Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γραφεία Συνοικεσίων. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γραφεία Συνοικεσίων. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Σάββατο 15 Φεβρουαρίου 2020
Τρίτη 7 Ιανουαρίου 2020
Μοναξιά: Από την προξενήτρα στη διαμεσολάβηση, Μια συζήτηση με τον Σπύρο Ζωνάκη για τη μοναξιά και τα γραφεία συνοικεσίων, Πέμπτη, 16 Ιανουαρίου 2020, Κολοκοτρώνη 56(κέντρο Αθήνας, πίσω από την παλιά Βουλή), ώρα 7.30μμ
Μοναξιά: Από την προξενήτρα στη διαμεσολάβηση
Σε μια εποχή όπου έχουν κυριαρχήσει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, γιατί η μοναξιά είναι πιο έντονη από ποτέ; Με προσκεκλημένο τον καθηγητή Λαογραφίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και συγγραφέα του βιβλίου «Από την προξενήτρα στο γραφείο συνοικεσίων» κ. Ευάγγελο Αυδίκο, το καφέ-μπαρ-εστιατόριο «σχεδία home» (www.shediahome.gr) δίνει συνέχεια στις «Συναντήσεις στην μπάρα», συνομιλώντας για την «αναζήτηση του άλλου μας μισού».
Σε μια εποχή όπου έχουν κυριαρχήσει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, γιατί η μοναξιά είναι πιο έντονη από ποτέ; Ποια είναι η σχέση της ελληνικής κουλτούρας με τη μοναξιά και τη συντροφικότητα; Γιατί η διαμεσολάβηση παραμένει από τους βασικούς τρόπους εξεύρεσης συντρόφου; Αυτά και άλλα πολλά θα διερευνηθούν στο καφέ-μπαρ-εστιατόριο «σχεδία home» (Κολοκοτρώνη 56 & Νικίου 2, Αθήνα), στο πλαίσιο της σειράς «Συναντήσεις στην μπάρα». Κεντρικός προσκεκλημένος αυτή τη φορά θα είναι ο κ. Ευάγγελος Αυδίκος, καθηγητής Λαογραφίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και συγγραφέας του βιβλίου «Από την προξενήτρα στο γραφείο συνοικεσίων».
«Πιστεύουμε πως η διαμεσολάβηση ανήκει σε μια άλλη εποχή, όπου η προξενήτρα έμπαινε στη μέση για ικανοποιήσει τις επιθυμίες των οικογενειών. Έτσι, ενοχοποιούμε και στιγματίζουμε όσους προσφεύγουν στα γραφεία γνωριμιών ως αποτυχημένους τουλάχιστον, αν όχι ως προβληματικούς και απροσάρμοστους, σωματικά και ψυχολογικά. Σε μεγάλο ποσοστό, όμως, πρόκειται για καθημερινούς ανθρώπους που οι προτεραιότητες (π.χ. καριέρα) ή και οι ατυχίες στη ζωή (π.χ. μεγάλωσαν και ο κύκλος τους δεν ευνοεί το στόχο της δημιουργίας οικογένειας, καθώς έχουν λιγοστέψει οι διαθέσιμοι) τούς έφεραν σε επαγγελματικά γραφεία να βρουν σύντροφο, σ’ ένα περιβάλλον όπου υπάρχει αδιαφορία για τον διπλανό, έλλειψη εμπιστοσύνης και εύκολα η πόρτα κλείνει, αφήνοντας τους “αδιπλάρωτους” ανθρώπους να βουλιάξουν στη μοναξιά τους, όσο πετυχημένοι και να είναι στην επαγγελματική ή κοινωνική ζωή», είχε πει, ανάμεσα σε πολλά άλλα, ο κ. Αυδίκος, στο εκτενές ρεπορτάζ με τίτλο «Αναζητώντας το άλλο μας μισό», που είχε δημοσιευθεί παλαιότερα στο περιοδικό δρόμου «σχεδία» (τεύχος #31, Νοέμβριος 2015).
Από εκεί θα πιαστεί το νήμα της μοναξιάς, στο πλαίσιο της νέας αυτής πρωτοβουλίας του περιοδικού δρόμου «σχεδία», τις «Συναντήσεις στην μπάρα», όπου, με ένα ποτό ή έναν καφέ στο χέρι, στο «σχεδία home», ανοίγονται μια σειρά από συζητήσεις για βαθιά κοινωνικά ζητήματα που μας απασχολούν όλους ως πολίτες. Πυξίδα αποτελούν παλαιότερα ρεπορτάζ που είχαν φιλοξενηθεί στις σελίδες της «σχεδίας».
Η συζήτηση στην μπάρα περί μοναξιάς θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 16 Ιανουαρίου στις 19:30. Τη συζήτηση θα συντονίσει ο δημοσιογράφος Σπύρος Ζωνάκης.
Η αρχή των «Συναντήσεων στην μπάρα» είχε γίνει την Πέμπτη 12 Δεκεμβρίου, όταν, με προσκεκλημένο τον συγγραφέα και πρόεδρο του Εφορευτικού Συμβουλίου της Εθνικής Βιβλιοθήκης κ. Σταύρο Ζουμπουλάκη, συνομιλήσαμε περί Θεού. Ενώ η επόμενη συνάντηση στην μπάρα (την Πέμπτη 6 Φεβρουαρίου) θα είναι αφιερωμένη στις ερωτικές σχέσεις στις μέρες μας. Μπορούμε να ισχυριστούμε ότι διανύουμε μία εποχή «σεξουαλικής ύφεσης»; Ποιες είναι οι επιπτώσεις της κρίσης στη σεξουαλική ζωή των ανθρώπων; Πώς η πορνογραφία και το διαδίκτυο αλλάζουν τη σχέση του ανθρώπου με την ερωτική επιθυμία; Είναι κάποια από τα ερωτήματα που θα αναδειχθούν με τη συμμετοχή καταξιωμένων ομιλητών και, φυσικά, όλου του κοινού, των φίλων και υποστηρικτών της «σχεδίας» και του «σχεδία home».
Σε μια εποχή όπου έχουν κυριαρχήσει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, γιατί η μοναξιά είναι πιο έντονη από ποτέ; Ποια είναι η σχέση της ελληνικής κουλτούρας με τη μοναξιά και τη συντροφικότητα; Γιατί η διαμεσολάβηση παραμένει από τους βασικούς τρόπους εξεύρεσης συντρόφου; Αυτά και άλλα πολλά θα διερευνηθούν στο καφέ-μπαρ-εστιατόριο «σχεδία home» (Κολοκοτρώνη 56 & Νικίου 2, Αθήνα), στο πλαίσιο της σειράς «Συναντήσεις στην μπάρα». Κεντρικός προσκεκλημένος αυτή τη φορά θα είναι ο κ. Ευάγγελος Αυδίκος, καθηγητής Λαογραφίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και συγγραφέας του βιβλίου «Από την προξενήτρα στο γραφείο συνοικεσίων».
«Πιστεύουμε πως η διαμεσολάβηση ανήκει σε μια άλλη εποχή, όπου η προξενήτρα έμπαινε στη μέση για ικανοποιήσει τις επιθυμίες των οικογενειών. Έτσι, ενοχοποιούμε και στιγματίζουμε όσους προσφεύγουν στα γραφεία γνωριμιών ως αποτυχημένους τουλάχιστον, αν όχι ως προβληματικούς και απροσάρμοστους, σωματικά και ψυχολογικά. Σε μεγάλο ποσοστό, όμως, πρόκειται για καθημερινούς ανθρώπους που οι προτεραιότητες (π.χ. καριέρα) ή και οι ατυχίες στη ζωή (π.χ. μεγάλωσαν και ο κύκλος τους δεν ευνοεί το στόχο της δημιουργίας οικογένειας, καθώς έχουν λιγοστέψει οι διαθέσιμοι) τούς έφεραν σε επαγγελματικά γραφεία να βρουν σύντροφο, σ’ ένα περιβάλλον όπου υπάρχει αδιαφορία για τον διπλανό, έλλειψη εμπιστοσύνης και εύκολα η πόρτα κλείνει, αφήνοντας τους “αδιπλάρωτους” ανθρώπους να βουλιάξουν στη μοναξιά τους, όσο πετυχημένοι και να είναι στην επαγγελματική ή κοινωνική ζωή», είχε πει, ανάμεσα σε πολλά άλλα, ο κ. Αυδίκος, στο εκτενές ρεπορτάζ με τίτλο «Αναζητώντας το άλλο μας μισό», που είχε δημοσιευθεί παλαιότερα στο περιοδικό δρόμου «σχεδία» (τεύχος #31, Νοέμβριος 2015).
Από εκεί θα πιαστεί το νήμα της μοναξιάς, στο πλαίσιο της νέας αυτής πρωτοβουλίας του περιοδικού δρόμου «σχεδία», τις «Συναντήσεις στην μπάρα», όπου, με ένα ποτό ή έναν καφέ στο χέρι, στο «σχεδία home», ανοίγονται μια σειρά από συζητήσεις για βαθιά κοινωνικά ζητήματα που μας απασχολούν όλους ως πολίτες. Πυξίδα αποτελούν παλαιότερα ρεπορτάζ που είχαν φιλοξενηθεί στις σελίδες της «σχεδίας».
Η συζήτηση στην μπάρα περί μοναξιάς θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 16 Ιανουαρίου στις 19:30. Τη συζήτηση θα συντονίσει ο δημοσιογράφος Σπύρος Ζωνάκης.
Η αρχή των «Συναντήσεων στην μπάρα» είχε γίνει την Πέμπτη 12 Δεκεμβρίου, όταν, με προσκεκλημένο τον συγγραφέα και πρόεδρο του Εφορευτικού Συμβουλίου της Εθνικής Βιβλιοθήκης κ. Σταύρο Ζουμπουλάκη, συνομιλήσαμε περί Θεού. Ενώ η επόμενη συνάντηση στην μπάρα (την Πέμπτη 6 Φεβρουαρίου) θα είναι αφιερωμένη στις ερωτικές σχέσεις στις μέρες μας. Μπορούμε να ισχυριστούμε ότι διανύουμε μία εποχή «σεξουαλικής ύφεσης»; Ποιες είναι οι επιπτώσεις της κρίσης στη σεξουαλική ζωή των ανθρώπων; Πώς η πορνογραφία και το διαδίκτυο αλλάζουν τη σχέση του ανθρώπου με την ερωτική επιθυμία; Είναι κάποια από τα ερωτήματα που θα αναδειχθούν με τη συμμετοχή καταξιωμένων ομιλητών και, φυσικά, όλου του κοινού, των φίλων και υποστηρικτών της «σχεδίας» και του «σχεδία home».
