Βένα Γεωργακοπούλου, Πρωτότυπες παραστάσεις στο αρχαίο Θέατρο Φιλίππων, ΕΦΣΥΝ,

Ζωντανά για μόνο 400 500 θεατές, αλλά και σε live streaming στο διαδίκτυο, κορυφαίοι ηθοποιοί, σκηνοθέτες, μουσικοί και χορευτές προσεγγίζουν με ιδιαίτερο τρόπο ή διασκευάζουν κείμενα και έργα που έχουν σχέση με την αρχαία τραγωδία.

Είναι από τα καλά του κορονοϊού. Ενα Εργαστήριο Αρχαίου Δράματος, ένα θεατρικό camp και με εκπαιδευτικό χαρακτήρα, που γίνεται εδώ και τέσσερα χρόνια δίπλα στο αρχαίο θέατρο και τον αρχαιολογικό χώρο των Φιλίππων, στο πλαίσιο βέβαια του Φεστιβάλ, αποκτά ξαφνικά μεγάλη σημασία. Το περιμένουν πώς και τι οι θεατρόφιλοι, όχι μόνο της περιοχής, αλλά όλης της Ελλάδας.

Γιατί; Προτείνει μερικά εξωστρεφή, ερεθιστικά και πρωτότυπα θεατρικά γεγονότα από μια ομάδα κορυφαίων ηθοποιών, σκηνοθετών, μουσικών, χορευτών και μεταφραστών. Κι όλα αυτά ένα καλοκαίρι που θα βλέπουμε θέατρο με το κιάλι. Κι αυτά τα γεγονότα, «παραστάσεις εν δυνάμει», θα δοθούν ενώπιον κοινού στο αρχαίο θέατρο των Φιλίππων (400-500 θεατές σε έναν χώρο για 3 χιλιάδες), αλλά, παράλληλα, θα μεταδίδονται (όπως και οι δοκιμές) σε live streaming στο ίντερνετ. Δωρεάν φυσικά και οι δυο εκδοχές, ζωντανή και on line. Γιατί το Εργαστήριο επιχορηγείται από το ΥΠΠΟ. Με 30 χιλιάδες ευρώ. Λίγα, αλλά αρκετά για να πάρει φόρα ο Θοδωρής Γκόνης και να ανταποκριθούν οι καλύτεροι με τα λιγότερα.

Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Φιλίππων έκανε την πανδημία εφαλτήριο. «Σκέφτηκα ότι η συγκυρία μάς επιβάλλει να κάνουμε φέτος πιο εμφατικά και ουσιαστικά πράγματα. Οφείλουμε σαν επαγγελματίες να αντιδράσουμε. Η δυσκολία είναι απίστευτη θυρίδα. Ετσι και κρατάς στα χέρια σου το pin της δυσκολίας, δεν φοβάσαι τίποτα», μας λέει. Είναι ενθουσιασμένος που τόσο σπουδαίοι καλλιτέχνες μπήκαν στο παιχνίδι. «Αυτό ήταν το πρώτο που τους ζήτησα. Επιθυμία και ενθουσιασμό. Γιατί οι Φίλιπποι δεν είναι Επίδαυρος, που είναι δίπλα. Και η απόσταση με τις συνθήκες ταξιδιού γίνεται ακόμα μεγαλύτερη. Είμαστε όλοι μας άνθρωποι που μας ενώνει μια κοινή πορεία. Γιατί στη διαδρομή της ζωής σου, και όχι στην αρχή της, ανακαλύπτεις τους πραγματικούς συγγενείς σου».

Συζητώντας κατέληξαν σε «κάποια πράγματα, κείμενα, μουσικές και πρόσωπα, που τους κινητοποιούσαν. Δεν ήθελα κάτι προερχόμενο αυστηρά από τον χώρο του αρχαίου δράματος», λέει ο Θοδωρής Γκόνης, «αν και όλα τα πρότζεκτ έχουν από μεγάλη μέχρι λανθάνουσα σχέση με την τραγωδία».

Ετσι, από 1 έως 23 Αυγούστου:

■ Η Λυδία Φωτοπούλου ερμηνεύει τα χορικά της Αντιγόνης του Σοφοκλή ως ένα αυτόνομο λυρικό ποίημα, στη μετάφραση του Νίκου Παναγιωτόπουλου, συνοδευόμενη από τη μουσική της Μόνικα.

■ Η Ολια Λαζαρίδου αφηγείται μια διασκευή του μύθου της Αντιγόνης, όπως την έγραψε η Αγγελίνα Βακάλη, στηριγμένη πάνω στο κείμενο του Σοφοκλή, αλλά και σε βιβλίο της Αλι Σμιθ που απευθύνεται σε παιδιά. Τη συνοδεύει αυτοσχεδιάζοντας με τα πνευστά του ο Νικόλας Σκορδάς.

■ Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη και ο μαέστρος Μάρκελλος Χρυσικόπουλος παρουσιάζουν το έργο του Τσέχου συνθέτη Γκέοργκ Αντον Μπέντα «Μήδεια», σε λιμπρέτο του Φρ. Β. Γκότερ και απόδοση στα ελληνικά από τον Γιάννη Καλλιφατίδη. Πρόκειται για ένα μονόπρακτο μελόδραμα, όπου το κείμενο απαγγέλλεται παράλληλα με τη μουσική. Θα παρουσιαστεί η εκδοχή για πιάνο (1778) σε εκτέλεση του Μάρκελλου Χρυσικόπουλου, ενώ και τα πέντε πρόσωπα του έργου ερμηνεύονται από την Καραμπέτη (Μήδεια, Ιάσων, δύο παιδιά, Παιδαγωγός).

■ Ο Ακύλλας Καραζήσης στο πιο αινιγματικό πρότζεκτ, με τίτλο «Ιστορίες του Πρόσπερο», συνυπάρχει με δυο κορίτσια, ένα 16χρονο και ένα 9χρονο (Μαίρη και Ζωή Καραζήση), σε μια σκηνική σύνθεση που συνδυάζει την «Τρικυμία» του Σέξπιρ με τις «Δοκιμές» του Σεφέρη, τη ραπ με τον Ντίλαν, το Κομμουνιστικό Μανιφέστο και τον Καστοριάδη με την «Ερημη Χώρα». Παίζουν όργανα (μπάσο και κιθάρα) επί σκηνής και, φυσικά, στο τέλος φτάνουν στην αρχαία τραγωδία. Συμμετέχει και η Μαριλένα Ρασιδάκη.

■ Ο Θοδωρής Γκόνης διαλέγει τη «Μήδεια», όχι, όμως, το έργο του Ευριπίδη, αλλά την ηρωίδα του, ως φορέα ενός πεπρωμένου. Δεν ενδιαφέρεται για την παραφορά και το πάθος της, αλλά για τη διαύγεια και τη λογική της που τόσο μας σκανδαλίζει. Ερμηνεύει η Εύη Σαουλίδου, συμμετέχει ο χορευτής Δημήτρης Σωτηρίου.

■ Ο Γιάννης Καλαβριανός παρουσιάζει την εργασία του πάνω στα επιγράμματα Παλατινής Ανθολογίας, με τη συμμετοχή των Χριστίνας Μαξούρη, Γιώργου Γλάστρα και του μουσικού Θοδωρή Οικονόμου.

■ Η Ιόλη Ανδρεάδη διαλέγει την «Ελένη» του Ευριπίδη και μαζί με τον Αρη Ασπρούλη τη διασκευάζει, συνδέοντάς την με την ωραία ιστορία του Στησίχορου. Ο βάρδος αυτός, έξι γενιές πριν από τον τραγικό ποιητή, πρώτα κατηγόρησε σε ποίημά του την Ελένη και τυφλώθηκε. Και μετά, μετάνιωσε και ανασκεύασε σε καινούργιο τραγούδι. Χρησιμοποίησε τον μύθο ότι μόνο η σκιά της έφτασε στην Τροία, ενώ η ίδια περίμενε τον Μενέλαο στην Αίγυπτο. Και, φυσικά, ο Στησίχορος βρήκε το φως του. Ερμηνεύει η Βασιλική Τρουφάκου.

■ Η Ρηνιώ Κυριαζή σκηνοθετεί «Βάκχες, το σώμα δίχως σώμα», μια προσέγγιση του μύθου των Βακχών, παίζοντας και η ίδια, μαζί με τις Τζουλιάνα Μπλάντγκουντ και Ειρήνη Κουμπαρούλη, αλλά και τον Ραφάλ Χάμπελ. Μετάφραση Γιώργου Χειμωνά.

■ Η Λουκία Μιχαλοπούλου εξερευνά σε μια performance την Κασσάνδρα, η οποία πέρα από τη φιλολογία αποτελεί κι ένα μεγάλο αίνιγμα για την ηθοποιό που καλείται κάθε φορά να την ερμηνεύσει. Πώς την προσεγγίζεις, πώς αποδίδεις τη μανία της; Δραματουργική επεξεργασία / σκηνοθετική επιμέλεια: Λουκία Μιχαλοπούλου, Χρήστος Τζιούκαλιας.

Οσο για τις εκδηλώσεις στην Καβάλα, φυσικά και θα γίνουν από 17 Ιουλίου έως 27 Αυγούστου. Με μεγάλη οικονομική δυσκολία, αλλά πάντα «με επαγγελματική συνείδηση», γιατί, όπως τονίζει ο Θοδωρής Γκόνης με έμφαση, «μόνο αυτή θεμελιώνει σε σοβαρές βάσεις το θέατρο στην Αγία Επαρχία, όπου κυριαρχούν ο ερασιτεχνισμός και ο λαϊκισμός».

