η Mariia Kravcova

10. Χορωδία Ι. Ν. Κυρίλλου και Μεθοδίου, Ufa, Ρωσία

Διευθύνει η TatyanaGoncharenko

11. Παιδική Χορωδία από την πόλη Poprad, Σλοβακία

Διευθύνει η Blanka Richnavska

12. Ακαδημαϊκή Χορωδία του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου της Ostrava, Τσεχία

Διευθύνει ο Jan Mlcoch

13. Χορωδία Νέων Πρέβεζας «Αρμονία», Ελλάδα

Διευθύνει ηAneliaStefanova, στο πιάνο η Δήμητρα Αποστολίδη

14. Παιδική Χορωδία Πρέβεζας «Αρμονία», Ελλάδα

Διευθύνει η AneliaStefanova, στο πιάνο η Δήμητρα Αποστολίδη

15. Μικτή Χορωδία Πρέβεζας «Αρμονία», Ελλάδα

Διευθύνει ο Valentin Stefanov

                                Επίσημοι προσκεκλημένοι και κριτές στον 20ο Διεθνή Διαγωνισμό Θρησκευτικής Μουσικής, που πραγματοποιείται παράλληλα με το Διεθνές Χορωδιακό Φεστιβάλ Πρέβεζας θα είναι ο Ambroz Copi από την Σλοβενία, η Veneziela Naydenova από την Ελβετία και ο Αγαθάγγελος Γεωργακάτος, μαέστρος της χορωδίας της ΕΛΣ, από την Ελλάδα.

Το πρόγραμμα εκδηλώσεων έχει ως εξής:

Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2014

Ώρα 20.30      Παρέλαση στην κεντρική αγορά και την παραλία της Πρέβεζας από όλες τις αποστολές των χορωδιών που θα συμμετέχουν στο ΔΧΦ Πρέβεζας.

¨Ώρα 21.30    Τελετή έναρξης στο Κηποθέατρο Δήμου Πρέβεζας «Γιάννης Ρίτσος»

Παρασκευή, 4 Ιουλίου 2014

Ώρα 18.00      Διαγωνισμός Χορωδιών στο Πνευματικό Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως και Πρέβεζας.

Ώρα 21.30      Συναυλία Ορθόδοξης χορωδιακής μουσικής στον Ι. Ν. Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης

Ώρα 21.30      Συναυλία φολκλορικής χορωδιακής μουσικής στην Πλατεία του Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου Πρέβεζας

Σάββατο, 5 Ιουλίου 2014

Ώρα 18.00      Διαγωνισμός Χορωδιών στο Πνευματικό Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως και Πρέβεζας.

Ώρα 21.30      Συναυλία χορωδιακής μουσικής στον προαύλιο χώρο του Ι. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου

Ώρα 21.30      Συναυλία φολκλορικής χορωδιακής μουσικής στο χώρο του Δημοτικού Ναυτικού Μουσείου (Παλιά Σφαγεία) Πρέβεζας

Κυριακή , 6 Ιουλίου 2014

¨Ώρα 21.30    Τελετή λήξης στο Κηποθέατρο Δήμου Πρέβεζας «Γιάννης Ρίτσος»

Είσοδος ελεύθερη.

Το Διοικητικό Συμβούλιο

ΞΑΝΑΒΡΕΘΗΚΑΜΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ

                                                      

Κι όλων αυτών η μνήμη τώρα κ’ η φροντίδα

μου γίνεται ρυθμός και στίχος και τραγούδι.

                                                 

Κωστής Παλαμάς

Η ΑΣΑΛΕΥΤΗ ΖΩΗ

 

                                                                                                    

            Να λοιπόν που αξιωθήκαμε να ξαναβρεθούμε όλοι εκεί. Στην Κομοτηνή των φοιτητικών μας χρόνων. Από τις 27 έως 29 Ιουνίου 2014. Είχε προηγηθεί, πριν από δέκα ακριβώς χρόνια (2004), άλλη μια ανάλογη συνάντηση, το ίδιο συναισθηματικά φορτισμένη και σημαντική γι’ αυτούς που την έζησαν.

Αλλά, για να είμαστε ακριβείς, όλοι ήμασταν εκεί; Κάτι τέτοιο, φυσικά, θα ήταν, αντικειμενικά και κατά κυριολεξίαν, ανέφικτο, καθότι ουτοπικό. Δεν είναι μόνο οι ανυπέρβλητες (και οικονομικές πια) δυσκολίες που δεν το επέτρεψαν σε μερικούς, κάτι που είναι περισσότερο από βέβαιο ότι θα ήταν διακαής επιθυμία τους, να συμμετάσχουν. Κάποιοι άλλοι δε (λίγοι θέλω να ελπίζω) μάλλον δεν εκτίμησαν στον δέοντα βαθμό το βάρος και την αξία μιας τέτοιας συνάντησης και γι’ αυτό προτίμησαν να μην ανταποκριθούν στην πρόσκληση των διοργανωτών, αλλά να αξιοποιήσουν τον χρόνο τους κατά τρόπο, γι’ αυτούς τουλάχιστον, επωφελέστερο.

