Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων του 32ου ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ

Το πρόγραμμα

Πέμπτη 10/7: Συναυλία με έργα Ελλήνων συνθετών. Ερμηνεύει η Ελπίδα Αμίτση (Αίθουσα Ωδείου Ν. Ευθυμιάδη)

Παρασκευή 11/7: Ρεσιτάλ πιάνου της Κατερίνας Γκόλγκαρη

(Αίθουσα Ωδείου Ν. Ευθυμιάδη)

Σάββατο 12/7: Διεθνές Χορωδιακό Φεστιβάλ. Συμμετέχουν χορωδίες από την Ελλάδα και το εξωτερικό ( Ξενοδοχείο Κιέριον, Αίθυσα Αφροδίτη)

Κυριακή 13/7: Ρεσιταλ πιάνου για 4 χέρια με τις Ιταλίδες πιανίστριες Francesca Bellocchio και Anna Longobardi (Αίθουσα Ωδείου Ν. Ευθυμιάδη)

Δευτέρα 14/7: Ρεσιτάλ πιάνου του Antonio Sensale (Αίθουσα Ωδείου Ν. Ευθυμιάδη)

Τρίτη 15/7: Ρεσιτάλ Κιθάρας του Βασίλη Καναρά (Αίθουσα Ωδείου Ν. Ευθυμιάδης)

Τετάρτη 16/7: Ρεσιτάλ πιάνου Κούλης Τσολοδήμου (Αίθουσα Ωδείου Ν. Ευθυμιάδης)

Πέμπτη 17/7: Ρεσιταλ πιάνου του Ugo Ruocco. (Αίθουσα Ωδείου Ν. Ευθυμιάδης)

Παρασκευή 18/7: Ρεσιτάλ Κιθάρας του Γιάννη Ανδρόνογλου (Αίθουσα Ωδείου Ν. Ευθυμιάδης

Σάββατο 19/7: Διεθνές Χορωδιακό Φεστιβάλ ( Ξενοδοχείο Κιέριον, Αίθουσα Αφροδίτη)

«ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΩΝ ΤΖΟΥΜΕΡΚΩΝ» Σάββατο, 2 Αυγούστου 2014 και ώρα 9.30π.μ. στο Γυμνάσιο Αγνάντων (Δάφνη)

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

1ο ΜΕΡΟΣ: ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ-ΟΜΙΛΙΕΣ

 09.45        Έναρξη εργασιών- Προσφωνήσεις-Χαιρετισμοί

10.10         Σωτήρης Κολιούσης, Α΄ Αντιπρόεδρος Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας Ελλάδος:

                 "Οι απόδημοι Ηπειρώτες, πολιτισμός και ανάπτυξη. Κριτήρια και οπτικές".

10.25         Νίκος Μπριασούλης, Επίτιμος Πρόεδρος της Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρείας Τζουμέρκων (ΙΛΕΤ):

                 "Πολιτιστική δράση στα Τζουμέρκα".

10.40         Χρήστος Λαναράς,  Πρόεδρος Ομοσπονδίας Αδελφοτήτων Τζουμέρκων:

                 "Ο ρόλος της Ομοσπονδίας των Aδελφοτήτων Τζουμέρκων".

11.00         Νίκος Δ. Γιαννούλης, Φυσικός Περιβαλ/λόγος PhD, Msc:

                 "'Η Πράσινη Ανάπτυξη, της Βιώσιμης Ανάπτυξης, ... Ω Αειφόρος Ανάπτυξη'”.. Λοιπόν

                 Ποια Ανάπτυξη;"

11.20         Διάλειμμα

 2ο ΜΕΡΟΣ:  ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ     

11.30         6λεπτες παρεμβάσεις από φορείς.