Θεατρικός μονόλογος Τετάρτη 23 Οκτωβρίου 2019, στις 19.30, Θέατρο Εύπολις Εύπολις-art - Χώρος Τέχνης και Πολιτισμού Αστική μη κερδοσκοπική εταιρία Έγγελη 10 Αθήνα, Νέος Κόσμος

Θεατρικός μονόλογος Τετάρτη 23 Οκτωβρίου 2019, στις 19.30
"Σπαράγματα ψυχής" Νίκος Παλλάδιος
Ιδέα - κείμενα, απόδοση, σκηνοθεσία: Νίκος Παλλάδιος, Ενδυματολόγος: Φωτεινή
Φωνή: Νίκος Παλλάδιος

Η μοναξιά στη σύγχρονη πόλη μέσα από μία αφήγηση που συνταράζει το παρόν, συνομιλώντας με το παρελθόν μέσα από φράσεις, λέξεις, τραγούδια που προσπαθούν σαν μικρά ψηφιδωτά να ενωθούν και να συνταιριάξουν με τις αγωνίες
της ψυχής μας.

Θέατρο Εύπολις
Εύπολις-art - Χώρος Τέχνης και Πολιτισμού
Αστική μη κερδοσκοπική εταιρία
Έγγελη 10 Αθήνα, Νέος Κόσμος
τ.κ.11744
τηλ.215 545 1110
www.eupolis.net

Οι Θεσμοφοριάζουσες στο Ηρώδειο

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Το Θεατρικό Εργαστήρι Πρέβεζας παρουσιάζει στα Γιάννενα το έργο “όπως μας έφερναν οι ανέμοι” μια διασκευή της Άννας Αφεντουλίδου πάνω στο διήγημα του Χ. Χρηστοβασίλη, «Το κάστρο της Νεράιδας»

ημερομηνία παράστασης: Κυριακή 20 Μαΐου 2018 & ώρα 9.15μμ

Τιμή εισιτηρίου: 8€ & 6€ (8 & 6 ευρώ (ανέργων/φοιτητών/μαθητών)

πληροφορίες-κρατήσεις θέσεων: 6945 166713

«Μια παλιά ιστορία σε καινούριο παραμύθι» (Χ. Χρηστοβασίλης), για μεγάλα παιδιά όλων των ηλικιών.

Στις λαϊκές διηγήσεις ο φόβος των ανθρώπων για συμπεριφορές που έφευγαν από τα δεδομένα, δημιούργησε τις Νεράιδες. Γυναίκες όμορφες, ερωτικές. Είχαν τη δυνατότητα να ζουν στη φύση αλλά και στις κοινωνίες των ανθρώπων, έχοντας και ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Σε κάποιες περιπτώσεις, αναγκάζονταν να υιοθετήσουν και άλλους ρόλους ταυτόχρονα, όπως αυτούς της συζύγου και μητέρας. Η ανάγκη τους όμως, ήταν η επιστροφή στη φύση και στην ελευθερία.

Στην ιστορία μιας τέτοιας Νεράιδας, της Γιάννως, από το όνομα της οποίας πήρανε το όνομά τους τα Γιάννενα, αναφέρεται η παράστασή μας.

Ο  συγγραφέας Χρήστος Χρηστοβασίλης (1861-1937) έζησε μεγάλο μέρος της ζωής του στα Γιάννενα όπου εξελέγη και βουλευτής δύο φορές.

Παίζουν:

Μαριάννα Καββαδία, Λίλα Κουτσοτόλη, Βιβή Μπάρκα, Ιωάννα Μπόμπορη, Άλεξάνδρα Νίκα, Γεωργία Παπαδιώτη, Χριστίνα  Σκλημπούνη

Σκηνοθεσία - Επιμέλεια κίνησης: Λίλη Σακκά

Σύνθεση μουσικής: Άκης Ευθυμίου

Σκηνικά αντικείμενα / ιδέα μακιγιάζ: Κώστας Λάκης

Σχεδιασμός Φωτισμού: Λίλη Σακκά

Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Χατζής

Κατασκευή σκηνικού: Γιάννης Ατματζίδης

Σχεδιασμός αφίσας & προγράμματος: mk projects

Τεχνικός ήχου: Θοδωρής Τόλης

Τεχνικός φωτισμού: Χριστίνα Κολιού, Σπύρος Κατσίκης

Ηλεκτρολόγος: Γιάννης Φατούρος

Δημιουργία teaser: mk & xari

Δημιουργία ραδιοφ. spot: DB sounds

Link σελίδας facebook θ.ε.π.: https://www.facebook.com/info.theprevezas/

Link teaser: https://www.youtube.com/watch?v=Kjy51iyuv48

«Ερήμην» του Πάνου Κυπαρίσση, Θέατρο Τέχνης Φρυνίχου 14

Μονόλογος μιας γυναίκας η οποία, στην παιδική της ηλικία, στον καιρό του εμφυλίου πολέμου, κάτω από τις συνθήκες και ανακατατάξεις της εποχής, βρέθηκε πολιτική πρόσφυγας για πέντε χρόνια στην Ουγγαρία. Αναθυμάται εμμονικά την περίοδο εκείνη, που δεν κατορθώνει να ξεπεράσει, και τελεί κατά καιρούς υπό θεραπεία σε ένα ψυχιατρικό κατάστημα.