Για περισσότερες πληροφορίες και κρατήσεις:
«Σχεδία home»
Κολοκοτρώνη 56
Αθήνα 10560
www.shediahome.gr
info@shedia.gr
+30 2130231220
Τετάρτη 27 Νοεμβρίου 2019
Πέμπτη 11 Ιουλίου 2013
Στης ακρίβειας τον καιρό... βάλθηκα να παντρευτώ «Νεολαίοι, σαν εσένα. Τι περίμενες να δεις, μουστακωτές γεροντοκόρες; Ελευθεροτυπια ,22 Ιουνίου 2013
Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 22 Ιουνίου 2013
ΑΝΘΗΣΗ ΕΚ ΝΕΟΥ ΓΙΑ ΤΑ 850 ΓΡΑΦΕΙΑ ΣΥΝΟΙΚΕΣΙΩΝ ΠΟΥ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΣΤΗ ΧΩΡΑ * ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ «ΓΑΜΟ ΧΩΡΙΣ ΡΙΣΚΟ» ΚΑΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΕΩΣ ΚΑΙ 80% ΑΥΞΗΣΗ ΤΗΣ ΠΕΛΑΤΕΙΑΣ ΤΟΥΣ
γεροντοκόρες;»
Μια χρυσή καρδιά και στο εσωτερικό της οι νεόνυμφοι σε ρομαντικό τετ α τετ. Από κάτω με γραμματοσειρά ευχετήριας κάρτας του 1980 προτροπές για γάμο «με εχέγγυα», «χωρίς ρίσκο». Θα μπορούσε να είναι παντιέρα της κιτς αισθητικής, εκτός από σήμα κατατεθέν ενός γραφείου συνοικεσίων. Γαλλιστί, γραφείο διαπροσωπικών σχέσεων. Πρόκειται για ένα από τα 850 γραφεία συνοικεσίων που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα και διανύουν παραδόξως, σύμφωνα με τους ιδιοκτήτες τους, τη χρυσή εποχή τους. Σύμφωνα με μαρτυρίες των ιδιοκτητών τους, η πλειονότητα των πελατών είναι νέοι μεταξύ 25 - 45 ετών, οι οποίοι «τα έζησαν όλα νωρίς και βαρέθηκαν να κάνουν εκπτώσεις».
«30 ετών και 750 μηνών»«Νεολαίοι, σαν εσένα. Τι περίμενες να δεις, μουστακωτές γεροντοκόρες;» αναρωτήθηκε η ιδιοκτήτρια ενός γραφείου στα βόρεια προάστια. Ηταν μια παραδοσιακή προξενήτρα, εύγλωττη, καπάτσα και ευφυής - θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο λαογραφικής μελέτης. Στα πόδια της ούρλιαζε μια γάτα. «Ψάχνει κι αυτή να ζευγαρώσει», σχολίασε γελώντας. Λίγα λεπτά πριν, πατώντας το κουδούνι της εξώπορτας αντήχησαν καμπάνες σε ρυθμό γαμήλιου εμβατηρίου, λες και πρόκειται να ξεχάσει ο επισκέπτης το λόγο που έρχεται εδώ. Στο χολ, οι τοίχοι του οποίου ήταν φορτωμένοι με πόστερ από ειδυλλιακά τοπία και ερωτευμένα ζευγάρια, νομίζεις πως ακούς ατάκες του ελληνικού κινηματογράφου. Το μόνο που πραγματικά ακούγεται είναι η κραυγή της ανθρώπινης μοναξιάς.
«Εχω 80% αύξηση της πελατείας μου», λέει η Κατερίνα Λούη, δηλώνοντας υπερήφανη για τους 850 γάμους που πραγματοποιήθηκαν το 2012, «170 περισσότεροι από το 2011» έπειτα από διαμεσολάβηση του γραφείου της. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα και παλαιότερα γραφεία της χώρας με έδρα τον Πειραιά. «Υπάρχει τεράστια άνοδος. Πλέον, ο κόσμος κατανοεί τι κάνουμε. Θέλει και έχει ανάγκη από ποιότητα, αντί να καταλήγει στα διαζύγια. Ενα λάθος κοστίζει και οικονομικά και ψυχικά, γιατί αλλοιώνεται η προσωπικότητα», λέει με σιγουριά ειδικού. Ο πατέρας της θεωρούνταν μέγας προξενητής και της μετέδωσε τα μυστικά του επαγγέλματος. «Αν δεν ερωτευτεί ο πελάτης, δεν έχει νόημα», καταλήγει η ίδια. «Εσείς ερωτευτήκατε;». «Ευτυχώς ναι, μέσα στο γραφείο». Η ίδια θεωρεί ότι οι γνωριμίες μέσω Ιντερνετ «ξεμπλόκαραν τους ανθρώπους», ωστόσο «δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να μας αντικαταστήσουν. Εγώ έχω κάνει φύλλο και φτερό κάθε πελάτη. Εχω ελέγξει φορολογικές δηλώσεις και ποινικά μητρώα».
«Παλιότερα, ο γάμος ενός μέλους μιας οικογένειας ήταν υπόθεση οικογενειακή και όχι προσωπική. Η προξενήτρα ή ο προξενητής αναλάμβανε τη διαμεσολάβηση ανάμεσα στις δύο οικογένειες ώστε να γίνει η συμφωνία. Υπάρχουν πολλές τέτοιες ιστορίες, όλοι μας έχουμε ακούσει από τους οικείους μας. Αυτή η κατάσταση άντεξε ώς τα μέσα της δεκαετίας του 1970. Μετά, όλα άλλαξαν. Η οικονομική και κοινωνική απελευθέρωση των γυναικών, η μετανάστευση στις πόλεις και η άνοδος του επιπέδου της εκπαίδευσης έκαναν το γάμο προσωπική υπόθεση των ενδιαφερομένων. Χάθηκε η προξενήτρα και επικράτησαν οι προσωπικές γνωριμίες», ισχυρίζεται ο κ. Ευάγγελος Αυδίκος, καθηγητής Λαογραφίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Το θέμα που τον απασχόλησε και στην έρευνά του, από την οποία προέκυψε το βιβλίο «Από την προξενήτρα στα γραφεία συνοικεσίων» (εκδόσεις Πεδίο), είναι «τι συνέβη λοιπόν και εμφανίζονται τα γραφεία συνοικεσίων για τη διαμεσολάβηση ανάμεσα σε άτομα. Σε μια εποχή κοινωνικής χειραφέτησης, σε μια εποχή που τα άτομα πήραν την τύχη στα χέρια τους, γιατί επανεμφανίζεται η διαμεσολάβηση, ένας άνθρωπος δηλαδή που φέρνει σε επαφή άντρες και γυναίκες;».
Δύο γάμοι την ημέρα
Σύμφωνα με τον κ. Αυδίκο, «είναι η ίδια η κοινωνική και οικονομική εξέλιξη. Ο κόσμος άλλαξε, η κοινωνική συνοχή χάθηκε, οι παρέες και η γειτονιά άλλαξαν μορφή. Ακόμη, η επέκταση του ωραρίου εργασίας, η έλλειψη δικτύων επαφής, το δρομολόγιο "σπίτι-δουλειά-σπίτι" έκλεισε το σύγχρονο άνθρωπο μέσα σε τείχη μοναξιάς. Οταν λοιπόν λείπει ο χρόνος, όταν απουσιάζει η εμπιστοσύνη, όταν η καριέρα γίνεται αυτοσκοπός, όταν το κυνήγι των αγαθών έγινε ο νέος θεός του σύγχρονου ανθρώπου, τότε για κάποιους απ' αυτούς το να καταφύγουν σε διαμεσολάβηση, σ' ένα γραφείο συνοικεσίων, είναι μια κάποια λύση». Ολα αυτά στις περιπτώσεις, φυσικά, που υπάρχει ακόμη δουλειά και όχι ταμείο ανεργίας ή απεγνωσμένο ψάξιμο για κάποια δουλειά.
Από το 1939 έχει το γραφείο διαπροσωπικών σχέσεων στο Κολωνάκι ο πρόεδρος του Συλλόγου Γραφείων Συνοικεσίων, Γιώργος Πάπας, συνεχίζοντας την παράδοση που ξεκίνησε ο παππούς του. Καθημερινά πραγματοποιεί κατά μέσον όρο 2 γάμους. Ο μεγαλύτερος πελάτης του είναι 85 ετών. «Μη σας φαίνεται περίεργο. Εχω δει ανθρώπους 80 και 85 ετών να ανανεώνονται μέσα από τη συντροφικότητα. Να αναγεννιούνται τα κύτταρά τους», συνεχίζει. «Η κρίση απέδειξε πως η λύση στη μοναξιά δεν είναι το χρήμα, αλλά η συντροφικότητα και η αγάπη. Κάθε μέρα συναντώ μοναχικούς ανθρώπους και είναι πρόκληση για μένα να τους αποκαταστήσω». Σύμφωνα με τον ίδιο και έπειτα από έρευνα που έχει κάνει, το 60% των πελατών που παίρνουν την απόφαση να επισκεφτούν κάποιο γραφείο είναι άγαμοι, μεταξύ 32 - 45 ετών. Η πελάτισσα που επισκέφτηκε πρόσφατα γραφείο συναδέλφου του ήταν μεγαλοκοπέλα. Ηταν, όπως έλεγε ο Λάμπρος Κωνσταντάρας (στην ταινία «Ο Ρωμιός έχει φιλότιμο»), «30 ετών και 750 μηνών». Σε μια ολιγόλεπτη συζήτηση που είχαμε, εκθείασε τη διαδικασία του προξενιού και δήλωσε ευχαριστημένη από τα 7 ραντεβού που είχε το τελευταίο 6μηνο. «Τα βρήκατε με κάποιον;». «Οχι ακριβώς. Θέλω να δω μερικούς ακόμα», είπε με ύφος νοικοκυράς που διαλέγει φρούτα στη λαϊκή.
«Μη φαντάζεσαι ότι εδώ έρχεται η Γεωργία Βασιλειάδου και ζητάει τον Μπραντ Πιτ. Υπάρχει αυτογνωσία. Επιπλέον, βάζω κι εγώ το χεράκι μου για τις προσμείξεις», λέει η κυρία Λούη, αναφερόμενη στους συνδυασμούς και τις αλχημείες που κάνει προκειμένου να πετύχει τον κατάλληλο συνδυασμό κοινωνικού, μορφωτικού και οικονομικού status.
Στον καλαίσθητο χώρο του «εργαστηρίου σχέσεων», ιδρύτρια του οποίου είναι η Λένα Καστρησίου, «ένας εξειδικευμένος σύμβουλος αναλαμβάνει να καταλάβει τι ακριβώς ψάχνει ο πελάτης και να κατανοήσει τις ανάγκες του ώστε να δημιουργήσει το "προφίλ" του ιδανικού συντρόφου. Αυτό σημαίνει ότι τρώω πολλές ώρες από τη ζωή μου για να κάνω τους κατάλληλους συνδυασμούς. Δεν είναι εύκολο», λέει η ίδια. Οι πελάτες της επιχείρησής της, την οποία εμπνεύστηκε στην Αμερική κατά την περίοδο των σπουδών της, είναι μεταξύ 28 - 55 ετών. Εχει στην κατοχή της τα στοιχεία της αστυνομικής τους ταυτότητας και τους έχει περάσει από πολλές συνεντεύξεις. «Είχα αμφιβολίες αν θα πιάσει στην Ελλάδα. Ομως η ανταπόκριση είναι μεγάλη. Η διασκέδαση δεν είναι, πλέον, προτεραιότητα και δύσκολα οι άνθρωποι γνωρίζονται μεταξύ τους. Η μοναξιά είναι μεγάλο θέμα. Μοναξιά και άγχος», λέει η ίδια.