13.30         Διάλειμμα

3ο ΜΕΡΟΣ:  ΣΥΖΗΤΗΣΗ

14.00         Στρογγυλή τράπεζα συζήτησης σε ανοιχτό διάλογο με τους παρισταμένους. Παίρνουν μέρος: 

·                             ΠΣΕ 

·                             ΙΛΕΤ 

·                             ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΤΖΟΥΜΕΡΚΩΝ

·                             ΝΙΚΟΣ ΓΙΑΝΝΟΥΛΗΣ

ΣΥΝΤΟΝΙΖΟΥΝ: ΟΙ ΠΡΟΕΔΡΟΙ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΤΖΟΥΜΕΡΚΩΝ και ΙΛΕΤ

15.15 ΛΗΞΗ ΕΡΓΑΣΙΩΝ

Οργανωτική επιτροπή:

Σωτήρης Κολιούσης: Α΄ Αντιπρόεδρος Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας Ελλάδος

Χρήστος Λαναράς: Πρόεδρος Ομοσπονδίας Αδελφοτήτων Τζουμέρκων

Κώστας Μαργώνης: Πρόεδρος Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρείας Τζουμέρκων

Επικοινωνία: Γραμματεία ΠΣΕ τηλ.2103243822, fax 2103243281, email: info@panepirotiki.com

Τα τοπωνύμια της Κρήτης , Συνέδριο Χανιά, Ιούλιος 2015

ΙΣΤΟΡΙΚΗ, ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΗ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΚΡΗΤΗΣ

Πλατεία Αγίου Τίτου, 73100  Χανιά                                              Χανιά  12 – 6 - 2014

E-mail  info@ilaek.org

Τηλ. 28210 97930 , 28210 90168

Πληροφορίες : Κώστας Μουτζούρης , τηλ. 697 34 34 555, e-mail  kostasmoutzouris@hotmail.gr 

                                         ΣΥΝΕΔΡΙΟ

                  Τα τοπωνύμια της Κρήτης

                              Χανιά,  Ιούλιος 2015

                   Πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος

Η Ιστορική, Λαογραφική και Αρχαιολογική Εταιρεία Κρήτης οργανώνει συνέδριο στα Χανιά, στις αρχές Ιουλίου 2015 με θέμα « Τα τοπωνύμια της Κρήτης » και καλεί  τους ερευνητές , τους καταγραφείς και μελετητές των τοπωνυμίων της Κρήτης να λάβουν μέρος σ’ αυτό.

Η δήλωση συμμετοχής στο συνέδριο θα γίνει ηλεκτρονικά μέχρι  τις 30 Σεπτεμβρίου 2014 στην ηλεκτρονική διεύθυνση : info@ilaek.org .

Στη δήλωση θα υπάρχουν τα στοιχεία του δηλούντος ( ονοματεπώνυμο, ιδιότητα, τηλέφωνο, ηλεκτρονική διεύθυνση ) και το θέμα της ανακοίνωσης.

Η περίληψη της ανακοίνωσης ( εκτάσεως μιας  δακτυλογραφημένης περίπου σελίδας ) θα πρέπει να σταλεί, στην ίδια διεύθυνση,  μέχρι τις 30 Νοεμβρίου 2014.

Η Επιστημονική Επιτροπή του συνεδρίου θα κρίνει, με βάση τις περιλήψεις, ποιες ανακοινώσεις θα γίνουν δεκτές στο συνέδριο.

Η ακριβής ημερομηνία διεξαγωγής των εργασιών του συνεδρίου θα γνωστοποιηθεί σύντομα.

                                 Για το Διοικητικό Συμβούλιο της Εταιρείας

    

                                    Κώστας Μουτζούρης, γραμματέας

Του Ευάγγελου Αυδίκου*, Περιμένοντας τον αγοραστή, ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, 8 Ιουλίου 2014

        