Σκηνοθεσία: Πάνος Κυπαρίσσης | Ερμηνεύει: Βασιλική Σκάλκου

απόσπασμα

πύκνωσαν τα αεροπλάνα. Βομβάρδιααν και χάνονταν, μαύρα πουλιά στις χαράδρες...Ποιος θα σβήσει τούτη μνήμη; Ποιος θα μιλήσει για'κείνο το αίμα; Για τα σφαγεία που στήνονταν με το χάραμα, για τα παιδιά που κουβαλούσαν παιδιά να τα θάψουν.Ούτε ένα Ιούδας.Έρχονται ακόμη, αυτού, και παίζουν κρυφτό μες τον ύπνο μου.

Θεατρική παράσταση με θέμα τους βρικόλακος, Αρχείο του Πιλοτιστικού Ιδρύματος Οίμου Πειραιώς, Ταύρος

11ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΡΑΧΘΕΙΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ

Το 11^ο Φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί από 7 έως 12 Αυγούστου 2017 στο Αράχθειο Θέατρο στο Παλιοχώρι Σκούπας Άρτας με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.

Το φετινό Φεστιβάλ είναι αφιερωμένο στην εκστρατεία για την επανένωση των γλυπτών του Παρθενώνα και την μεγάλη Επιστροφή τους στον τόπο που γεννήθηκαν.

Στις 7 Αυγούστου θα δοθεί η θεατρική παράσταση «Αχαρνής» από το Λαϊκό Θέατρο Γιώργου Βούρου. Πρόκειται για μια εξαιρετική διασκευή σε μιούζικαλ για παιδιά, έφηβους και μεγάλους απο την ηθοποιό και θεατρολόγο Μαρία Σκούπα, σε σκηνοθεσία Γιώργου Βούρου με πρωτότυπη καταπληκτική μουσική του εξαιρετικού μουσικού Νίκου Χατζηελευθερίου.

«Παππούλη Αριστοφάνη, η αλήθεια μόνο φτάνει;

Φανέρωσέ μου πώς μπορώ, τον κόσμο τούτο το στραβό,

ν’ αναποδογυρίσω, να τονε κάνω ίσο …»

Ο Δικαιόπολις, Αθηναίος πολίτης απαυδισμένος από τα δεινά του Πελοποννησιακού Πολέμου, αποφασίζει να κλείσει ο ίδιος ειρήνη με τους Σπαρτιάτες, για τον εαυτό του και την οικογένειά του μόνο.  Φυσικά οι γέροι πολεμόχαροι Αχαρνιώτες το μαθαίνουν και τον κυνηγούν να τον ξυλοφορτώσουν… Ο Δικαιόπολις θα καταφέρει να τους πείσει να προτιμήσουν την Ειρήνη ;

Ο Αριστοφάνης είναι ο πατέρας της κωμωδίας και χρησιμοποιεί το αστείο, την ανατροπή και τη σάτιρα για να μιλήσει για τα πιο σοβαρά θέματα που απασχολούν τον Πολίτη. 

Με όχημα τον Αριστοφάνη, την ευστροφία του, την απλότητά του, το χιούμορ του από την μία πλευρά, και την διδακτική πλευρά των θεμάτων που απασχολούν την κοινωνία μας από την άλλη, δημιουργήθηκε ένα έργο που, μέσα από το γέλιο, διδάσκει τα παιδιά και τα εξοικειώνει με την ιδιότητα του πολίτη και την έννοια της ευθύνης.  Θεωρούμε ότι η πνευματική τροφή των παιδιών μπορεί να αναζητηθεί πρωτίστως στη δική μας θεατρική παράδοση.

Η συγγραφέας του κειμένου σημειώνει: «Λόγω της μακρόχρονης εμπειρίας μου στην εκπαίδευση και από την καθημερινή μου επαφή με τους μικρούς ανθρώπους, τα παιδιά, γνωρίζω καλά πως δεν είναι αμέτοχοι της σημερινής πραγματικότητας, αντιθέτως την αφουγκράζονται πολύ καλά. Η πραγματικότητα τα επηρεάζει και πάσχουν, χωρίς φυσικά να μπορούν να την ερμηνεύσουν. Την εποχή της παγκοσμιοποίησης, της επικράτησης της τηλεόρασης και του διαδικτύου, της παντοδυναμίας της εικόνας, την εποχή της απομόνωσης, ο Αριστοφάνης με λόγο λιτό, απλό και τολμηρό, με παρρησία και ζωντάνια, μας δείχνει πώς μπορούμε να δούμε τον κόσμο και την ζωή από μια άλλη πλευρά.  Δουλεύοντας στην ελληνική εκπαίδευση ως θεατρολόγος-εκπαιδευτικός, έχω γνωρίσει την λυτρωτική δύναμη του θεάτρου, και ειδικά την απήχηση του λόγου του Αριστοφάνη στους μαθητές. Το θέατρο για παιδιά και εφήβους δε χρειάζεται να βασίζεται στον εντυπωσιασμό των κοστουμιών–σκηνικών και την υπεραπλούστευση του λόγου, αλλά στην ουσία του θεάτρου που δεν είναι άλλη από τον λόγο, την υποκριτική, το σώμα και φυσικά τη μαγεία της μουσικής». 

