νεοπαροιμιακές φράσεις στη Νέα Μάκρη

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Διεθνής Ημέρα Μουσείων 2016 - «Μουσεία και πολιτιστικά τοπία» «Θεατρικά τοπία στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού» 14 - 15 Μαΐου 2016

Θεσσαλονίκη, 12 Μαΐου 2016

Τρεις καταξιωμένοι σκηνοθέτες, οι Βίκτωρ Αρδίττης, Δαμιανός Κωνσταντινίδης και Μιχαήλ Μαρμαρινός, διαμορφώνουν θεατρικά τοπία στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού. Πρόκειται για μια δημιουργική συνάντηση του Μουσείου με το θέατρο, σε συνεργασία με το Τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ., η οποία εντάσσεται στις εκδηλώσεις για τον εορτασμό της Διεθνούς Ημέρας Μουσείων 2016, με θέμα «Μουσεία και πολιτιστικά τοπία». Φοιτητές και φοιτήτριες της Σχολής, υπό την εποπτεία των τριών σκηνοθετών-διδασκόντων, παρουσιάζουν θεατρικές δράσεις σε εσωτερικούς και υπαίθριους χώρους του Μουσείου και αναδεικνύουν τη δυναμική τόσο του κτιρίου όσο και των εκθεμάτων από μια διαφορετική σκοπιά.

Συγκεκριμένα, θα παρουσιαστεί η παράσταση «ELEVATE: how to pop the corn» της Λήδας Σιμώτα Ελ Τζαγιούσι, στο πλαίσιο του μαθήματος σκηνοθεσίας του Β. Αρδίττη. Ως άξονας του «Elevate» λειτουργεί το διήγημα «Λάπιν και Λαπίνοβα» της Virginia Woolf, ενώ στη σύνθεση εντάσσονται αποσπάσματα και από άλλα κείμενα, κάποια εκ των οποίων γράφτηκαν με αφορμή την παράσταση.

Επίσης, θα παρουσιαστεί η παράσταση «Ανδρομάχη» του Ευρυπίδη, σε σκηνοθεσία του Δ. Κωνσταντινίδη και μετάφραση της Ε. Μερκενίδου. Η «Ανδρομάχη» αποτελεί μια βίαιη επίθεση ενάντια στην πολιτική ισχύος, καθώς κι ένα οικογενειακό, πολιτικό και κοινωνικό δράμα με διαρκείς αντιπαραθέσεις. Αποπνέει, επίσης, μια αίσθηση τέλους εποχής, κι εδώ βρίσκεται ένα ακόμη σημείο επαφής με το δικό μας σήμερα.

Τέλος, στο πλαίσιο του μαθήματος υποκριτικής του Μ. Μαρμαρινού, θα πραγματοποιηθεί ένα πειραματικό μάθημα με τίτλο "Πέντε δράσεις - Πέντε περφόρμανς". Όπως ο ίδιος σημειώνει σχετικά, «τα μουσεία είναι Τόποι, όπου οι ζωές που περικλείουν και εκθέτουν είναι κατά κανόνα άφατες (…), είναι Νέκυιες, όπου εμείς οι ηθοποιοί δανείζουμε το σώμα μας και μέσα από τη σεμνή τελετή της σωματικής Παρουσίας, και λίγο σαν ιδιότυποι "ξεναγοί", προσφέρουμε στις μνήμες την απαραίτητη πνοή-δυνατότητα για να μιλήσουν, να μας αφηγηθούν την ιστορία τους.»

Ακολουθεί αναλυτικά το πρόγραμμα των εκδηλώσεων.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ

Σάββατο 14 Μαΐου 2016

20.00: «Ανδρομάχη» του Ευριπίδη

(επόπτης καθηγητής: Δ. Κωνσταντινίδης).

Στο μικρό αίθριο του Μουσείου.

Κυριακή 15 Μαΐου 2016

18.00 – 19:30: "Πέντε δράσεις - Πέντε περφόρμανς"

(επόπτης καθηγητής: Μ. Μαρμαρινός).

Στις αίθουσες του Μουσείου.

20.00: «Elevate», σε σκηνοθεσία της Λήδας Σιμώτα – Ελ Τζαγιούσι

(επόπτης καθηγητής: Β. Αρδίττης).

Στην αίθουσα «Το Βυζάντιο μετά το Βυζάντιο» της μόνιμης έκθεσης.

Η είσοδος είναι ελεύθερη για τους συμμετέχοντες στις εκδηλώσεις. Δεν απαιτείται δήλωση συμμετοχής.