Ζούμε στην εποχή που τα πάντα είναι υπό εκποίηση. Συχνά, η πώληση γίνεται κοψοχρονιά. Είναι μια συνηθισμένη αντίδραση σε περιόδους κρίσης και μετάβασης. Στη μεταπολεμική Ελλάδα ξεπουλήθηκε η πολιτιστική παράδοση. Τα καινούργια πρότυπα φλόγιζαν τη φαντασία των Νεοελλήνων, που έβγαλαν από τα σεντούκια προίκες, φορεσιές, εργαλεία και σερβίτσια. Τα παρέδωσαν στα χέρια των γυρολόγων, που τα αγόρασαν αντί πινακίου φακής. Στην περιφέρεια, αρκούσαν τα πλαστικά είδη, τα σύμβολα του κόσμου που υποσχόταν παραδείσους. Οι νοικοκυρές και τα νοικοκυριά ήθελαν να απαλλαγούν από τη βαριά κληρονομιά μιας ζωής που τους ταλαιπώρησε. Και τότε, έκαναν την εμφάνισή τους στα χωριά και τις γειτονιές οι γυρολόγοι που μπορούσαν, ως άνθρωποι της αγοράς, να αξιολογήσουν τη σπουδαιότητα των αντικειμένων. Κι έτσι, κουβαλώντας στις καρότσες τους τα σύμβολα της νέας εποχής, έβαλαν στο χέρι σημαντικά αντικείμενα του νεοελληνικού πολιτισμού που τους απέφεραν αξιοσημείωτα κέρδη. Οι γυρολόγοι, λοιπόν, λειτούργησαν ως εκπρόσωποι ενός κόσμου που οιστρηλατούσε τη φαντασία των ανθρώπων στα χωριά και τις πόλεις. Ηταν ο λαμπερός κόσμος της κατανάλωσης, που μόλις έκανε τα πρώτα βήματά του στην ελληνική περιφέρεια.

Τα τελευταία χρόνια, που η κρίση και τα μνημόνια ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία, βρήκαν την ευκαιρία οι γυρολόγοι-εκπρόσωποι του νέου κόσμου να προωθήσουν την πραμάτεια τους. Περιφέρουν και προβάλλουν τη νέα αντίληψη. Με το αζημίωτο, φυσικά. Είναι ο άκρατος νεοφιλελευθερισμός. Ολα τα «ασημικά» στους πάγκους του νεοφιλελευθερισμού. Για τον ανταγωνισμό, λένε. Για καλύτερα τιμολόγια. Για το καλό των πολιτών, διατείνονται. Το κράτος δεν μπορεί να έχει περιουσία. Είναι ασήκωτο βάρος για όλους. Αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Ετσι, ένας πλούτος που φτιάχτηκε με κόπους και θυσίες ενοχοποιείται. Είναι κρατισμός, λένε. Πιπέρι βάζουν στο στόμα όσων μιλάνε για κοινωνική περιουσία. Για τις ανάγκες των πολλών. Για την αξιοπρέπεια του τόπου. Για κοινωνική πολιτική. Για εθνική ανεξαρτησία.

Ο νεοφιλελευθερισμός εμφανίζεται ως η νέα λατρεία που ευαγγελίζεται την πρόοδο και την ανάπτυξη για όλους. Πλούσιους και φτωχούς. Ανέργους και νέους. Το μόνο που χρειάζεται ο νεοφιλελευθερισμός είναι η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας. Και τότε, όλα θα γίνουν φωτεινά. Το μέλλον θα χαμογελάσει και η ζωή όλων των πολιτών θα μπει στη λεωφόρο της νέας «λατρείας».

Ετσι, εγεννήθη ΤΑΙΠΕΔ. Είναι αυτό που μαζεύει όλα τα «παλιοσίδερα» του προηγούμενου κόσμου. Η ενέργεια, το νερό, τα κτίρια, προσοδοφόρα αγροτικά ακίνητα, νησιά, όλα στο καινούργιο εθνικό, μεσιτικό μας γραφείο. Το ΤΑΙΠΕΔ. Σαν να αισθάνεται το γκουβέρνο δυσβάστακτο το βάρος της δημόσιας περιουσίας. Ο νεοφιλελευθερισμός είναι αλλεργικός στη δημόσια ιδιοκτησία. Λατρευτικό του εικόνισμα είναι η αχαλίνωτη αγορά, που αγιοποιείται και τα πάντα θεραπεύει.