Ταυτότητα παράστασης: Διασκευή: Μαρία Σκούπα, Μουσική: Νίκος Χατζηελευθερίου, Σκηνοθεσία-Σκηνικά-Κοστούμια-Φωτισμοί: Γιώργος Βούρος, Μουσική Διδασκαλία-Βοηθός Σκηνοθέτη: Δημήτρης Φωτίου, Χειρισμός Κονσόλας: Δώρα Παπαδούλη

Παίζουν οι ηθοποιοί: Γιώργος Βούρος, Δημήτρης Φωτίου, Έλενα Γράβαλου, Βασίλης Σακκάς, Αναστασία Μιχαλούδη, Μαρία Μπούρπουλα, Ειρήνη Σιδηροπούλου, Γιάννης Τσιάλτας

Στις 8 Αυγούστου θα δοθεί η θεατρική παράσταση «Πατέρας» του Α.Στριντμπεργκ από το Λαϊκό Θέατρο Γιώργου Βούρου.

«… ζήσαμε τη ζωή μας χωρίς να την καταλάβουμε …

Ώσπου ξυπνήσαμε με το κεφάλι κάτω και τα πόδια ψηλά…

κι αυτός που μας ξύπνησε ήταν κι αυτός υπνοβάτης…»

(από τον «Πατέρα»)

Το κορυφαίο έργο του Αυγούστου Στρίντμπεργκ «Ο Πατέρας» παρουσιάζεται σε μετάφραση Νίκου Γκάτσου και σκηνοθεσία Γιώργου Βούρου.

Ο ιδιοφυής Αύγουστος Στρίντμπεργκ έγραψε τον «Πατέρα» στη Βαυαρία το 1887.  Μια θανάσιμη αναμέτρηση ανάμεσα στον Ίλαρχο (Άντολφ), στρατιωτικό και σεβαστό επιστήμονα, και τη σύζυγό του Λάουρα με αφορμή την ανατροφή και μόρφωση της κόρης τους Βέρθας.  Η υπόθεση παίρνει πολύ σοβαρή τροπή όταν η Λάουρα «υποβάλλει» στον άντρα της πως ίσως δεν είναι αυτός ο φυσικός πατέρας του παιδιού τους.  Μέσα στη δίνη της αμφιβολίας και του πάθους, ο «πατέρας», νικημένος, οδηγείται στην παραφροσύνη…

Η γυναίκα άσκησε πάνω στη ζωή του Στρίντμπεργκ μια αντιφατικά μαγνητική έλξη… Θεωρήθηκε μισογύνης… Ο Στρίντμπεργκ -που παντρεύτηκε τρεις φορές- έχει συνειδητοποιήσει όσο κανείς άλλος το μοιραίο βάρος της γυναίκας μέσα στη ζωή.  Η γυναίκα, κάποτε στο προσκήνιο της ιστορίας, έχει αποσυρθεί ηττημένη στα παρασκήνια.  Μια πανάρχαιη ήττα που δεν ξεχάστηκε ποτέ…

Ταυτότητα της παράστασης: Μετάφραση: Νίκος Γκάτσος, Σκηνοθεσία:  Γιώργος Βούρος, Βοηθός σκηνοθέτη: Δημήτρης Φωτίου, Σκηνογραφία-Κοστούμια-Φωτισμοί-Μουσική επιμέλεια: Γιώργος Βούρος, Φωτογραφίες: Φώτης Νατσιούλης, Χειρισμός ήχος-φως: Δώρα Παπαδούλη

Παίζουν: Γιώργος Βούρος (Ίλαρχος), Μαρία Μπούρπουλα(Λάουρα), Δημήτρης Φωτίου (Πάστορας Ιωνάς), Έλενα Γράβαλου (Μάργκρετ), Βασίλης Σακκάς (Γιατρός Έστερμαρκ), Ειρήνη Σιδηροπούλου (Βέρθα), Γιάννης Τσιάλτας (Νιέντ)

Στις 9 Αυγούστου θα δοθεί η παιδική θεατρική παράσταση «Μετά το γάμο της Χιονάτης» από το θεατρικό εργαστήρι Λαμπιόνι Θεσσαλονίκης.

«… και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα»!!!

Έτσι τελειώνει κάθε λαϊκό παραμύθι  που… σέβεται τον εαυτό του! Αλλά τι μπορεί να έχει τύχει στη ζωή κάθε ήρωα του λαϊκού παραμυθιού μετά το ΤΕΛΟΣ της ιστορίας  ή τολμηρότερα, στη ζωή κάθε ανθρώπου μετά το «ευτυχές» γεγονός;  Δηλαδή…  τι συνέβη στην Χιονάτη μετά τον πριγκιπικό της γάμο;

Μια κεφάτη, απολαυστική, θελξικάρδια άποψη για  «ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΓΑΜΟ ΤΗΣ ΧΙΟΝΑΤΗΣ» που απευθύνεται σε μικρούς και μεγάλους!!! Αφού το παραμύθι της Χιονάτης είναι ανοικτό σε πολλαπλές αναγνώσεις, προσεγγίσεις ανθρωπολογικές, ψυχαναλυτικές, κοινωνιολογικές, φεμινιστικές, οραματικές κ.α.