Δείτε το πρόγραμμα και στην ιστοσελίδα του Μουσείου http://mbp.gr

Γ.Σταματόπουλος, Γεύσης Εγκώμιον, Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία, 27 Αυγούστου 2011

Αλέθουν τη λύπη των ανθρώπων οι μέρες του Αυγούστου. Και να, η θαυμαστή ζύμη: γεύσεις ξεχασμένες (διότι τις θεωρούσαμε φτωχές, αγροτολαϊκές) επανακάμπτουν στον ουρανίσκο. Οι χθόνιες θεότητες παίρνουν την εκδίκησή τους. Οι καρποί της Γης λάμπουν· «χαίρονται» τη ματαιοδοξία μας, την υποταγή μας στην ταχυφαγία, στην πολυφαγία. Αφού κορεστήκαμε, όκωσπερ κτήνεα, αναγκαζόμαστε να ακούσουμε τον Ηράκλειτο, που, ευγενικής, αριστοκρατικής καταγωγής ων, έμαθε στους συμπολίτες του Εφέσιους πώς μπορούν να σωθούν από την ασιτία τρώγοντας κριθάρι!
ΚΡΙΘΑΡΙ οι Εφέσιοι; Α, πα, πα! Αυτοί τρέφονταν με τα πιο ακριβά εδέσματα απ' όλο τον γνωστό τότε κόσμο. Να, όμως, που ο εχθρός τούς στέρησε αυτή την πολυτέλεια. Και τι να κάνουν; Εάν δεν τους έδειχνε τον τρόπο ο αινικτής φιλόσοφος ίσως και να πέθαιναν από την πείνα.
ΤΗ ΣΟΦΙΑ του Ηράκλειτου διέθεταν, έως και πριν από λίγες δεκαετίες, οι μανάδες της Μεσογείου, που με ελάχιστους καρπούς διαχειρίζονταν θαυμάσια την οικιακή οικονομία, σε πολυμελείς δε οικογένειες.
ΕΠΑΙΡΝΑΝ το ελάχιστο, το ζύμωναν με κάτι επίσης ελάχιστο και μοσχοβολούσε ο τόπος (και ευφραίνονταν οι γαστέρες...).
ΔΕΝ ΗΞΕΡΑΝ τίποτε για οικολογικά κινήματα· ήταν από μόνες τους θεραπεύτριες του περιβάλλοντος. Τίποτε δεν περίσσευε, τίποτε δεν πεταγόταν στα σκουπίδια. Η ανακύκλωση στην πηγή της.
ΤΙ ΦΡΟΥΤΑ, τι καρποί, τι ρίζες, τι βολβοί, τι χόρτα, τι ζαρζαβατικά, τι μυζήθρες, τι αβγά. Τι γεύσεις! Κι ύστερα ήρθαν οι βάρβαροι... Η σοφία των παλιών μανάδων εξαφανίστηκε γιατί -λέει- ο πληθυσμός αυξήθηκε και οι παλιές καλλιέργειες αδυνατούσαν να αντεπεξέλθουν στη ζήτηση. Και δώσ' του μονοκαλλιέργειες, δώσ' του χημικά, πάνε οι παλιοί σπόροι, πάνε οι ποικιλίες, πάν' όλα.
ΙΔΟΥ, λοιπόν, σήμερα, μετά έναν μακρόχρονο βιασμό γης, νου, ψυχής, σώματος, ένα ποτήρι με βυσσινάδα παίρνει τη θέση του στο τραπέζι με το λευκό τραπεζομάντιλο και το πορφυρούν επικρατεί στην ατμόσφαιρα· στη γεύση και την αισθητική.
ΤΟ ΛΑΔΙ, το μέλι, το κρασί ρέουν στις συνειδήσεις, τις ξυπνάνε, μας βγάζουν από το λήθαργο. Η διατροφή επαναποκτά τη σοφή σημασία της. Απρόσμενη ευκαιρία για τους πολλούς (γιατί οι λίγοι αρχαιογευσιγνώστες πάντα υπήρχαν) να ανακαλύψουμε τον πολιτισμό της γεύσης, να πλάσουμε το έλασσον, να δημιουργήσουμε το μείζον.
ΤΟ ΤΡΩΓΕΙΝ (με τη σοφία των μανάδων) είναι θαυμάσιος, λαϊκός πολιτισμός, άριστος. Βεβαίως και οι αστοί είναι ευπρόσδεκτοι σ' αυτές τις γεύσεις. Ας κοπιάσουν. Προλαβαίνουν

Γιώργος Σταματόπουλος, Απο-στάσεις, Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία, 16 Ιουλίου 2011, απόσπασμα από το άρθρο του