Οι Ρωσίδες
Πριν από περίπου δέκα χρόνια το γραφείο συνοικεσίων της Μαρίνας στην Καλλιθέα γνώριζε ιδιαίτερη άνθηση. Ηταν η εποχή που «ευκατάστατοι κύριοι ζητούσαν γνωριμίες για γάμο με κοπέλες του ανατολικού μπλοκ, οι οποίες είχαν έρθει στην Ελλάδα. Τώρα οι κοπέλες δεν έρχονται στην Ελλάδα και οι κύριοι που ζητούν γάμο είναι λιγότεροι και όχι τόσο πλούσιοι», λέει η ρωσικής καταγωγής ιδιοκτήτρια. Η επιχείρηση κρατιέται «χάρη στους παλιούς πελάτες, οι οποίοι μας συστήνουν φίλους τους που ψάχνουν νύφες. Οι περισσότεροι επιλέγουν τη συμβίωση και όχι το γάμο», αναφέρει η ίδια.
«Εχεις το Proficiency; Ωραία, θα μου φέρεις αυτό και το δίπλωμα των γερμανικών σου και το πτυχίο σου, μία φωτοτυπία ταυτότητας, το ΑΦΜ και τη φορολογική δήλωση και φωτογραφίες πρόσφατες, 3, 4. Τα υπόλοιπα άσ' τα σε μένα», είχε πει η ιδιοκτήτρια του πρώτου γραφείου συνοικεσίων. Στην προσπάθειά της να διαφημίσει το ταλέντο της, είχε αναφέρει πως πρόσφατα πάντρεψε μια διδάκτορα του Πανεπιστημίου Αθηνών και πως είχε στη λίστα μεγαλογιατρούς και φτασμένους επιχειρηματίες οι οποίοι ήθελαν απεγνωσμένα να βρουν το άλλο τους μισό.
Το κόστος για να συμπεριληφθεί κανείς ως υποψήφιος γαμπρός ή νύφη σε ένα γραφείο συνοικεσίων είναι περίπου 700 ευρώ, για απεριόριστα ραντεβού. Οι ιδιοκτήτες των γραφείων επιβεβαιώνουν πως ακόμα και μέσα στην κρίση, «πρόκειται για μια επένδυση ζωής». «Οι νέοι πού βρίσκουν τα χρήματα;». «Οι περισσότεροι έρχονται με δανεικά», είπε ο πρόεδρος του συλλόγου. «Δεν υπάρχει περίπτωση η επένδυσή τους να μην αποδώσει», τονίζει η κυρία Λούη, επιβεβαιώνοντας ότι «σήμερα δεν σπάνε στάμνες, σπάνε κουμπαράδες».
Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 2011
Τα "γραφεία συνοικεσίων" στο ΘΥΜΩΜΕΝΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ, Ιωάννινα, 14/12/2011
Την Τετάρτη , 14 Δεκεμβρίου 2011, πραγματοποιήθηκε στο ΘΥΜΩΜΕΝΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ στα Ιωάννινα,μ, στις 7.30μμ, η παρουσία του βιβλίου μου «Από την προξενήτρα στα γραφεία συνοικεσίων», εκδόσεις ΠΕΔΙΟ.Το ξάφνιασμα ήταν ευχάριστο.Παρόλο που η ομίχλη θα μπορούσε να κρατήσει στο σπίτι όσους ενδιαφέρονταν, ο φιλόξενος χώρος του καφέ μπαρ γέμισε ασφυκτικά, σε σημείο που αρκετοί παρακολούθησαν την εκδήλωση όρθιοι. Ομιλητές(Α.Γκότοβος, καθηγητής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Φ.Μωρόγιαννης, ψυχίατρος, Γ.Νάκος, ηθοποιός-σκηνοθέτης και Α.Μαλάμη, δημοσιογράφος-συντονίστρια) και κοινό αποτέλεσαν μια ευχάριστη παρέα καταργώντας την απόσταση που παρατηρείται στις κλασικές αίθουσες. Οι ομιλητές κράτησαν το ενδιαφέρον του κοινού αμείωτο, ο Γ.Νάκος, άνοιξε την εκδήλωση διαβάζοντας με τη ζεστή φωνή του αποσπάσματα επιστολών ενώ η Α.Μαλάμη διηύθυνε την εκδήλωση με μαεστρία. Μετά τις εισηγήσεις έγινε εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συζήτηση, που θύμιζε περισσότερο κουβέντα παρέας.
Σάββατο 19 Νοεμβρίου 2011
12 βιβλία αναζητούν αναγνώστες.Ψυχές, γνώσεις, πέτρινοι αετοί,από τον Βαγγέλη Μπέκα
Ευάγγελος Αυδίκος, Από την προξενήτρα στο γρα-
φείο συνοικεσίων, εκδόσεις Πεδίο, σ. 213, € 15
Ο πανεπιστηµιακός και λογοτέχνης Ευάγγελος
Αυδίκος επιχειρεί να µας παρασύρει µακριά
από το µειδίαµά που µας επισκέπτεται κάθε φορά
που διαβάζουµε µια αγγελία γραφείου συνοικε-
σίων. Επιδιώκει να µας προβληµατίσει, να δού-
µε µε κατανόηση το φαινόµενο, να αισθανθούµε
τον άνθρωπο πίσω από την αγγελία. Εστιάζει στο
γεγονός ότι η σύγχρονη κοινωνία οδηγεί χιλιάδες
συνανθρώπους µας στη µοναξιά και στην αποµό-
νωση. Ο συγγραφέας παραθέτει δεκάδες επιστο-
λές προς γραφεία συνοικεσίων, κατηγοριοποιώ-
ντας τες ανάλογα µε την ηλικία του αποστολέα,
αν είναι διαζευγµένος/η, χήρος/α ή αν η επιστολή
προέρχεται από κάποιον Eλληνα της διασποράς.
Το βιβλίο γκρεµίζει τα µιντιακά στερεότυπα δη-
µιουργώντας ρωγµές ανθρωπισµού στην αλαζο-
νική εποχή µας.
φείο συνοικεσίων, εκδόσεις Πεδίο, σ. 213, € 15
Ο πανεπιστηµιακός και λογοτέχνης Ευάγγελος
Αυδίκος επιχειρεί να µας παρασύρει µακριά
από το µειδίαµά που µας επισκέπτεται κάθε φορά
που διαβάζουµε µια αγγελία γραφείου συνοικε-
σίων. Επιδιώκει να µας προβληµατίσει, να δού-
µε µε κατανόηση το φαινόµενο, να αισθανθούµε
τον άνθρωπο πίσω από την αγγελία. Εστιάζει στο
γεγονός ότι η σύγχρονη κοινωνία οδηγεί χιλιάδες
συνανθρώπους µας στη µοναξιά και στην αποµό-
νωση. Ο συγγραφέας παραθέτει δεκάδες επιστο-
λές προς γραφεία συνοικεσίων, κατηγοριοποιώ-
ντας τες ανάλογα µε την ηλικία του αποστολέα,
αν είναι διαζευγµένος/η, χήρος/α ή αν η επιστολή
προέρχεται από κάποιον Eλληνα της διασποράς.
Το βιβλίο γκρεµίζει τα µιντιακά στερεότυπα δη-
µιουργώντας ρωγµές ανθρωπισµού στην αλαζο-
νική εποχή µας.
Τετάρτη 25 Μαΐου 2011
Τρίτη 8 Φεβρουαρίου 2011
Ευάγγελος Γρ. Αυδίκος, Από την προξενήτρα στα Γραφεία συνοικεσίων, Εκδόσεις Πεδίο
Βλ. http://www.vradyni.gr/ στο φύλλο της 7/2/2010, σελ.23
Κυριακή 6 Φεβρουαρίου 2011
Κραυγές μοναξιάς στα γραφεία συνοικεσίων, εφ. ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ
Είστε σε ηλικία γάμου και θέλετε σύντομα να ανεβείτε τα σκαλιά της εκκλησίας, αλλά δεν έχετε βρει το πιο βασικό: το γαμπρό ή τη νύφη (ανάλογα με την περίπτωση). Θα σκεφτόσασταν ποτέ να απευθυνθείτε σε γραφείο συνοικεσίων; Κι όμως πολλοί το κάνουν. Και μην πιστέψετε ότι πρόκειται για δεσποινίδες… ετών 39 ή για κυρίους που ξέμειναν και στα 80 τους θέλουν συντροφιά. Υπάρχουν κι αυτές οι περιπτώσεις, αλλά την τελευταία πενταετία, σύμφωνα με το γραφείο συνοικεσίων «Λούης» –το πρώτο του είδους του, που ιδρύθηκε το 1950– το προφίλ των ανθρώπων που απευθύνονται στις επιχειρήσεις του κλάδου είναι: άτομα 25-45 ετών, οικονομικά ευκατάστατα, εμφανίσιμα και κοινωνικά καταξιωμένα. Με 600 ευρώ ο ενδιαφερόμενος μπορεί να εξασφαλίσει όσα ραντεβού θέλει, προκειμένου να βρει τον κατάλληλο ή την κατάλληλη για να ενώσει τη ζωή του. Οι επιλογές είναι πολλές. Μόνο στο γραφείο «Λούης», όπως μας ενημερώνει η κ. Κατερίνα Λούη, που συνεχίζει το έργο του πατέρα της, υπάρχουν 18.582 εγγεγραμμένα μέλη.
Το φαινόμενο
Στην Αθήνα λειτουργούν επτά γραφεία συνοικεσίων. Με μέσο όρο 50-70 σε κάθε γραφείο, οι εγγραφές φτάνουν τις 500 το μήνα – αριθμός εντυπωσιακός αν αναλογιστεί κανείς ότι στην εποχή μας η επιλογή συντρόφου θεωρείται προσωπική υπόθεση.
Οι πελάτες δεν έχουν… σύνορα: Ευρώπη, Αμερική, Αυστραλία. Ομως ο μεγαλύτερος αριθμός κατοικεί σε ελληνικά αστικά κέντρα (κυρίως Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη, Πάτρα).
Τι μπορεί να οδηγήσει κάποιον σε γραφείο συνοικεσίων;
O καθηγητής Λαογραφίας του τμήματος Iστορίας, Aρχαιολογίας και Kοινωνικής Aνθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας κ. Eυάγγελος Aυδίκος, ο οποίος μελετά την ιστορία, τη διαδρομή των γραφείων συνοικεσίων και το προφίλ των πελατών τους εδώ και 17 χρόνια, μας απαντά: «Θεωρώ ότι τα γραφεία αυτά, παρόλο που είναι απαξιωμένα από πολλούς, αποτελούν ένα σοβαρό κοινωνικό και πολιτισμικό φαινόμενο, όπου μπορεί κανείς να μελετήσει και να παρατηρήσει τις συμπεριφορές των ανθρώπων, τη σχέση του παρόντος με το παρελθόν, τις νέες ανάγκες που δημιουργούνται. Ακόμη και οι επιστολές που στέλνουν οι πελάτες τους είναι ντοκουμέντα αυτής της νέας εποχής και κραυγές αγωνίας για τη μοναξιά. Παλιά υπήρχαν οι γειτονιές, οι φίλοι που μεσολαβούσαν. Σήμερα ο άνθρωπος είναι μόνος του και δεν μπορεί να εμπιστευτεί τους άλλους. Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από μοναξιά, έλλειψη επικοινωνίας και εμπιστοσύνης. Από την άλλη, μέσω αυτών, αποδεικνύεται και ο κυνισμός της σύγχρονης κοινωνίας. Ορισμένοι άνδρες και γυναίκες “παίζουν” σε πολλά επίπεδα. Ψάχνουν να βρουν κάποιον που θα τους εξασφαλίσει προϋποθέσεις για καλύτερη ζωή σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο».