Μικροί και  Μεγάλοι καλωσορίζουν ευχάριστα την ξεκαρδιστική «συνέχεια» του γνωστού παραμυθιού σε μια προσπάθεια για αλλαγή κι ανεξαρτησία, ανατροπή και ελευθερία σε μια προσδοκία διαφυγής από την καθημερινότητα.

Συγγραφέας: Μαρία Κίτρα, Σκηνοθέτης: Αννίτα Γκαϊτατζή, Μουσική: Παναγιώτης Παπαχατζής, Χορογραφίες: Τατιάνα Παπαδάτου, Σκηνικά: Ελένη Γιουβανάκη, Κοστούμια: Αννα Τρυφωνίδου

Παίζουν: Αστέρης Αναστασιάδης, Μαρία Χειμώνα, Μαρία Μερετσίδου, Μαρία Μωραϊτοπούλου, Νίκος Τσολάκης, Σοφιανός Περεσίδης, Γιώργος Μιχαήλ

Στις 10 Αυγούστου ο  Οργανισμός Ελληνικού Θεάτρου Αιχμή παρουσιάζει το έργο «Κλυταιμνήστρα- Ο χορός της Εξουσίας» σε σκηνοθεσία Γιάννη Νικολαϊδη. Πρόκειται για μια θεατρική σύνθεση του Κ.Πολιτόπουλου.

Πρωταγωνιστούν: Φωτεινή Φιλοσόφου, Γιάννης Νικολαϊδης, Λεωνίδας Αργυρόπουλος. Σκηνικά-κοστούμια: Όλγα Σχοινά, μουσική επιμέλεια: Στέφανος Νικολαϊδης, φωτισμοί: Στέφανος Κεραμιδάς, εικαστική επιμέλεια: Agellakisdigital.

Τα πρόσωπα του μύθου των Ατρειδών, όταν τα πήρε ο Ποιητής και τα ξανάπλασε, έπαψαν νάναι σύμβολα μονάχα. Γίνανε οντότητες, πλάσματα ζωντανά, αυθύπαρκτα και αυτόνομα, με σάρκα και με αίμα. Δεν τα αγγίζει ο χρόνος, ζουν και υπάρχουν πάντοτε εκτός της ιστορίας, σ’ ένα αέναο παρόν. Σήμερα επιστρέφουνε κι έχουν πολλά να πούνε. Θύματα και θύτες, ένοχοι κι αθώοι συγκρούονται και πάλι. Καθένας προβάλλει τη δική του αλήθεια και διεκδικεί τη δικαίωση.

Στην πραγματικότητα συγκρούονται οι αντίρροπες δυνάμεις της ψυχής και του πνεύματος, της λογικής και του πάθους. Και μέσα από τις αντιθέσεις προβάλλει το καινούργιο σε μια εναρμόνια σύνθεση.

Οι ήρωες του δράματος συνομιλούν μεταξύ τους, αλλά απευθύνονται σε μας. Η συναρπαστική δράση και ο καίριος λόγος αφορούν το σήμερα. Ανοίγουν μια χαραμάδα από φως μέσα στη σκοτεινιά που βιώνουμε.

Στις 11 Αυγούστου θα δοθεί η παράσταση «Φόνισσα» του Α. Παπαδιαμάντη από τον Οργανισμό Ελληνικού Θεάτρου «Αιχμή». Μεγάλο θέμα του έργου και ζήτημα ανάλυσης και ερμηνείας αποτελεί η ύπαρξη ή όχι τύψεων και ενοχής εκ μέρους της Χαδούλας, ενώ πολλές συζητήσεις έχει προκαλέσει το τέλος του έργου στο οποίο η Χαδούλα βρίσκει τον θάνατο ανάμεσα στη θεία και την ανθρώπινη δικαιοσύνη. Αναλύσεις διαφόρων προσεγγίσεων, ψυχολογικής σκοπιάς, βιολογικής, εγκληματολογικής που φωτίζουν διαφορετικές σκοπιές ενός έργου όπου, πέρα από μία μοναδική καταβύθιση από τον συγγραφέα στην ψυχοσύνθεση της ηρωίδας του, έτερος πρωταγωνιστής είναι η ίδια η κοινωνία και κυρίως η κοινωνική αδικία, αφήνοντάς μας το ερώτημα, μήπως τελικά η Χαδούλα, μέσω των φόνων, επεδείκνυε μία στρεβλή χειρονομία αγάπης; Στρεβλή, καθώς η ίδια δεν έμαθε ποτέ ούτε από την μητέρα της, ούτε από τον σύζυγό της, το αληθινό νόημα του όρου;

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

Εμείς και ο Παπαδιαμάντης

Αυτό ο λιτός Ιερομόναχος του λόγου και της σκέψης. Αυτός ο μοναδικός δάσκαλος των Ελληνικών Γραμμάτων που ο ίσκιος του σκεπάζει και οδηγεί τη φαντασία μας μετατρέποντας την σε εικόνες και έννοιες που οδηγούν τον άνθρωπο σε διαλείμματα υψηλής αισθητικής.

Η «Φόνισσα» μετατρέπει τον κοινωνικό της τρόμο σε πράξεις παράλογης δικαιοσύνης, ακολουθώντας τις εσωτερικές της φωνές και τα αισθήματα περί δικαίου, για το τέλος μιας άθλιας καθημερινότητας των ταπεινών και κατατρεγμένων γυναικών.