Αλλά είναι –αλίμονο- και εκείνοι που, μετά την πρόωρη, ανέλπιστη και ανέκκλητη αναχώρηση εκ του κόσμου τούτου, εσαεί απόντες, δεν θα μπορέσουν ποτέ να εκπληρώσουν το όνειρο μιας τέτοιας συνάντησης.

Επομένως το «όλοι» δεν μπορεί παρά να εκληφθεί με την συμβατική έννοια του όρου και πάντως του «όσοι πιστοί προσέλθετε», για να δανεισθούμε τη γνωστή ευαγγελική ρήση.

Πολλοί και πολλές προσέτρεξαν, λοιπόν, με νεανικό ενθουσιασμό, στην Κομοτηνή, ανταποκρινόμενοι όχι μόνο στην τιμητική πρόσκληση που τους απηύθυναν όσοι συνέλαβαν τη θαυμάσια ιδέα να ξανασυναντηθούμε, αλλά υπακούοντας και σε μια, θα έλεγε κανείς, βαθύτερη εσωτερική ανάγκη και επιταγή, για να εκπληρώσουν ένα υψηλό καθήκον. Έτσι, αγνόησαν χιλιομετρικές αποστάσεις ή πάσης φύσεως υποχρεώσεις και εμπόδια και έσπευσαν μετά χαράς.

Η φετινή συνάντηση στην Κομοτηνή διοργανώθηκε με την ευκαιρία της συμπλήρωσης σαράντα χρόνων αφότου ξεκίνησε τη λειτουργία του το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Ένα Πανεπιστήμιο, το οποίο παρά τις δυσκολίες και τα προβλήματα που είχε να αντιμετωπίσει ευθύς εξ αρχής, υπό τις συνθήκες και τους όρους της ίδρυσής του, κατόρθωσε, ωστόσο, χάρις στην πολύτιμη συμβολή πολλών παραγόντων (π.χ. εκάστοτε πρυτανικές αρχές, φοιτητές, διοικητικό προσωπικό, τοπική κοινωνία, πολιτεία, τελευταία στη σειρά η πολιτεία, γιατί ακόμη έχει ανεκπλήρωτες πολλές οφειλές της), να οργανωθεί και να εδραιωθεί ως ένας δυναμικός θεσμός και πόλος επιστημονικής, κοινωνικής, πολιτιστικής και οικονομικής ανάπτυξης, με εθνική διάσταση και σημασία.

Σε μια συνάντηση που γίνεται μετά από τόσα χρόνια, σε έναν τόπο όπου έζησε κανείς τις πιο έντονες στιγμές της ζωής του, περισσεύουν, βέβαια, η συγκίνηση και η νοσταλγία. Ζει μιαν ονειρώδη κατάσταση και εμπειρία. Αυτό ακριβώς συνέβη σ’ αυτή τη συνάντηση της Κομοτηνής. Τα αραιά ή λευκά μαλλιά σήμερα των τότε νεαρών, οι πρώτες ρυτίδες και η κάπως ακανόνιστη και δυσαρμονική σωματική διαμόρφωση  σκιάζονται και σχεδόν εξαφανίζονται από το φωτεινό βλέμμα και το πηγαίο χαμόγελο που ακτινοβολούν και γλυκαίνουν την ατμόσφαιρα μαζί με ένα δάκρυ. Η μηχανή της μνήμης τίθεται σε λειτουργία με εντατικούς ρυθμούς και ακινητεί τον χρόνο.

Πολύβουο μελίσσι οι φωνές. «Σε θυμάμαι, κι εγώ σε θυμάμαι, η φυσιογνωμία σου γνωστή, για θύμισέ μου το επώνυμο, ποιο έτος μπήκες, είσαι ίδιος, ο χρόνος δεν σε άγγιξε, πού βρίσκεσαι, τι κάνεις, πόσα χρόνια…», κάποιες από τις προκαταρκτικές φράσεις που διασταυρώνονται και συνοδεύουν χειραψίες, αγκαλιάσματα και φιλιά. Και το κουβάρι των αναμνήσεων αρχίζει να ξετυλίγεται χωρίς τέλος. Η συζήτηση ρέει σαν το νερό της πηγής, αφού πρέπει να ειπωθούν τόσα πολλά μέσα σε τόσο λίγο χρόνο. Περασμένα αλλά και σημερινά.