Προκατάληψη
Σύμφωνα με τον κ. Αυδίκο, το θέμα αντιμετωπίζεται γενικότερα με προκατάληψη. «Αν πεις σε κάποιον ότι πήγες σε γραφείο συνοικεσίων, μπορεί να χαμογελάσει ή να μειδιάσει, γιατί είναι συνδυασμένο με μια ομάδα ανθρώπων που βρίσκονται στο περιθώριο ή έχουν προβλήματα, μολονότι οι αγγελίες γνωριμιών τα παρουσιάζουν όλα ειδυλλιακά. Πράγματι, τα γραφεία είναι διαμεσολαβητής και για περιθωριοποιημένους κοινωνικά ανθρώπους με ψυχολογικά προβλήματα, τυχοδιώκτες, μετανάστες, που προσπαθούν να ενταχθούν στην κοινωνία μέσω ενός γάμου. Δεν μπορεί κανείς να αποκλείσει αυτές τις περιπτώσεις. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Για την ακρίβεια, δεν είναι αυτό. Δεν χρειάζεται η ενοχοποίηση ή στιγματοποίηση αυτών των γραφείων. Είστε σίγουροι ότι κανείς από το περιβάλλον σας δεν έχει παντρευτεί κατ’ αυτό τον τρόπο;».
Στο ερώτημα γιατί χιλιάδες άτομα απευθύνονται στα γραφεία συνοικεσίων, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας απαντά: «Για τους νέους ο λόγος μπορεί να είναι η πιθανή ευκαιρία κοινωνικής ανόδου ή η διαφυγή από κάποια επαρχιακή πόλη. Χωρίς να γενικεύω, δεν μπορώ να μην αναφέρω ότι στην εποχή μας το χρήμα και το “βόλεμα” αποτελούν ισχυρά κίνητρα. Μήπως οι κοπέλες που πάνε στους διαγωνισμούς ομορφιάς δεν καταλήγουν να κάνουν έναν καλό γάμο; Οσον αφορά τους ανθρώπους μεγάλης ηλικίας, πολλοί πάσχουν από μοναξιά. Η ελληνική περιφέρεια αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα, καθώς παρατηρείται έλλειψη γυναικών. Εξάλλου, οι ανατροπές που έχουν γίνει στην κοινωνία είναι μεγάλες. Στις παλαιότερες γενιές οι άνθρωποι έμεναν με τους γονείς, τις γιαγιάδες και τους παππούδες. Τώρα η οικογένεια είναι μικρή. Γυναίκες και άνδρες που θέλουν συντροφιά, θέλουν να ζήσουν, να ακουμπήσουν, είναι μόνοι. Φανταστείτε επίσης έναν άνθρωπο χήρο ή χωρισμένο. Πού θα βρει σύντροφο, όταν δεν μπορεί να πάει στα κλαμπ ή να βγει; Τα γραφεία έρχονται και διαμεσολαβούν. Στο θάνατο αναλαμβάνουν τα γραφεία τελετών. Εκεί αποδεχόμαστε την ύπαρξή τους. Στην περίπτωση των γραφείων συνοικεσίων δεν το αποδεχόμαστε, επειδή έχουν ταυτιστεί με την αδυναμία του ανθρώπου για επικοινωνία, με καθυστερημένες κοινωνίες, όπου περιορίζεται η δυνατότητα επιλογής και η ελευθερία εκχωρείται σε τρίτους».
Μισός αιώνας συνοικέσια
1950
Ο Σωτήρης Λούης ανοίγει το πρώτο γραφείο συνοικεσίων στην Ομόνοια.
1970
Ανοίγει το «Πάππας», το δεύτερο μεγαλύτερο γραφείο συνοικεσίων στην Αθήνα.
1990
Καθώς η πόλη γιγαντώνεται και γίνεται όλο και πιο απρόσωπη, η ανάγκη για επικοινωνία αυξάνεται και τότε αρχίζουν να εμφανίζονται σταδιακά και νέα γραφεία που υπόσχονται αποκατάσταση στους ανύπαντρους.
1950-1990
Υπάρχουν μικρά και ανοργάνωτα γραφεία συνοικεσίων τα οποία ανοίγουν και κλείνουν πολύ γρήγορα από την Αστυνομία έπειτα από καταγγελίες για ψευδή στοιχεία, εξαπατήσεις, αξιοπιστία.
Το φαινόμενο
Στην Αθήνα λειτουργούν επτά γραφεία συνοικεσίων. Με μέσο όρο 50-70 σε κάθε γραφείο, οι εγγραφές φτάνουν τις 500 το μήνα – αριθμός εντυπωσιακός αν αναλογιστεί κανείς ότι στην εποχή μας η επιλογή συντρόφου θεωρείται προσωπική υπόθεση.
Οι πελάτες δεν έχουν… σύνορα: Ευρώπη, Αμερική, Αυστραλία. Ομως ο μεγαλύτερος αριθμός κατοικεί σε ελληνικά αστικά κέντρα (κυρίως Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη, Πάτρα).
Τι μπορεί να οδηγήσει κάποιον σε γραφείο συνοικεσίων;
O καθηγητής Λαογραφίας του τμήματος Iστορίας, Aρχαιολογίας και Kοινωνικής Aνθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας κ. Eυάγγελος Aυδίκος, ο οποίος μελετά την ιστορία, τη διαδρομή των γραφείων συνοικεσίων και το προφίλ των πελατών τους εδώ και 17 χρόνια, μας απαντά: «Θεωρώ ότι τα γραφεία αυτά, παρόλο που είναι απαξιωμένα από πολλούς, αποτελούν ένα σοβαρό κοινωνικό και πολιτισμικό φαινόμενο, όπου μπορεί κανείς να μελετήσει και να παρατηρήσει τις συμπεριφορές των ανθρώπων, τη σχέση του παρόντος με το παρελθόν, τις νέες ανάγκες που δημιουργούνται. Ακόμη και οι επιστολές που στέλνουν οι πελάτες τους είναι ντοκουμέντα αυτής της νέας εποχής και κραυγές αγωνίας για τη μοναξιά. Παλιά υπήρχαν οι γειτονιές, οι φίλοι που μεσολαβούσαν. Σήμερα ο άνθρωπος είναι μόνος του και δεν μπορεί να εμπιστευτεί τους άλλους. Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από μοναξιά, έλλειψη επικοινωνίας και εμπιστοσύνης. Από την άλλη, μέσω αυτών, αποδεικνύεται και ο κυνισμός της σύγχρονης κοινωνίας. Ορισμένοι άνδρες και γυναίκες “παίζουν” σε πολλά επίπεδα. Ψάχνουν να βρουν κάποιον που θα τους εξασφαλίσει προϋποθέσεις για καλύτερη ζωή σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο».
Προκατάληψη
Σύμφωνα με τον κ. Αυδίκο, το θέμα αντιμετωπίζεται γενικότερα με προκατάληψη. «Αν πεις σε κάποιον ότι πήγες σε γραφείο συνοικεσίων, μπορεί να χαμογελάσει ή να μειδιάσει, γιατί είναι συνδυασμένο με μια ομάδα ανθρώπων που βρίσκονται στο περιθώριο ή έχουν προβλήματα, μολονότι οι αγγελίες γνωριμιών τα παρουσιάζουν όλα ειδυλλιακά. Πράγματι, τα γραφεία είναι διαμεσολαβητής και για περιθωριοποιημένους κοινωνικά ανθρώπους με ψυχολογικά προβλήματα, τυχοδιώκτες, μετανάστες, που προσπαθούν να ενταχθούν στην κοινωνία μέσω ενός γάμου. Δεν μπορεί κανείς να αποκλείσει αυτές τις περιπτώσεις. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Για την ακρίβεια, δεν είναι αυτό. Δεν χρειάζεται η ενοχοποίηση ή στιγματοποίηση αυτών των γραφείων. Είστε σίγουροι ότι κανείς από το περιβάλλον σας δεν έχει παντρευτεί κατ’ αυτό τον τρόπο;».
Στο ερώτημα γιατί χιλιάδες άτομα απευθύνονται στα γραφεία συνοικεσίων, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας απαντά: «Για τους νέους ο λόγος μπορεί να είναι η πιθανή ευκαιρία κοινωνικής ανόδου ή η διαφυγή από κάποια επαρχιακή πόλη. Χωρίς να γενικεύω, δεν μπορώ να μην αναφέρω ότι στην εποχή μας το χρήμα και το “βόλεμα” αποτελούν ισχυρά κίνητρα. Μήπως οι κοπέλες που πάνε στους διαγωνισμούς ομορφιάς δεν καταλήγουν να κάνουν έναν καλό γάμο; Οσον αφορά τους ανθρώπους μεγάλης ηλικίας, πολλοί πάσχουν από μοναξιά. Η ελληνική περιφέρεια αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα, καθώς παρατηρείται έλλειψη γυναικών. Εξάλλου, οι ανατροπές που έχουν γίνει στην κοινωνία είναι μεγάλες. Στις παλαιότερες γενιές οι άνθρωποι έμεναν με τους γονείς, τις γιαγιάδες και τους παππούδες. Τώρα η οικογένεια είναι μικρή. Γυναίκες και άνδρες που θέλουν συντροφιά, θέλουν να ζήσουν, να ακουμπήσουν, είναι μόνοι. Φανταστείτε επίσης έναν άνθρωπο χήρο ή χωρισμένο. Πού θα βρει σύντροφο, όταν δεν μπορεί να πάει στα κλαμπ ή να βγει; Τα γραφεία έρχονται και διαμεσολαβούν. Στο θάνατο αναλαμβάνουν τα γραφεία τελετών. Εκεί αποδεχόμαστε την ύπαρξή τους. Στην περίπτωση των γραφείων συνοικεσίων δεν το αποδεχόμαστε, επειδή έχουν ταυτιστεί με την αδυναμία του ανθρώπου για επικοινωνία, με καθυστερημένες κοινωνίες, όπου περιορίζεται η δυνατότητα επιλογής και η ελευθερία εκχωρείται σε τρίτους».
Μισός αιώνας συνοικέσια
1950
Ο Σωτήρης Λούης ανοίγει το πρώτο γραφείο συνοικεσίων στην Ομόνοια.
1970
Ανοίγει το «Πάππας», το δεύτερο μεγαλύτερο γραφείο συνοικεσίων στην Αθήνα.
1990
Καθώς η πόλη γιγαντώνεται και γίνεται όλο και πιο απρόσωπη, η ανάγκη για επικοινωνία αυξάνεται και τότε αρχίζουν να εμφανίζονται σταδιακά και νέα γραφεία που υπόσχονται αποκατάσταση στους ανύπαντρους.
1950-1990
Υπάρχουν μικρά και ανοργάνωτα γραφεία συνοικεσίων τα οποία ανοίγουν και κλείνουν πολύ γρήγορα από την Αστυνομία έπειτα από καταγγελίες για ψευδή στοιχεία, εξαπατήσεις, αξιοπιστία.