Η «Φόνισσα» αυτή η γυναίκα σύμβολο, η πολυσυζητημένη ηρωίδα του «κυρ Αλέξανδρου», εγκαταλείπει τον μάταιο αγώνα της για Λύτρωση και παραδίδεται στο «Υδωρ το Εξιλαστήριον» όπως το χαρακτηρίζει ο Παπαδιαμάντης, βρισκόμενη εις το μέσον της Θείας και της Ανθρωπίνης Δικαιοσύνης.

Διανομή με σειρά εμφάνισης

Παπαδιαμάντης: Γιάννης Νικολαϊδης, Φραγκογιαννού: Φωτεινή Φιλοσόφου, Δελχαρώ-Γριά: Χρυσούλα Παπαδοπούλου, Αμέρσα-Μαρουσώ: Βούλα Κώστα, Κωνσταντής- Ανακριτής Λυρίγκος: Θοδωρής Προκοπίου

Σκηνοθεσία-Φωτισμοί: Γιάννης Νικολαϊδης, Θεατρική προσαρμογή: Κώστας Πολιτόπουλος, Σκηνικά: Μιχάλης Αγγελάκης, Κοστούμια: Όλγα Σχοινά, Μουσική επιμέλεια: Στέφανος Νικολαϊδης

Στις 12 Αυγούστου Ο καταξιωμένος πολυδιάστατος ηπειρώτης καλλιτέχνης, συμπατριώτης μας Νίκος Παπακώστας θα παρουσιάσει δύο πονήματα δικής του παραγωγής με θέμα Τα μάρμαρα του Παρθενώνα και τα Βυζαντινά μνημεία της Άρτας. Κύριος ομιλητής της εκδήλωσης είναι ο ηπειρώτης και παγκοσμίου φήμης γλύπτης κ. Θεόδωρος Παπαγιάννης, Καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών.

Η παραγωγή για τα μάρμαρα περιλαμβάνει την παρουσίαση, τις περιπέτειες και τη βέβηλη μετονομασία των Γλυπτών του Παρθενώνα (Ελγίνεια).

«Τα μάρμαρα μας» είναι ένα ντοκιμαντέρ που αφορά σε μια μαύρη σελίδα για τον πολιτισμό και την προστασία της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Αναφέρεται στην πρωτοφανή στα παγκόσμια χρονικά, κλοπή αρχαιολογικού θησαυρού από τον Λόρδο Έλγιν στις αρχές του 19^ου αιώνα. Μια κλοπή σχεδόν των μισών διασωθέντων γλυπτών του Παρθενώνα. Μια κλοπή έργων απίστευτης τέχνης του Φειδία, του Αγοράκριτου, του Αλκαμένους... Μια κλοπή που οδήγησε σε κατακρεούργηση και διαμελισμό ολόκληρου του κτιριακού συγκροτήματος της Ακρόπολης, του εκπληκτικού αυτού Μνημείου που είναι ίσως το πιο εμβληματικό μνημείο της ανθρωπότητας. Ενός Μνημείου που η κορωνίδα του, ο Παρθενώνας, αποτελεί χωρίς αμφιβολία το αρχέτυπο και όχι μόνον, του πολιτισμού.

Για τα μάρμαρα του Παρθενώνα η αείμνηστη Μελίνα Μερκούρη είχε πει: «Για μας τα Μάρμαρα του Παρθενώνα είναι η Περηφάνια μας, είναι οι Θυσίες μας, είναι το ευγενέστερο Σύμβολο Τελειότητος, είναι φόρος τιμής στη δημοκρατική φιλοσοφία, είναι οι Φιλοδοξίες μας, είναι το ίδιο το Όνομά μας, είναι η Ουσία της Ελληνικότητος.» Ο όρος - τίτλος «Τα μάρμαρά μας» έγινε γνωστός από την Μελίνα Μερκούρη και τη γνωστή ρήση της,  λίγο πριν το θάνατό της: «Ελπίζω να δω τα Μάρμαρα πίσω στην Αθήνα προτού πεθάνω...», αλλά και από τους στίχους του μεγάλου ποιητή Γιάννη Ρίτσου «Σε τούτα εδώ τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει».

Το Αράχθειο Θέατρο και οι εθελοντές- συντελεστές του έργου, ακολουθώντας τους όρους που χρησιμοποιεί το διεθνές κίνημα για την επιστροφή των μαρμάρων, πιστεύουμε ότι ο όρος «μάρμαρα» δείχνει την αγάπη και την τρυφερότητα με τα οποία τα είχε περιβάλλει η Μελίνα και ο ελληνικός λαός. Ακόμα και ο Βρετανός συγγραφέας William Saint Claire, που αποκάλυψε την άλλη τεράστια καταστροφή της επιφάνειας των γλυπτών στα εργαστήρια του Βρετανικού Μουσείου το 1938, τον ίδιο τίτλο «Τα μάρμαρα» δίνει στο εξαιρετικό βίβλιο του για το θέμα.