Αν ζούσε ο Καρυωτάκης, ο καυστικός στίχος του δεν θα έμενε αδιάφορος μπροστά στην κοινωνική αναλγησία που ονομάζεται ανταγωνιστική υγεία. Ισως θα πεταγόταν –με το αυτοκίνητό του πλέον–, στον Σκορπιό, εκεί όπου χτίζεται η νέα αναπτυξιακή πρόταση για τους Νεοέλληνες. Τα νησιά μας μπορούν να συγκινήσουν τους νεόπλουτους και ολιγάρχες. Ισως, αν το ΤΑΙΠΕΔ έβγαζε στο σφυρί κάθε χρόνο κι ένα νησί, θα ήταν μια κάποια λύση για να χαμογελάσουν οι Νεοέλληνες. Με μια μόνο προϋπόθεση. Να διοργανώνουν ένα ρωμαϊκό πάρτι κάθε χρόνο, στο οποίο οι ντόπιοι θα υπηρετούσαν τη νέα «Μεγάλη Ιδέα» ως σερβιτόροι, φορώντας βραχιόλια στον καρπό τους για να μην ανησυχούν οι οικοδεσπότες για την τύχη τους. Θα ανακτούσαν τις ξεχασμένες αξίες, μια και θα έπρεπε να χαμηλοβλέπουν. Μια από τις αιτίες της κρίσης μπορεί… να είναι και η «αλαζονική συμπεριφορά» των εργαζομένων που τολμούν να απεργούν, να διεκδικούν, να κοιτάζουν κατάματα τα αφεντικά. Πίσω στα παλιά. Γιατί αυτό υπάρχει στο μεδούλι του νεοφιλελευθερισμού.

CFP: PLAYTHINGS IN EARLY MODERNITY: PARTY GAMES, WORD GAMES, MIND GAMES (edited collection) by Allison Levy

Contributions are sought for an interdisciplinary collection of essays to be edited by Allison Levy and published by Ashgate Publishing Co. in the new book series, Cultures of Play, 1300-1700 (see http://www.ashgate.com/default.aspx?page=5166; series editor Bret Rothstein). Dedicated to early modern playfulness, this series serves two purposes. First, it recounts the history of wit, humor, and games, from jokes and sermons, for instance, to backgammon and blind man’s buff. Second, in addressing its topic – ludic culture – broadly, Cultures of Play also provides a forum for reconceptualizing the play elements of early modern economic, political, religious, and social life.
Within this framework, PLAYTHINGS IN EARLY MODERNITY: PARTY GAMES, WORD GAMES, MIND GAMES emphasizes the rules of the game(s) as well as the breaking of those rules: playmates a! nd game changers, teammates and tricksters, matchmakers and deal breakers, gamblers and grifters, scripts and ventriloquism, charades and masquerades, game pieces and pawns. Thus, a ‘plaything’ is understood as both an object and a person, and play, in early modern Europe (1300-1700), is treated not merely as a pastime, a leisurely pursuit, but also as a pivotal part of daily life, a strategic psychosocial endeavor: Why do we play games – with and upon each other as well as ourselves? Who are the winners, and who are the losers? Desirable essays will also consider the spaces of play: from the stage to the street, from the pulpit to the piazza, from the bedroom to the brothel: What happens when players go ‘out of bounds,’ or when games go ‘too far’? We seek new and innovative scholarship at the nexus of material culture/the study of objects, performance studies, and game theory. We welcome proposals from a wide range of disciplines, including gender studies, ch! ildhood studies, history, languages and literature, theater history, religious studies, the history and philosophy of science, philosophy, psychology, and the history of art and visual culture.
PLAYTHINGS IN EARLY MODERNITY: PARTY GAMES, WORD GAMES, MIND GAMES will be an illustrated volume, with individual contributors responsible for any permission and/or art acquisition fees. Final essays, of approximately 8,000 words (incl. notes), and all accompanying b&w illustrations/permissions will be due no later than January 15, 2015. For consideration, please send an abstract (max. 500 words), a preliminary list of illustrations (if applicable), and a CV to Allison Levy (allisonlevy2@gmail.com or playthingsvolume@gmail.com) by September 15, 2014. Notifications will be emailed by the end of September.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ Ή ΠΕΡΙ Α(ΝΑ)ΞΙΟΠΙΣΤΙΑΣ ΛΟΓΟΣ

 

Σοφία Βούλτεψη, κυβερνητική εκπρόσωπος: «Δεν έχει σημασία τι έλεγε η ΝΔ το 2011 για τη ΔΕΗ...τότε η ΝΔ ήταν αντιπολίτευση».