Αυτό το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε από τότε που αφήσαμε την Κομοτηνή της φοιτητικής ζωής για να εν(υπο)ταχθούμε στους ρυθμούς και τις επιταγές της σκληρής καθημερινότητας, που το κουβαλάμε στην πλάτη μας, μπορεί να μας σημάδεψε έντονα και σε πολλά επίπεδα, αλλά ένα κρυφό κομμάτι της ψυχής μας έμεινε ανέπαφο και απρόσβλητο από το  αμείλικτο πέρασμα του χρόνου. Για να βρει εκεί καταφύγιο η νιότη μας, και, σε κάθε ευκαιρία, όπως η πρόσφατη συνάντηση, να αποδρά και να μας προσφέρει πλούσια τα ελέη της.

Βέβαια, αυτή την αναδρομή σ’ εκείνη την εποχή, που πρέπει να ομολογήσουμε ότι κάθε άλλο παρά ειδυλλιακή υπήρξε, τη συνοδεύει και τη σκιάζει αναπόφευκτα και μια ελαφρά μελαγχολική διάθεση, όταν αναλογίζεσαι ότι αυτές οι κοντά τέσσερις δεκαετίες που έχουν περάσει, έτσι και αλλιώς, σου ανήκουν, με ό, τι αυτή η αναντίρρητη πραγματικότητα σημαίνει και συνεπάγεται...

          Στην Κομοτηνή, λοιπόν, των φοιτητικών χρόνων, με τα μεγάλα όνειρα, τις ελπίδες και τις ακλόνητες βεβαιότητες. Με τους φλογερούς -και ενίοτε ανεκπλήρωτους- έρωτες, με τις θορυβώδεις και αδιάλλακτες πολιτικές συζητήσεις και αντιπαραθέσεις, όπως π.χ. περί του αν το μέλλον του κόσμου θα είναι σοσιαλιστικό ή καπιταλιστικό, αν  η επανάσταση είναι νομοτέλεια ή ουτοπία, αν στη Σοβιετική Ένωση ή στην Κίνα ο σοσιαλισμός είναι ο γνήσιος και αληθινός, τι συνέβη στη Χιλή και το Βιετνάμ, τι ήταν ο Ευρωκομμουνισμός ή ο Ιστορικός Συμβιβασμός στην Ιταλία, ο Τίτο πρόδωσε τελικά τον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας ή τι ακριβώς έγινε το 1968 στη δωδέκατη Ολομέλεια του Κ.Κ.Ε. που οδήγησε στη διάσπαση καθώς και άλλα τέτοια σοβαρά (ελληνικού ή διεθνούς ενδιαφέροντος) ζητήματα που, ασφαλώς, ενέπιπταν στην αποκλειστική αρμοδιότητα και ευθύνη ενός φοιτητικού συλλόγου…

Αυτή, λοιπόν, η Κομοτηνή των φοιτητικών χρόνων, που βιώσαμε τότε, αποτελεί, στην κυριολεξία, αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας και μας ακολουθεί από τότε σαν τη σκιά μας. Γι’ αυτό θα ήταν άστοχο και ατυχές να επιχειρήσει κάποιος εκ των υστέρων να διορθώσει αναδρομικά κάτι από εκείνα που υπό το φως των σημερινών δεδομένων φαντάζει μάταιο, αφελές ή υπερβολικό και ουτοπικό. Το μόνο που θα κατόρθωνε, στην ουσία, θα ήταν να καταστρέψει μιαν εικόνα που φιλοτεχνήθηκε με τις ιδέες και τα υλικά μιας άλλης εποχής, η οποία έθετε τις δικές της προτεραιότητες, τα πρότυπα και τους προσανατολισμούς. Το τι, εντέλει, δικαίωσε και επιβεβαίωσε η ιστορική πραγματικότητα, είναι ένα άλλης τάξεως (εκκρεμές σε κάθε περίπτωση) ζήτημα.  

          Έζησε, λοιπόν, σε μικρογραφία, η Κομοτηνή, πριν από λίγες μέρες, στιγμές και σκηνές της δεκαετίας του 1970, με παρόντες τους ίδιους τότε πρωταγωνιστές και συμμετόχους. Μια Κομοτηνή με άλλο όμως χρώμα και ύφος σήμερα. Σίγουρα μια πόλη αρκετά ανεπτυγμένη, σύγχρονη και ομορφότερη, αλλά σχεδόν άσχετη, όπως είναι φυσικό, μετά από τόσα χρόνια, με εκείνη των δικών μας φοιτητικών χρόνων, με τα γνωστά σημεία αναφοράς (τα περισσότερα τα κατάπιε ο αδηφάγος χρόνος) και το γενικότερο οικείο κλίμα.