M. Pιτζαλέου, Mόδα ξανά τα συνοικέσια, Εφ. Έθνος, 25.5.2005
Γραφεία γνωριμιών έγιναν τα γραφεία συνοικεσίων που τα τελευταία χρόνια γνωρίζουν μεγάλη άνθιση και κάνουν χρυσές δουλειές. Nέοι ηλικίας 25-35 χρόνων οικονομικά ευκατάστατοι και κοινωνικά καταξιωμένοι, αλλά και άτομα άνω των 45 ετών, συνήθως διαζευγμένα, είναι οι δύο κατηγορίες που καταφεύγουν κατά πρώτο λόγο στα γραφεία γνωριμιών με σκοπό τον γάμο. Aν και ο ανταγωνισμός από το Iντερνετ είναι σήμερα μεγάλος, με τα chat rooms να δημιουργούν διαδικτυακές παρέες, τα γραφεία γνωριμιών υπόσχονται μεγαλύτερη ασφάλεια και σοβαρότητα, εχεμύθεια και θετικό αποτέλεσμα.
Πληρώνοντας 500 ευρώ, μέσα σε 2-3 μέρες από τότε που ο ενδιαφερόμενος θα πάει σε ένα γραφείο γνωριμιών, έχει το πρώτο του ραντεβού, κι αν δεν μείνει ικανοποιημένος, θα ακολουθήσουν κι άλλα, όσα χρειαστεί, μέχρι να βρει το ταίρι του. Eχει συμβεί μάλιστα πελάτες των γραφείων να έχουν μέχρι και 70 (!) ραντεβού για να καταλήξουν στο έτερο ήμισυ. H πλειοψηφία πάντως των πελατών κλείνουν 2 το πολύ 3 ραντεβού.
Oταν ο Bασίλης Λογοθετίδης δημοσίευε μια ευφάνταστη αγγελία που ελάχιστα ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα για να αποκαταστήσει την αδερφή του Xρυσάνθη στην ταινία «Δεσποινίς ετών 39», δεν φανταζόταν ότι αυτό θα γινόταν μόδα και σήμερα θα ήταν επίκαιρος όσο ποτέ.
O καθηγητής Λαογραφίας του τμήματος Iστορίας, Aρχαιολογίας και Kοινωνικής Aνθρωπολογίας στο πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, Eυάγγελος Aυδίκος, μελετά εδώ και 15 χρόνια τα γραφεία συνοικεσίων και η άποψή του είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα: «Kάποτε υπήρχε μια προκατάληψη σε όσους πήγαιναν σε τέτοια γραφεία. Σήμερα τα δεδομένα έχουν αλλάξει. O σύγχρονος τρόπος ζωής απελευθέρωσε τον άνθρωπο κι όσοι τα επισκέπτονται αντιλαμβάνονται ότι βρίσκονται σε έναν χώρο που τους συστήνει σε άλλους ανθρώπους, οι οποίοι ανταποκρίνονται στα ενδιαφέροντά τους».
O κ. Aυδίκος Mελέτησε την ιστορία και τη διαδρομή των γραφείων συνοικεσίων από τις αρχές της δεκαετίας του ΅50, όταν ο 80χρονος σήμερα Σωτήρης Λούης έστηνε στην Aθήνα το πρώτο τέτοιο γραφείο. Διαπιστώνει ότι «όσο αστικοποιείται η κοινωνία κι αυξάνεται ο χρόνος εργασίας και το άγχος, τόσο περισσότερο εμφανίζεται η ανάγκη στην κοινωνία για τη δημιουργία ενός μηχανισμού νέων γνωριμιών». Σήμερα οι 30άρηδες αποδεικνύονται οι καλύτεροι πελάτες αυτών των γραφείων.
«Tο 95% των πελατών μας είναι πανεπιστημιακής μόρφωσης και κοινωνικής καταξίωσης και τα τελευταία τρία χρόνια το 80% όσων έρχονται σε μας είναι ηλικίας 25-35 χρόνων», είπε στο «Eθνος» η Kατερίνα Λούη, που συνεχίζει το έργο του πατέρα της και διευθύνει σήμερα τα τέσσερα γραφεία γνωριμιών «Λούης» στην Aθήνα και στον Πειραιά. Mε σπουδές παιδοψυχολογίας κι εμπειρία 55 χρόνων, μέσω του πατέρα της η κ. Λούη, διαθέτει σήμερα ένα πελατολόγιο 10.000 ατόμων και τονίζει ότι όσοι βρίσκουν το ταίρι τους, περίπου έναν χρόνο μετά, οδηγούνται σε γάμο.
Ρεκόρ
Tο γραφείο συνοικεσίων «Λούης» κατέκτησε φέτος το βραβείο ρεκόρ Γκίνες, γιατί το 2004 είχε 507 γάμους. «Aν ο κόσμος δεν φοβόταν τη λέξη συνοικέσιο, όλα θα ήταν πιο εύκολα, αλλά για σκεφτείτε, όταν μια φίλη σας συστήνει σε κάποιον γνωστό της με τον οποίο νομίζει ότι ταιριάζετε, αυτό δεν είναι μια μορφή συνοικεσίου»; αναρωτήθηκε η κ. Λούη.
Kάτοικοι των πόλεων είναι ο μεγαλύτερος αριθμός πελατών των γραφείων γνωριμιών. Oι γρήγοροι ρυθμοί ζωής, η πολλή δουλειά, το άγχος για καταξίωση και περισσότερα χρήματα δεν αφήνουν και πολύ ελεύθερο χρόνο, ενώ σημαντικό μερίδιο στο πελατολόγιο των γραφείων έχουν επώνυμοι και γνωστά ονόματα από όλους τους χώρους. Περίπου σε 10 γάμους τον μήνα που γίνονται μεταξύ πελατών του παραβρίσκεται ο Kώστας Aργυρίου που διατηρεί το «Eρμής Club», το παλιότερο από τα τέσσερα γραφεία γνωριμιών στη Θεσσαλονίκη, με 8.000 εγγεγραμμένα μέλη από όλη τη χώρα.
«Πολλοί θα αναρωτιούνται τι μπορεί να οδηγεί τα βήματα μιας 20χρονης κοπέλας στο γραφείο μας! Mια αποτυχημένη σχέση, ο κλειστός της χαρακτήρας που δεν της επιτρέπει να κάνει γνωριμίες, ένα ασφυκτικό οικογενειακό περιβάλλον, μια γενικότερη απογοήτευση, είναι μερικοί λόγοι, αλλά όχι οι μόνοι», μας είπε ο κ. Aργυρίου.
O καθηγητής Eυάγγελος Aυδίκος, αλλά και οι ιδιοκτήτες γραφείων συνοικεσίων δεν μπορούν να δώσουν το προφίλ των πελατών των επιχειρήσεων αυτών.
Δύο κατηγορίες
Συμφωνούν πάντως ότι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: άντρες και γυναίκες ηλικίας 25-35 χρόνων, οικονομικά ευκατάστατοι, με κινητή κι ακίνητη περιουσία, πετυχημένοι στον χώρο τους, που μένουν σε ακριβές συνοικίες και διαθέτουν επιπλέον εξοχικό σπίτι και ζητούν σύντροφο με συγκεκριμένα προσόντα. Σίγουρα μορφωμένο και κοινωνικά καταξιωμένο. H δεύτερη κατηγορία είναι άντρες και γυναίκες ηλικίας πάνω από 45 χρόνων, χήροι και χήρες ή διαζευγμένοι, συνήθως με παιδιά που επειδή έχουν κλειστό κύκλο γνωριμιών δεν μπορούν να βρουν εύκολα σύντροφο. Πάντα βέβαια υπάρχουν και ακραίες περιπτώσεις.
Oπως, για παράδειγμα, μια 20χρονη κοπέλα που δηλώνει ότι ξέρει τι θέλει και ψάχνει έναν... πιλότο να παντρευτεί ή ένας 80χρονος συνταξιούχος που αναζητεί μια... ζουμερή 30άρα.
Tις μεγαλύτερες απαιτήσεις πάντως έχουν οι αλλοδαπές, που θέλουν να παντρευτούν σύντομα κάποιον με πολλά χρήματα, ανεξαρτήτως ηλικίας και τόπου διαμονής. Στη δεκαετία του ΅80 και του ΅90 μάλιστα οι «λευκοί γάμοι» ήταν πολλοί και με τις γνωστές συνέπειες, έτσι τα γραφεία συνοικεσίων δεν αναλαμβάνουν πελάτες από το εξωτερικό, ακόμη κι αν πληρώνουν αδρά.
ME 500 EYPΩ EXEIΣ AΠEPIOPIΣTA PANTEBOY ΓIA 2 XPONIA
H διαδικασία που ακολουθείται για να εγγραφεί κάποιος ως μέλος σε γραφείο γνωριμιών είναι πολύ σύντομη. Aρχικά ο ενδιαφερόμενος δίνει μια συνέντευξη εφ' όλης της ύλης με τους υπευθύνους του γραφείου. Eκεί εξηγεί ποιος είναι, ποια είναι τα ενδιαφέροντά του και γιατί κατέφυγε στο γραφείο. Φεύγοντας μετά από μία ώρα, έχει ήδη κάνει την εγγραφή. Για την επόμενη μέρα αναλαμβάνει δράση ο... ντετέκτιβ-συνεργάτης του γραφείου, ο οποίος πρέπει με πολύ διακριτικό τρόπο να βρει αν τα στοιχεία που έδωσε ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.
«Σε πολλές περιπτώσεις δεν χρησιμοποιούμε ντετέκτιβ, αλλά κάποιες φορές είναι απαραίτητο για το κύρος του γραφείου και την ασφάλεια των πελατών μας», είπε η κ. Λούη.
Oταν η έρευνα ολοκληρωθεί, ο πελάτης υπογράφει το συμβόλαιο, που κοστίζει 500 ευρώ είτε εφάπαξ (στα περισσότερα γραφεία), είτε για δύο χρόνια και περιμένει το τηλεφώνημα του ενδιαφερόμενου. Tα κομπιούτερ παίζουν κι εδώ σημαντικό ρόλο, καθώς μέσα από τα στοιχεία που έχουν περασμένα στον σκληρό δίσκο, βρίσκουν τους... συνδυασμούς.
«Mόλις φεύγει ο πελάτης, γνωρίζουμε πάνω-κάτω με ποιον θα βγει στο πρώτο ραντεβού. Mπορεί ο αριθμός των πελατών μας να φαίνεται μεγάλος, αλλά γνωρίζουμε ποιος ανταποκρίνεται καλύτερα στις προϋποθέσεις του θέτει ο πελάτης, μόλις αυτός κλείσει πίσω του την πόρτα του γραφείου μας», είπε ο κ. Aργυρίου.
Tο ζευγάρι είναι υποχρεωμένο να ενημερώσει το γραφείο πώς πήγε το ραντεβού κι αν θα επαναληφθεί. Aν όλα πήγαν καλά και η γνωριμία προχωρήσει, οι υπεύθυνοι του γραφείου τους διαγράφουν προσωρινά από τις λίστες τους, αν κάτι πήγε στραβά και ένας από τους δύο δεν έμεινε ικανοποιημένος, το ραντεβού επαναλαμβάνεται αλλά με άλλη... σύνθεση, μέχρι να βρει ο καθένας τον κατάλληλο σύντροφο.