 

Από την εφημερίδα ΕΘΝΟΣ

 

         

          Μερικοί (και δεν είναι λίγοι), ίσως επειδή δεν θέλουν ή δεν μπορούν (δυσκολεύομαι να προσδιορίσω ποια εκ των δύο εκδοχή είναι επικρατέστερη) να διαθέσουν τον πολύτιμο ελεύθερο χρόνο τους σε κάτι πιο ενδιαφέρον και παραγωγικό, συνηθίζουν να ανασκαλεύουν συστηματικά το (πρόσφατο ή και το απώτερο) παρελθόν για να ανασύρουν από τα κιτάπια του -επιλεκτικά είναι αλήθεια πολλές φορές- διάφορες παλιές, πονεμένες, ιστορίες. Έρχονται κατόπιν, εν είδει εκδικητικής ποινής, για να τις θυμίζουν στους πρωταγωνιστές τους και να τους κάνουν την καρδιά περιβόλι. Όπως, ας πούμε, τι έλεγε η Νέα Δημοκρατία, όσον αφορά διάφορα θέματα που βρίσκονται σήμερα στην επικαιρότητα (π.χ. η εκποίηση της ΔΕΗ), όταν ήταν στην αντιπολίτευση.

Ωστόσο, ανεξάρτητα από προθέσεις και στόχους, δεν νομίζω ότι όλοι αυτοί, που παρελθοντολογούν ασύστολα, προσφέρουν τις υπηρεσίες εκείνες που έχει ανάγκη η χώρα. Ιδίως δε σε εποχές, όπως η σημερινή, που προσπαθεί, με νύχια και με δόντια, να βγάλει το κάρο από τη λάσπη, όπως θα έλεγε κι ο –συν τοις άλλοις λυρικός, όταν μάλιστα βρεθεί μπροστά σε μικρόφωνο ή (τηλεοπτικό) φακό- υπουργός κ. Αργύρης Ντινόπουλος. Η επίδοσή τους αυτή, εκτός από τον εύκολο κι ανέξοδο λαϊκισμό που καλλιεργεί για εσωτερική κατανάλωση, αποπροσανατολίζει κιόλας τον κόσμο από τα πραγματικά προβλήματά του.

Αναρωτιέται κανείς τι θέλουν ακριβώς να μας πουν οι ρήτορες μ’ αυτές τις υπομνήσεις τους. Ότι μια αντιπολίτευση, αντάξια του ρόλου και της αποστολής της, δεν μπορεί τάχα να διατυπώνει πολιτικό λόγο πρόσφορο και ικανό να συγκινήσει τον εν πολλοίς αδιάφορο, κάποτε δε και οργισμένο, ψηφοφόρο, έτσι ώστε, στις εκάστοτε εκλογικές μάχες, να κερδίσει, αν όχι την εύνοια, έστω την προσοχή του;

Αλλά και το άλλο πού το βάζετε; Αν, δηλαδή, η αντιπολίτευση δεν εκμεταλλευτεί, τώρα, τη μοναδική ευκαιρία που της παρουσιάζεται για να του χαϊδέψει (του ψηφοφόρου) τ’ αυτιά, υπερθεματίζοντας σε όλα αδιακρίτως και ακόπως, υπάρχει περίπτωση, λέω, αυτή η αντιπολίτευση, μ’ αυτή την καθυστερημένη νοοτροπία και τη ματαιόπονη πρακτική, να γίνει, στο ορατό μέλλον τουλάχιστον, κυβέρνηση αυητοδύναμη ή έστω μέλος κάποιας συγκυβέρνησης, επιφορτισμένης πάντως με την υψηλή αποστολή της ημετέρας σωτηρίας; Αρκεί τάχα ο περιορισμός στην επίκληση της εξ ύψους βοηθείας;