 Πολιτισμός δεν είναι οι πανηγυριώτικες εκδηλώσεις, που κατακλύζουν κάθε καλοκαίρι τη χώρα (φοράνε δυο σεγκούνες και δυο μαντίλια, χορεύουν στερεότυπα και ανιαρά και τιμάνε -λένε- την παράδοση). ΤΙ τραβάει και αυτή η παράδοση... Ανθρωποι που στο παρελθόν την ανίχνευσαν στο βάθος της θα ένιωθαν θλίψη από το πώς «επιδεικνύεται» κάθε καλοκαίρι στις πλατείες των χωριών και των πόλεων. Το ζείδωρον της παράδοσης (ο τρόπος του τόπου μας) είναι η μαγιά για το πλάσιμο του παρόντος και την προετοιμασία για το άλμα στο μέλλον... λέμε τώρα.
ΑΥΤΟΙ οι άνθρωποι δεν είδαν στην παράδοση το καρακιτσαριό, είδαν τη λιτότητα και το μεγαλείο του ελάσσονος, είδαν την παραίτηση από τα περιττά, την αυστηρότητα της γραμμής του καθαρού ορίζοντα, το θαύμα χρωμάτων και αρωμάτων της ελληνικής φύσης· είδαν την αλληλεγγύη να επιμένει και να καθορίζει την ηθική και πολιτική στάση των μελών των κοινοτήτων. Ενιωσαν τον σεβασμό προς τον πρόσφυγα και τον αδύνατο, έψαυσαν το ανάγλυφον της ελλαδικής αγωνίας, ήπιαν τις στάλες που έφερναν οι αέρηδες από τις εσχατιές της χώρας, λούστηκαν σε καθαρά ποτάμια και καθαρές θάλασσες, ήπιαν τη ζέστη του ήλιου (τη δροσιά του...).
ΕΝΤΑΞΕΙ· ο πολιτισμός αυτός υπέκυψε στη σαρωτική επικράτεια της κουλτούρας του πλουτισμού. Μολύνθηκαν ύδατα και αλλοιώθηκαν συναισθήματα και συνειδήσεις. Το μυαλό τεμπέλιασε (ε, μετά τόσο τηλεοπτικό βομβαρδισμό ανοησιών και στίλβουσας τιποτέλειας, τι να 'κανε το κακόμοιρο).
Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ της παράδοσης-που-θέλει-να-γίνει- μέλλον ήταν κοντά στη Δημοκρατία εντούτοις. Τώρα χάθηκαν όλα. Από κείνον τον πολιτισμό μάς έμεινε η καρικατούρα, ένα σώμα άυλο. Ας μη μιλάμε για παράδοση λοιπόν. Ας μη μιλάμε για πολιτισμό. Ας μη μιλάμε για Δημοκρατία. Να ξεκινήσουμε διαφορετικά...

Γιάννης Αγγελάκας στο Δ. Αναστασόπουλου, 'Επιστροφή στις ρίζες', ένθετο ΕΠΤΑ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 23-24 Απριλίου 2011

Η παράδοση συνεχίζει να είναι ζωντανό πράγμα.Έχω βρεθεί σε πανηγύρια την Ήπειρο όπου κυριαρχεί ένας ψυχεδελικός ήχος σαν μια ροκ συναυλία,όπου ο κλαριτζής και ο κόσμος που  χορεύει συνδέονται με μια διονυσιακή έκσταση. Τώρα υπάρχουν παιδιά που προχωράνε,έχουν ιδέες που συγκινούν, η παράδοση έχει μια δυναμική, μια μνήμη που απελευθερώνει, δίνει ζωτικότητα, μεταφέρει πληροφορίες. Τα είχαμε ξεχάσει όλα αυτά.

Νίκος Πορτοκάλογλου στο αφιέρωμα του Δ. Αναστασόπουλου "Επιστροφή στις ρίζες", ένθετο ΕΠΤΑ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 23-24 Απριλίου 2011

Στη στήλη αυτή θα δημοσιεύονται απόψεις ανθρώπων που συναντούν την παράδοση δημιουργικά ανακαλύπτοντας τη δύναμή της. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι οι συνθέτες και τραγουδιστές που έχουν ταυτιστεί με το σύγχρονο τραγούδι, με το ροκ. Να τι λένε οι ίδιοι για τη σχέση τους με την μουσική μας παράδοση:

Για την γενιά μου, με τη χούντα δεν ταυτίστηκε μόνο το  κλαρίνο και  το καλαματιανό, αλλά ακόμα και το  λαϊκό τραγούδι. Ουσιαστικά απορρίφτηκε όλη η πρώτη ύλη στην οποία ένας μουσικός θα μπορούσε να στηριχτεί για να βγάλει  κάτι καινούριο. Και δεν ήταν μόνο η δική μας γενιά. Οι γονείς μου κουβαλούσαν μια μεγάλη παράδοση, αλλά στο σπίτι  που μεγάλωσα δεν υπήρχε τίποτε από αυτό το παρελθόν. Η μουσική ήταν Χατζηδάκις, Θεοδωράκης, λίγη κλασική, λίγος Σινάτρα. Σαν μια γενιά Ελλήνων να προσπαθούσε να ξεχάσει την καταγωγή  της.