          Οι τότε εικοσάρηδες, σήμερα  διαπρεπείς δάσκαλοι στη Νομική Σχολή από την οποία αποφοίτησαν, πολιτικοί, δικαστές, δικηγόροι, συμβολαιογράφοι, δημόσιοι υπάλληλοι ή με άλλα επαγγέλματα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της χώρας εγκατεστημένοι (μερικοί ήδη απόμαχοι και με εγγόνια!), εκεί, πριν από λίγες μέρες, για άλλη μια φορά, απεκδύθηκαν τους τίτλους και τις ιδιότητες για να γίνουν πάλι φοιτητές και σχεδόν παιδιά. Αφού αποκατέστησαν ο ένας στη μνήμη του την εικόνα του άλλου,  όλα, στη συνέχεια, ήρθαν μόνα τους. Πλημμύρισαν οι καρδιές τους από χαρά και συγκίνηση. Αγωνιούσαν μήπως δεν προλάβουν να πουν όσα ήθελαν, γιατί ο χρόνος ήταν λίγος. Είπαν, ωστόσο, πολλά που τους συγκλόνισαν. Αναβαπτίσθηκαν στην κολυμβήθρα της νιότης. Άντλησαν δυνάμεις από εκείνη την ανεξάντλητη δεξαμενή για να συνεχίσουν τον καθημερινό τους αγώνα που στις σημερινές συνθήκες αφορά την επιβίωση. Ήταν κάτι, που τώρα που το βίωσαν, αισθάνονται πόσο τους έλειπε. Γι’ αυτό υποσχέθηκαν ότι ανάλογες συναντήσεις να διοργανώνονται σε συντομότερα χρονικά διαστήματα. Τα δέκα χρόνια δεν είναι απλώς πολλά, αλλά και βαριά. Τώρα ξέρουν πόσο εύκολο, αναγκαίο και ευεργετικό είναι κάτι τέτοιο. Προς την κατεύθυνση αυτή θα βοηθήσει και ο νεοϊδρυθείς σύλλογος με την επωνυμία «ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΚΑΙ ΦΟΙΤΗΣΑΝΤΩΝ ΝΟΜΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ Δ.Π.Θ. “ΠΡΩΤΑΓΟΡΑΣ”».

          Πλούσιος, αναμφισβήτητα, από κάθε άποψη, ο απολογισμός (και αυτής) της συνάντησης στην Κομοτηνή. Άξιοι ειλικρινών συγχαρητηρίων είναι όσοι συνέλαβαν την ιδέα και διοργάνωσαν αυτό το σπουδαίο γεγονός, που είναι μια, μικρή αλλά ευεργετική, απόδραση από τη μονότονη και αδυσώπητη καθημερινότητα γι’ αυτούς που είχαν την ευκαιρία και την ευτυχία να συμμετάσχουν και να γευθούν τη χαρά και τη συγκίνηση που έδωσαν και πήραν ο ένας από τον άλλο. Μια τρυφερή εκδήλωση ανθρώπινης επαφής που δίνει χρώμα και ουσία στη ζωή μας. Ένα σπάνιο ταξίδι ήταν στο μαγικό χωρο-χρονικό τοπίο, με το οποίο  μας συνδέει κάτι σαν  τον ομφάλιο λώρο.

Όπου και να βρεθούμε, όσα χρόνια και αν περάσουν, η Κομοτηνή της φοιτητικής μας ζωής θα μας ακολουθεί πιστά και θα μας υπενθυμίζει επίμονα την αναγκαιότητα αλλά και τη χρησιμότητα μιας ακόμα συνάντησης που ανακαλεί μνήμες και δροσίζει τις ψυχές μας με άρωμα νιότης και νοσταλγίας.

ΥΓ. Το κείμενο αυτό γράφτηκε σε μια πρώτη μορφή πριν από δέκα ακριβώς χρόνια, με την ευκαιρία της τότε συνάντησής μας, και δημοσιεύθηκε (με τον τίτλο «ΜΙΚΡΗ ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΣΤΗΝ ΚΟΜΟΤΗΝΗ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ») στην εφημερίδα της Κομοτηνής ΧΡΟΝΟΣ. Θέλοντας να αναφερθώ και στη νέα μας συνάντηση, προτίμησα να μη γράψω ένα καινούργιο, αλλά να το ξαναδημοσιεύσω, επιφέροντας σ’ αυτό μικρές μόνο αλλαγές, αφού το γενικό κλίμα μέσα στο οποίο αυτή έγινε ήταν ανάλογο μ’ εκείνο της προηγούμενης.