Αλλά κι όταν, ελέω (σοφής, εννοείται) λαϊκής ετυμηγορίας, γίνει κυβέρνηση, υπάρχει περίπτωση να συνεχίσει, χωρίς να έχει αποφασίσει να αυτοχειριαστεί, να του επαναλαμβάνει όσα, και με την ίδια πάλι ευκολία και γλυκύτητα, του έλεγε ούσα στην αντιπολίτευση; Δεν θα ισοδυναμούσε, άραγε, κάτι τέτοιο με αδιανόητη αφροσύνη και ολοκληρωτική αναίρεση του ρόλου και της αποστολής της ως βασικού θεσμικού ιμάντα του δημοκρατικού μας πολιτεύματος;

Στην ισχυρή Ελλάδα της σεμνότητας και της ταπεινότητας (για μην ξεχνάμε δηλαδή σε ποια χώρα βρισκόμαστε) η απάντηση στα προηγούμενα, καθώς και σε άλλα συναφή, ερωτήματα είναι απλή για να μην πω αυτονόητη. Ναι, η αντιπολίτευση νομιμοποιείται εξ επαγγέλματος να λέει, για το ίδιο ζήτημα, άλλα ως αντιπολίτευση και άλλα (κυρίως να πράττει) ως κυβέρνηση. Τι δεν καταλαβαίνετε, για να χρησιμοποιήσω μια χαρακτηριστική έκφραση του συρμού. Άλλο το ένα κι άλλο το άλλο, πώς να το πει κανείς πιο απλά για να γίνει κατανοητό από τον καθένα που δηλώνει, αν μη τι άλλο, συνεπής οπαδός της κοινής λογικής;

Το πολύ πολύ, όταν, πάλι ελέω σοφής -ή μήπως όχι και τόσο σοφής αυτή τη φορά;- λαϊκής ετυμηγορίας, επιστρέψει στα τιμημένα έδρανα της αντιπολίτευσης, να επανέλθει δικαιωματικά και στα πάλαι ποτέ ειρημένα και υπεσχημένα, για να αποδείξει έτσι, σε όσους τουλάχιστον δεν τους έχει εγκαταλείψει εντελώς η μνήμη τους, ότι ασκεί με την ίδια πάντα παρρησία και συνέπεια τον θεμελιώδη θεσμικό (αντιπολιτευτικό) ρόλο της.

Συμπερασματικά θα έλεγα, χωρίς να διατηρώ την παραμικρή επιφύλαξη, ότι έχει απόλυτο δίκιο η κυβερνητική εκπρόσωπος κ. Σοφία Βούλτεψη όταν αναλαμβάνει να υπερασπισθεί τόσο απερίφραστα και μαχητικά τη συγκεκριμένη αντιπολιτευτική κορώνα της –συγκυβερνώσας πια- Νέας Δημοκρατίας. Σε κάθε περίπτωση πάντως, σε ό, τι τουλάχιστον με αφορά, αδυνατώ να αντιληφθώ πού εντοπίζουν κάποιοι το πρόβλημα και ειδικότερα την αντίφαση ή και τον κυνισμό ακόμη που έσπευσαν, ελαφρά τη καρδία, να της αποδώσουν.

            Εννοείται, βέβαια, ότι η επίμαχη δήλωσή της, πέραν του ότι από μόνη της εκτοξεύει την α(να)ξιοπιστία του σύγχρονου πολιτικού λόγου (και ιδίως αυτών που τον εκφέρουν) στους αιθέρες, επιπλέον δε, έρχεται να εξηγήσει, με τη μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια και πειστικότητα, πώς και γιατί, ως χώρα και κοινωνία, καταφέραμε να κατρακυλήσουμε πιο βαθιά στου Κακού τη σκάλα, μην έχοντας πιο κάτου άλλο σκαλί, για να μιλήσουμε με την ποιητική γλώσσα του Παλαμά (από τον Δωδεκάλογο του Γύφτου).

ΝΙΚΟΣ ΕΠ. ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ (nicfalag@yahoo.gr)