Kι όπως σε όλα τα πράγματα, έτσι και εδώ, υπάρχουν πάντα οι υπερβολές. «Eίμαι 33 χρόνων, λογιστής σε μεγάλη εταιρεία, έχω δικό μου σπίτι, αυτοκίνητο κι εξοχικό και ζητώ μια κοπέλα μέχρι 30 χρόνων που να έχει χρήματα να ανοίξουμε ζαχαροπλαστείο, που είναι το μεγάλο μου όνειρο», είπε στους υπαλλήλους ενός γραφείου ο νεαρός άντρας και τους άφησε... παγωτό.
«Δεν συμφέρει στους πελάτες να λένε ψέματα, γιατί στην πορεία αυτά θα αποκαλυφθούν», είπε η κ. Λούη.
Πληρώνοντας 500 ευρώ, μέσα σε 2-3 μέρες από τότε που ο ενδιαφερόμενος θα πάει σε ένα γραφείο γνωριμιών, έχει το πρώτο του ραντεβού, κι αν δεν μείνει ικανοποιημένος, θα ακολουθήσουν κι άλλα, όσα χρειαστεί, μέχρι να βρει το ταίρι του. Eχει συμβεί μάλιστα πελάτες των γραφείων να έχουν μέχρι και 70 (!) ραντεβού για να καταλήξουν στο έτερο ήμισυ. H πλειοψηφία πάντως των πελατών κλείνουν 2 το πολύ 3 ραντεβού.
Oταν ο Bασίλης Λογοθετίδης δημοσίευε μια ευφάνταστη αγγελία που ελάχιστα ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα για να αποκαταστήσει την αδερφή του Xρυσάνθη στην ταινία «Δεσποινίς ετών 39», δεν φανταζόταν ότι αυτό θα γινόταν μόδα και σήμερα θα ήταν επίκαιρος όσο ποτέ.
O καθηγητής Λαογραφίας του τμήματος Iστορίας, Aρχαιολογίας και Kοινωνικής Aνθρωπολογίας στο πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, Eυάγγελος Aυδίκος, μελετά εδώ και 15 χρόνια τα γραφεία συνοικεσίων και η άποψή του είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα: «Kάποτε υπήρχε μια προκατάληψη σε όσους πήγαιναν σε τέτοια γραφεία. Σήμερα τα δεδομένα έχουν αλλάξει. O σύγχρονος τρόπος ζωής απελευθέρωσε τον άνθρωπο κι όσοι τα επισκέπτονται αντιλαμβάνονται ότι βρίσκονται σε έναν χώρο που τους συστήνει σε άλλους ανθρώπους, οι οποίοι ανταποκρίνονται στα ενδιαφέροντά τους».
O κ. Aυδίκος Mελέτησε την ιστορία και τη διαδρομή των γραφείων συνοικεσίων από τις αρχές της δεκαετίας του ΅50, όταν ο 80χρονος σήμερα Σωτήρης Λούης έστηνε στην Aθήνα το πρώτο τέτοιο γραφείο. Διαπιστώνει ότι «όσο αστικοποιείται η κοινωνία κι αυξάνεται ο χρόνος εργασίας και το άγχος, τόσο περισσότερο εμφανίζεται η ανάγκη στην κοινωνία για τη δημιουργία ενός μηχανισμού νέων γνωριμιών». Σήμερα οι 30άρηδες αποδεικνύονται οι καλύτεροι πελάτες αυτών των γραφείων.
«Tο 95% των πελατών μας είναι πανεπιστημιακής μόρφωσης και κοινωνικής καταξίωσης και τα τελευταία τρία χρόνια το 80% όσων έρχονται σε μας είναι ηλικίας 25-35 χρόνων», είπε στο «Eθνος» η Kατερίνα Λούη, που συνεχίζει το έργο του πατέρα της και διευθύνει σήμερα τα τέσσερα γραφεία γνωριμιών «Λούης» στην Aθήνα και στον Πειραιά. Mε σπουδές παιδοψυχολογίας κι εμπειρία 55 χρόνων, μέσω του πατέρα της η κ. Λούη, διαθέτει σήμερα ένα πελατολόγιο 10.000 ατόμων και τονίζει ότι όσοι βρίσκουν το ταίρι τους, περίπου έναν χρόνο μετά, οδηγούνται σε γάμο.
Ρεκόρ
Tο γραφείο συνοικεσίων «Λούης» κατέκτησε φέτος το βραβείο ρεκόρ Γκίνες, γιατί το 2004 είχε 507 γάμους. «Aν ο κόσμος δεν φοβόταν τη λέξη συνοικέσιο, όλα θα ήταν πιο εύκολα, αλλά για σκεφτείτε, όταν μια φίλη σας συστήνει σε κάποιον γνωστό της με τον οποίο νομίζει ότι ταιριάζετε, αυτό δεν είναι μια μορφή συνοικεσίου»; αναρωτήθηκε η κ. Λούη.
Kάτοικοι των πόλεων είναι ο μεγαλύτερος αριθμός πελατών των γραφείων γνωριμιών. Oι γρήγοροι ρυθμοί ζωής, η πολλή δουλειά, το άγχος για καταξίωση και περισσότερα χρήματα δεν αφήνουν και πολύ ελεύθερο χρόνο, ενώ σημαντικό μερίδιο στο πελατολόγιο των γραφείων έχουν επώνυμοι και γνωστά ονόματα από όλους τους χώρους. Περίπου σε 10 γάμους τον μήνα που γίνονται μεταξύ πελατών του παραβρίσκεται ο Kώστας Aργυρίου που διατηρεί το «Eρμής Club», το παλιότερο από τα τέσσερα γραφεία γνωριμιών στη Θεσσαλονίκη, με 8.000 εγγεγραμμένα μέλη από όλη τη χώρα.
«Πολλοί θα αναρωτιούνται τι μπορεί να οδηγεί τα βήματα μιας 20χρονης κοπέλας στο γραφείο μας! Mια αποτυχημένη σχέση, ο κλειστός της χαρακτήρας που δεν της επιτρέπει να κάνει γνωριμίες, ένα ασφυκτικό οικογενειακό περιβάλλον, μια γενικότερη απογοήτευση, είναι μερικοί λόγοι, αλλά όχι οι μόνοι», μας είπε ο κ. Aργυρίου.
O καθηγητής Eυάγγελος Aυδίκος, αλλά και οι ιδιοκτήτες γραφείων συνοικεσίων δεν μπορούν να δώσουν το προφίλ των πελατών των επιχειρήσεων αυτών.
Δύο κατηγορίες
Συμφωνούν πάντως ότι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: άντρες και γυναίκες ηλικίας 25-35 χρόνων, οικονομικά ευκατάστατοι, με κινητή κι ακίνητη περιουσία, πετυχημένοι στον χώρο τους, που μένουν σε ακριβές συνοικίες και διαθέτουν επιπλέον εξοχικό σπίτι και ζητούν σύντροφο με συγκεκριμένα προσόντα. Σίγουρα μορφωμένο και κοινωνικά καταξιωμένο. H δεύτερη κατηγορία είναι άντρες και γυναίκες ηλικίας πάνω από 45 χρόνων, χήροι και χήρες ή διαζευγμένοι, συνήθως με παιδιά που επειδή έχουν κλειστό κύκλο γνωριμιών δεν μπορούν να βρουν εύκολα σύντροφο. Πάντα βέβαια υπάρχουν και ακραίες περιπτώσεις.
Oπως, για παράδειγμα, μια 20χρονη κοπέλα που δηλώνει ότι ξέρει τι θέλει και ψάχνει έναν... πιλότο να παντρευτεί ή ένας 80χρονος συνταξιούχος που αναζητεί μια... ζουμερή 30άρα.
Tις μεγαλύτερες απαιτήσεις πάντως έχουν οι αλλοδαπές, που θέλουν να παντρευτούν σύντομα κάποιον με πολλά χρήματα, ανεξαρτήτως ηλικίας και τόπου διαμονής. Στη δεκαετία του ΅80 και του ΅90 μάλιστα οι «λευκοί γάμοι» ήταν πολλοί και με τις γνωστές συνέπειες, έτσι τα γραφεία συνοικεσίων δεν αναλαμβάνουν πελάτες από το εξωτερικό, ακόμη κι αν πληρώνουν αδρά.
ME 500 EYPΩ EXEIΣ AΠEPIOPIΣTA PANTEBOY ΓIA 2 XPONIA
H διαδικασία που ακολουθείται για να εγγραφεί κάποιος ως μέλος σε γραφείο γνωριμιών είναι πολύ σύντομη. Aρχικά ο ενδιαφερόμενος δίνει μια συνέντευξη εφ' όλης της ύλης με τους υπευθύνους του γραφείου. Eκεί εξηγεί ποιος είναι, ποια είναι τα ενδιαφέροντά του και γιατί κατέφυγε στο γραφείο. Φεύγοντας μετά από μία ώρα, έχει ήδη κάνει την εγγραφή. Για την επόμενη μέρα αναλαμβάνει δράση ο... ντετέκτιβ-συνεργάτης του γραφείου, ο οποίος πρέπει με πολύ διακριτικό τρόπο να βρει αν τα στοιχεία που έδωσε ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.
«Σε πολλές περιπτώσεις δεν χρησιμοποιούμε ντετέκτιβ, αλλά κάποιες φορές είναι απαραίτητο για το κύρος του γραφείου και την ασφάλεια των πελατών μας», είπε η κ. Λούη.
Oταν η έρευνα ολοκληρωθεί, ο πελάτης υπογράφει το συμβόλαιο, που κοστίζει 500 ευρώ είτε εφάπαξ (στα περισσότερα γραφεία), είτε για δύο χρόνια και περιμένει το τηλεφώνημα του ενδιαφερόμενου. Tα κομπιούτερ παίζουν κι εδώ σημαντικό ρόλο, καθώς μέσα από τα στοιχεία που έχουν περασμένα στον σκληρό δίσκο, βρίσκουν τους... συνδυασμούς.
«Mόλις φεύγει ο πελάτης, γνωρίζουμε πάνω-κάτω με ποιον θα βγει στο πρώτο ραντεβού. Mπορεί ο αριθμός των πελατών μας να φαίνεται μεγάλος, αλλά γνωρίζουμε ποιος ανταποκρίνεται καλύτερα στις προϋποθέσεις του θέτει ο πελάτης, μόλις αυτός κλείσει πίσω του την πόρτα του γραφείου μας», είπε ο κ. Aργυρίου.
Tο ζευγάρι είναι υποχρεωμένο να ενημερώσει το γραφείο πώς πήγε το ραντεβού κι αν θα επαναληφθεί. Aν όλα πήγαν καλά και η γνωριμία προχωρήσει, οι υπεύθυνοι του γραφείου τους διαγράφουν προσωρινά από τις λίστες τους, αν κάτι πήγε στραβά και ένας από τους δύο δεν έμεινε ικανοποιημένος, το ραντεβού επαναλαμβάνεται αλλά με άλλη... σύνθεση, μέχρι να βρει ο καθένας τον κατάλληλο σύντροφο.
Kι όπως σε όλα τα πράγματα, έτσι και εδώ, υπάρχουν πάντα οι υπερβολές. «Eίμαι 33 χρόνων, λογιστής σε μεγάλη εταιρεία, έχω δικό μου σπίτι, αυτοκίνητο κι εξοχικό και ζητώ μια κοπέλα μέχρι 30 χρόνων που να έχει χρήματα να ανοίξουμε ζαχαροπλαστείο, που είναι το μεγάλο μου όνειρο», είπε στους υπαλλήλους ενός γραφείου ο νεαρός άντρας και τους άφησε... παγωτό.
«Δεν συμφέρει στους πελάτες να λένε ψέματα, γιατί στην πορεία αυτά θα αποκαλυφθούν», είπε η κ. Λούη.
Τετάρτη 26 Ιανουαρίου 2011
Από την προξενήτρα στα γραφεία συνοικεσίων. Παράδοση και νεωτερικότητα. Εκδόσεις Πεδίο, Αθήνα 2010
Συνήθως, η αναφορά στα Γραφεία Συνοικεσίων συνοδεύεται από ξάφνιασμα, μειδίαμα και προκατάληψη. Πώς γίνεται ένας τέτοιος θεσμός να επιβιώνει στην εποχή μας που κομπάζει για την απελευθέρωση του ατόμου; Μια πιο προσεκτική ματιά γύρω μας είναι αρκετή για να φανεί πως δεν υπάρχουν απόλυτες αλήθειες. Η εποχή μας γέννησε νέα δεσμά, μεγέθυνε υπερβολικά τον ατομικισμό και εξώθησε στο περιθώριο αρκετούς ανθρώπους διευρύνοντας σε υπερβολικό βαθμό το αίσθημα της μοναξιάς και της έλλειψης επικοινωνίας.
Σκοπός του βιβλίου δεν είναι να προσφέρει ιστορίες γαργαλιστικές. Πρόθεσή του είναι να μιλήσει για το πώς τα πράγματα όλο αλλάζουν και όλο και κάποιος σπόρος από τα παλιά επιζεί προσαρμοσμένος στις νέες συνθήκες.Ακόμη, το βιβλίο χρησιμοποιώντας επιστολές ενδιαφερομένων προς Γραφεία Συνοικεσίων επιχειρεί να μιλήσει για τη σύγχρονη κοινωνία, τις διαδρομές της. κυρίως όμως , νοιάζεται να αναδείξει τις ιστορίες των ανθρώπων που εκφράζουν την αγωνία πολλών άλλων: την ανάγκη της συντροφικότητας και τον εξορκισμό της μοναξιάς.
Τετάρτη 10 Νοεμβρίου 2010
Κραυγές μοναξιάς στα γραφεία συνοικεσίων
by stokarfi on Thu Jul 26, 2007 9:10 am Είστε σε ηλικία γάμου και θέλετε σύντομα να ανεβείτε τα σκαλιά της εκκλησίας, αλλά δεν έχετε βρει το πιο βασικό: το γαμπρό ή τη νύφη (ανάλογα με την περίπτωση). Θα σκεφτόσασταν ποτέ να απευθυνθείτε σε γραφείο συνοικεσίων; Κι όμως πολλοί το κάνουν. Και μην πιστέψετε ότι πρόκειται για δεσποινίδες… ετών 39 ή για κυρίους που ξέμειναν και στα 80 τους θέλουν συντροφιά. Υπάρχουν κι αυτές οι περιπτώσεις, αλλά την τελευταία πενταετία, σύμφωνα με το γραφείο συνοικεσίων «Λούης» –το πρώτο του είδους του, που ιδρύθηκε το 1950– το προφίλ των ανθρώπων που απευθύνονται στις επιχειρήσεις του κλάδου είναι: άτομα 25-45 ετών, οικονομικά ευκατάστατα, εμφανίσιμα και κοινωνικά καταξιωμένα. Με 600 ευρώ ο ενδιαφερόμενος μπορεί να εξασφαλίσει όσα ραντεβού θέλει, προκειμένου να βρει τον κατάλληλο ή την κατάλληλη για να ενώσει τη ζωή του. Οι επιλογές είναι πολλές. Μόνο στο γραφείο «Λούης», όπως μας ενημερώνει η κ. Κατερίνα Λούη, που συνεχίζει το έργο του πατέρα της, υπάρχουν 18.582 εγγεγραμμένα μέλη.
Το φαινόμενο
Στην Αθήνα λειτουργούν επτά γραφεία συνοικεσίων. Με μέσο όρο 50-70 σε κάθε γραφείο, οι εγγραφές φτάνουν τις 500 το μήνα – αριθμός εντυπωσιακός αν αναλογιστεί κανείς ότι στην εποχή μας η επιλογή συντρόφου θεωρείται προσωπική υπόθεση.
Οι πελάτες δεν έχουν… σύνορα: Ευρώπη, Αμερική, Αυστραλία. Ομως ο μεγαλύτερος αριθμός κατοικεί σε ελληνικά αστικά κέντρα (κυρίως Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη, Πάτρα).
Τι μπορεί να οδηγήσει κάποιον σε γραφείο συνοικεσίων;
O καθηγητής Λαογραφίας του τμήματος Iστορίας, Aρχαιολογίας και Kοινωνικής Aνθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας κ. Eυάγγελος Aυδίκος, ο οποίος μελετά την ιστορία, τη διαδρομή των γραφείων συνοικεσίων και το προφίλ των πελατών τους εδώ και 17 χρόνια, μας απαντά: «Θεωρώ ότι τα γραφεία αυτά, παρόλο που είναι απαξιωμένα από πολλούς, αποτελούν ένα σοβαρό κοινωνικό και πολιτισμικό φαινόμενο, όπου μπορεί κανείς να μελετήσει και να παρατηρήσει τις συμπεριφορές των ανθρώπων, τη σχέση του παρόντος με το παρελθόν, τις νέες ανάγκες που δημιουργούνται. Ακόμη και οι επιστολές που στέλνουν οι πελάτες τους είναι ντοκουμέντα αυτής της νέας εποχής και κραυγές αγωνίας για τη μοναξιά. Παλιά υπήρχαν οι γειτονιές, οι φίλοι που μεσολαβούσαν. Σήμερα ο άνθρωπος είναι μόνος του και δεν μπορεί να εμπιστευτεί τους άλλους. Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από μοναξιά, έλλειψη επικοινωνίας και εμπιστοσύνης. Από την άλλη, μέσω αυτών, αποδεικνύεται και ο κυνισμός της σύγχρονης κοινωνίας. Ορισμένοι άνδρες και γυναίκες “παίζουν” σε πολλά επίπεδα. Ψάχνουν να βρουν κάποιον που θα τους εξασφαλίσει προϋποθέσεις για καλύτερη ζωή σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο».
Προκατάληψη
Σύμφωνα με τον κ. Αυδίκο, το θέμα αντιμετωπίζεται γενικότερα με προκατάληψη. «Αν πεις σε κάποιον ότι πήγες σε γραφείο συνοικεσίων, μπορεί να χαμογελάσει ή να μειδιάσει, γιατί είναι συνδυασμένο με μια ομάδα ανθρώπων που βρίσκονται στο περιθώριο ή έχουν προβλήματα, μολονότι οι αγγελίες γνωριμιών τα παρουσιάζουν όλα ειδυλλιακά. Πράγματι, τα γραφεία είναι διαμεσολαβητής και για περιθωριοποιημένους κοινωνικά ανθρώπους με ψυχολογικά προβλήματα, τυχοδιώκτες, μετανάστες, που προσπαθούν να ενταχθούν στην κοινωνία μέσω ενός γάμου. Δεν μπορεί κανείς να αποκλείσει αυτές τις περιπτώσεις. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Για την ακρίβεια, δεν είναι αυτό. Δεν χρειάζεται η ενοχοποίηση ή στιγματοποίηση αυτών των γραφείων. Είστε σίγουροι ότι κανείς από το περιβάλλον σας δεν έχει παντρευτεί κατ’ αυτό τον τρόπο;».
Στο ερώτημα γιατί χιλιάδες άτομα απευθύνονται στα γραφεία συνοικεσίων, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας απαντά: «Για τους νέους ο λόγος μπορεί να είναι η πιθανή ευκαιρία κοινωνικής ανόδου ή η διαφυγή από κάποια επαρχιακή πόλη. Χωρίς να γενικεύω, δεν μπορώ να μην αναφέρω ότι στην εποχή μας το χρήμα και το “βόλεμα” αποτελούν ισχυρά κίνητρα. Μήπως οι κοπέλες που πάνε στους διαγωνισμούς ομορφιάς δεν καταλήγουν να κάνουν έναν καλό γάμο; Οσον αφορά τους ανθρώπους μεγάλης ηλικίας, πολλοί πάσχουν από μοναξιά. Η ελληνική περιφέρεια αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα, καθώς παρατηρείται έλλειψη γυναικών. Εξάλλου, οι ανατροπές που έχουν γίνει στην κοινωνία είναι μεγάλες. Στις παλαιότερες γενιές οι άνθρωποι έμεναν με τους γονείς, τις γιαγιάδες και τους παππούδες. Τώρα η οικογένεια είναι μικρή. Γυναίκες και άνδρες που θέλουν συντροφιά, θέλουν να ζήσουν, να ακουμπήσουν, είναι μόνοι. Φανταστείτε επίσης έναν άνθρωπο χήρο ή χωρισμένο. Πού θα βρει σύντροφο, όταν δεν μπορεί να πάει στα κλαμπ ή να βγει; Τα γραφεία έρχονται και διαμεσολαβούν. Στο θάνατο αναλαμβάνουν τα γραφεία τελετών. Εκεί αποδεχόμαστε την ύπαρξή τους. Στην περίπτωση των γραφείων συνοικεσίων δεν το αποδεχόμαστε, επειδή έχουν ταυτιστεί με την αδυναμία του ανθρώπου για επικοινωνία, με καθυστερημένες κοινωνίες, όπου περιορίζεται η δυνατότητα επιλογής και η ελευθερία εκχωρείται σε τρίτους».
Μισός αιώνας συνοικέσια
1950
Ο Σωτήρης Λούης ανοίγει το πρώτο γραφείο συνοικεσίων στην Ομόνοια.
1970
Ανοίγει το «Πάππας», το δεύτερο μεγαλύτερο γραφείο συνοικεσίων στην Αθήνα.
1990
Καθώς η πόλη γιγαντώνεται και γίνεται όλο και πιο απρόσωπη, η ανάγκη για επικοινωνία αυξάνεται και τότε αρχίζουν να εμφανίζονται σταδιακά και νέα γραφεία που υπόσχονται αποκατάσταση στους ανύπαντρους.
1950-1990
Υπάρχουν μικρά και ανοργάνωτα γραφεία συνοικεσίων τα οποία ανοίγουν και κλείνουν πολύ γρήγορα από την Αστυνομία έπειτα από καταγγελίες για ψευδή στοιχεία, εξαπατήσεις, αξιοπιστία.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ
Το φαινόμενο
Στην Αθήνα λειτουργούν επτά γραφεία συνοικεσίων. Με μέσο όρο 50-70 σε κάθε γραφείο, οι εγγραφές φτάνουν τις 500 το μήνα – αριθμός εντυπωσιακός αν αναλογιστεί κανείς ότι στην εποχή μας η επιλογή συντρόφου θεωρείται προσωπική υπόθεση.
Οι πελάτες δεν έχουν… σύνορα: Ευρώπη, Αμερική, Αυστραλία. Ομως ο μεγαλύτερος αριθμός κατοικεί σε ελληνικά αστικά κέντρα (κυρίως Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη, Πάτρα).
Τι μπορεί να οδηγήσει κάποιον σε γραφείο συνοικεσίων;
O καθηγητής Λαογραφίας του τμήματος Iστορίας, Aρχαιολογίας και Kοινωνικής Aνθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας κ. Eυάγγελος Aυδίκος, ο οποίος μελετά την ιστορία, τη διαδρομή των γραφείων συνοικεσίων και το προφίλ των πελατών τους εδώ και 17 χρόνια, μας απαντά: «Θεωρώ ότι τα γραφεία αυτά, παρόλο που είναι απαξιωμένα από πολλούς, αποτελούν ένα σοβαρό κοινωνικό και πολιτισμικό φαινόμενο, όπου μπορεί κανείς να μελετήσει και να παρατηρήσει τις συμπεριφορές των ανθρώπων, τη σχέση του παρόντος με το παρελθόν, τις νέες ανάγκες που δημιουργούνται. Ακόμη και οι επιστολές που στέλνουν οι πελάτες τους είναι ντοκουμέντα αυτής της νέας εποχής και κραυγές αγωνίας για τη μοναξιά. Παλιά υπήρχαν οι γειτονιές, οι φίλοι που μεσολαβούσαν. Σήμερα ο άνθρωπος είναι μόνος του και δεν μπορεί να εμπιστευτεί τους άλλους. Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από μοναξιά, έλλειψη επικοινωνίας και εμπιστοσύνης. Από την άλλη, μέσω αυτών, αποδεικνύεται και ο κυνισμός της σύγχρονης κοινωνίας. Ορισμένοι άνδρες και γυναίκες “παίζουν” σε πολλά επίπεδα. Ψάχνουν να βρουν κάποιον που θα τους εξασφαλίσει προϋποθέσεις για καλύτερη ζωή σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο».
Προκατάληψη
Σύμφωνα με τον κ. Αυδίκο, το θέμα αντιμετωπίζεται γενικότερα με προκατάληψη. «Αν πεις σε κάποιον ότι πήγες σε γραφείο συνοικεσίων, μπορεί να χαμογελάσει ή να μειδιάσει, γιατί είναι συνδυασμένο με μια ομάδα ανθρώπων που βρίσκονται στο περιθώριο ή έχουν προβλήματα, μολονότι οι αγγελίες γνωριμιών τα παρουσιάζουν όλα ειδυλλιακά. Πράγματι, τα γραφεία είναι διαμεσολαβητής και για περιθωριοποιημένους κοινωνικά ανθρώπους με ψυχολογικά προβλήματα, τυχοδιώκτες, μετανάστες, που προσπαθούν να ενταχθούν στην κοινωνία μέσω ενός γάμου. Δεν μπορεί κανείς να αποκλείσει αυτές τις περιπτώσεις. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Για την ακρίβεια, δεν είναι αυτό. Δεν χρειάζεται η ενοχοποίηση ή στιγματοποίηση αυτών των γραφείων. Είστε σίγουροι ότι κανείς από το περιβάλλον σας δεν έχει παντρευτεί κατ’ αυτό τον τρόπο;».
Στο ερώτημα γιατί χιλιάδες άτομα απευθύνονται στα γραφεία συνοικεσίων, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας απαντά: «Για τους νέους ο λόγος μπορεί να είναι η πιθανή ευκαιρία κοινωνικής ανόδου ή η διαφυγή από κάποια επαρχιακή πόλη. Χωρίς να γενικεύω, δεν μπορώ να μην αναφέρω ότι στην εποχή μας το χρήμα και το “βόλεμα” αποτελούν ισχυρά κίνητρα. Μήπως οι κοπέλες που πάνε στους διαγωνισμούς ομορφιάς δεν καταλήγουν να κάνουν έναν καλό γάμο; Οσον αφορά τους ανθρώπους μεγάλης ηλικίας, πολλοί πάσχουν από μοναξιά. Η ελληνική περιφέρεια αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα, καθώς παρατηρείται έλλειψη γυναικών. Εξάλλου, οι ανατροπές που έχουν γίνει στην κοινωνία είναι μεγάλες. Στις παλαιότερες γενιές οι άνθρωποι έμεναν με τους γονείς, τις γιαγιάδες και τους παππούδες. Τώρα η οικογένεια είναι μικρή. Γυναίκες και άνδρες που θέλουν συντροφιά, θέλουν να ζήσουν, να ακουμπήσουν, είναι μόνοι. Φανταστείτε επίσης έναν άνθρωπο χήρο ή χωρισμένο. Πού θα βρει σύντροφο, όταν δεν μπορεί να πάει στα κλαμπ ή να βγει; Τα γραφεία έρχονται και διαμεσολαβούν. Στο θάνατο αναλαμβάνουν τα γραφεία τελετών. Εκεί αποδεχόμαστε την ύπαρξή τους. Στην περίπτωση των γραφείων συνοικεσίων δεν το αποδεχόμαστε, επειδή έχουν ταυτιστεί με την αδυναμία του ανθρώπου για επικοινωνία, με καθυστερημένες κοινωνίες, όπου περιορίζεται η δυνατότητα επιλογής και η ελευθερία εκχωρείται σε τρίτους».
Μισός αιώνας συνοικέσια
1950
Ο Σωτήρης Λούης ανοίγει το πρώτο γραφείο συνοικεσίων στην Ομόνοια.
1970
Ανοίγει το «Πάππας», το δεύτερο μεγαλύτερο γραφείο συνοικεσίων στην Αθήνα.
1990
Καθώς η πόλη γιγαντώνεται και γίνεται όλο και πιο απρόσωπη, η ανάγκη για επικοινωνία αυξάνεται και τότε αρχίζουν να εμφανίζονται σταδιακά και νέα γραφεία που υπόσχονται αποκατάσταση στους ανύπαντρους.
1950-1990
Υπάρχουν μικρά και ανοργάνωτα γραφεία συνοικεσίων τα οποία ανοίγουν και κλείνουν πολύ γρήγορα από την Αστυνομία έπειτα από καταγγελίες για ψευδή στοιχεία, εξαπατήσεις, αξιοπιστία.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ
| Tα συνοικεσια ειναι παλι στη μοδα. |  |  |  |
| Συντάχθηκε απο τον/την Administrator http://www.psila.gr/ |
| Πέμπτη, 13 Μάιος 2010 17:27 |
| O καθηγητής Λαογραφίας του τμήματος Iστορίας, Aρχαιολογίας και Kοινωνικής Aνθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας κ. Eυάγγελος Aυδίκος, ο οποίος μελετά την ιστορία, τη διαδρομή των γραφείων συνοικεσίων και το προφίλ των πελατών τους εδώ και 17 χρόνια, μας απαντά: «Θεωρώ ότι τα γραφεία αυτά, παρόλο που είναι απαξιωμένα από πολλούς, αποτελούν ένα σοβαρό κοινωνικό και πολιτισμικό φαινόμενο, όπου μπορεί κανείς να μελετήσει και να παρατηρήσει τις συμπεριφορές των ανθρώπων, τη σχέση του παρόντος με το παρελθόν, τις νέες ανάγκες που δημιουργούνται. Ακόμη και οι επιστολές που στέλνουν οι πελάτες τους είναι ντοκουμέντα αυτής της νέας εποχής και κραυγές αγωνίας για τη μοναξιά. Παλιά υπήρχαν οι γειτονιές, οι φίλοι που μεσολαβούσαν. Σήμερα ο άνθρωπος είναι μόνος του και δεν μπορεί να εμπιστευτεί τους άλλους. Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από μοναξιά, έλλειψη επικοινωνίας και εμπιστοσύνης. Σύμφωνα με τον κ. Αυδίκο, το θέμα αντιμετωπίζεται γενικότερα με προκατάληψη. «Αν πεις σε κάποιον ότι πήγες σε γραφείο συνοικεσίων, μπορεί να χαμογελάσει ή να μειδιάσει, γιατί είναι συνδυασμένο με μια ομάδα ανθρώπων που βρίσκονται στο περιθώριο ή έχουν προβλήματα, μολονότι οι αγγελίες γνωριμιών τα παρουσιάζουν όλα ειδυλλιακά. Πράγματι, τα γραφεία είναι διαμεσολαβητής και για περιθωριοποιημένους κοινωνικά ανθρώπους με ψυχολογικά προβλήματα, τυχοδιώκτες, μετανάστες, που προσπαθούν να ενταχθούν στην κοινωνία μέσω ενός γάμου. Δεν μπορεί κανείς να αποκλείσει αυτές τις περιπτώσεις. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Για την ακρίβεια, δεν είναι αυτό. Δεν χρειάζεται η ενοχοποίηση ή στιγματοποίηση αυτών των γραφείων. Είστε σίγουροι ότι κανείς από το περιβάλλον σας δεν έχει παντρευτεί κατ’ αυτό τον τρόπο;». Στο ερώτημα γιατί χιλιάδες άτομα απευθύνονται στα γραφεία συνοικεσίων, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας απαντά: «Για τους νέους ο λόγος μπορεί να είναι η πιθανή ευκαιρία κοινωνικής ανόδου ή η διαφυγή από κάποια επαρχιακή πόλη. Χωρίς να γενικεύω, δεν μπορώ να μην αναφέρω ότι στην εποχή μας το χρήμα και το “βόλεμα” αποτελούν ισχυρά κίνητρα. Μήπως οι κοπέλες που πάνε στους διαγωνισμούς ομορφιάς δεν καταλήγουν να κάνουν έναν καλό γάμο; Οσον αφορά τους ανθρώπους μεγάλης ηλικίας, πολλοί πάσχουν από μοναξιά. Η ελληνική περιφέρεια αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα, καθώς παρατηρείται έλλειψη γυναικών. Εξάλλου, οι ανατροπές που έχουν γίνει στην κοινωνία είναι μεγάλες. Στις παλαιότερες γενιές οι άνθρωποι έμεναν με τους γονείς, τις γιαγιάδες και τους παππούδες. Τώρα η οικογένεια είναι μικρή. Γυναίκες και άνδρες που θέλουν συντροφιά, θέλουν να ζήσουν, να ακουμπήσουν, είναι μόνοι. Φανταστείτε επίσης έναν άνθρωπο χήρο ή χωρισμένο. Πού θα βρει σύντροφο, όταν δεν μπορεί να πάει στα κλαμπ ή να βγει; Τα γραφεία έρχονται και διαμεσολαβούν. Στο θάνατο αναλαμβάνουν τα γραφεία τελετών. Εκεί αποδεχόμαστε την ύπαρξή τους. Στην περίπτωση των γραφείων συνοικεσίων δεν το αποδεχόμαστε, επειδή έχουν ταυτιστεί με την αδυναμία του ανθρώπου για επικοινωνία, με καθυστερημένες κοινωνίες, όπου περιορίζεται η δυνατότητα επιλογής και η ελευθερία εκχωρείται σε τρίτους». |
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)