Μια απλή αναφορά τώρα σε μερικά από τα χιλιάδες μέλη του διεθνούς κινήματος για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα, στον τόπο τους:Βανέσα Ρεντγκρέιβ (Vanessa Redgrave), Ντέιμ Τζούντι Ντεντς (Dame Judi Dench), Τζοάνα Λάμλεϊ (Joanna Lumley), Σερ Σον Κόνερι (Sean Connery), Στήβεν Φράϊ (Stephen John Fry), Τζορτζ Κλούνεϊ (George Timothy Clooney), Μπιλ Μάρεϊ (William James "Bill" Murray).

Καί στην παραγωγή αυτή του Νίκου Παπακώστα συμμετέχουν πολλοί και σπουδαίοι άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών, οι οποίοι στηρίζουν σθεναρά την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα στον τόπο τους. ΄Ολοι όσοι εργαστηκαν για την ταινία το έκαναν εθελοντικά και στα πλαίσια του παγκόσμιου κινήματος για την επιστροφή των μαρμάρων, μιας και όπως λέει και ο συγγραφέας Γιώργος Λεκάκης «τα αγάλματα είναι έμβυα και έμψυχα».

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Συμμετέχουν με τη σειρά εμφάνισης :

Θοδωρής Παπαγιάννης γλύπτης, καθηγητής ΑΣΚΤ, Ιδρυτής του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Ελληνικού Ιωαννίνων , Ξενοφών Μουσσάς αστροφυσικός, καθηγητής πανεπιστημίου Αθηνών, Νίκος Δεσεκόπουλος Χαράκτης, Βλάσης Αγτζίδης διδάκτωρ σύγχρονης ιστορίας, Γεωργία Ζώη αρχιτέκτων – ηθοποιός, Γιώργος Λεκάκης συγγραφέας, Cemil Turan Bazidi συγγραφέας- δημοσιογράφος, Λευτέρης Παπακώστας ιστορικός-φιλόλογος- συγγραφέας, Γιώργος Μπλάνας ποιητής, Αλέξανδρος Ασωνίτης συγγραφέας, Αριάδνη Παπαϊωάννου αρχιτέκτων – μουσειολόγος, Αντώνης Αντωνίου ηθοποιός – σκηνοθέτης, Γιάννης Δάλλας ομ.καθηγητής πανεπιστημίου Ιωαννίνων, ποιητής, δοκιμειογράφος και μεταφραστής των αρχαίων λυρικών, Ισμήνη Τριάντη αρχαιολόγος - τ. διευθυντρια του μουσείου της Ακροπόλεως , Βασίλης Χατζηιακώβου εκδότης

ΚΥΡΙΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ:
Γιάννης Γαβρίλης Αφήγηση, Φώτης Λυμπέρης Επεξεργασία ήχου,Φλώρα Αποστολοπούλου Μεταφράσεις, Ισμήνη Τριάντη Επιστημονική σύμβουλος, Νίκος Παπακώστας κείμενα, μουσική, μοντάζ και σκηνοθεσία.

Το ντοκιμαντέρ για τα μνημεία της Άρτας αναφέρεται στο Κάστρο της πόλης, τη Μονή κάτω Παναγιάς, την Αγία Θεοδώρα, την Παρηγορήτρια, το ιστορικό Γεφύρι, την Παναγία των Βλαχερνών, τον Άγιο Δημήτριο του Κατσούρη, τον Άγιο Νικόλαο της Ροδιάς, το Ιμαρέτ  και άλλα με έμφαση στα βυζαντινά και τα μεσαιωνικά. Όσα μνημεία δεν αναφέρονται στο ντοκιμαντέρ καθώς και άλλα που βρίσκονται στην ευρύτερη περιφέρεια θα περιληφθούν στο δεύτερο μέρος του που ήδη έχει ξεκινήσει η παραγωγή του. Ο Νίκος Παπακώστας έχει γράψει τα κείμενα, έκανε τις λήψεις, το μοντάζ και τη σκηνοθεσία, ενώ η μουσική προέρχεται από το έργο του Requiem mediterraneo που παρουσιάστηκε με εξαιρετική επιτυχία στη Λυρική σκηνή Αθηνών και έχει συμπεριληφθεί στο ρεπερτόριο της ιταλικής συμφωνικής ορχήστρας  Compagnia d’ Opera Italiana. Αφηγητής είναι ο ραδιοφωνικός παραγωγός της ΕΡΤ Γιάννης Γαβρίλης,

Καλή αντάμωση το καλοκαίρι στο χωριό.

Με φιλικούς χαιρετισμούς,

Ρίτα Μυστακοπούλου- Νάστου

Ακυβέρνητες Πολιτείες» του Στρατή Τσίρκα – 1ο μέρος: «Η Λέσχη»

Τόσοι άνθρωποι, ναυάγια της καταιγίδας που σαρώνει τον κόσμο.
Μόνοι και ξεκομμένοι, στο περιθώριο του κόσμου, του έθνους τους.
Στο περιθώριο κι αυτής ακόμη της αλλοπρόσαλλης Γερουσαλήμ.
Στρατής Τσίρκας, Η Λέσχη

Για πρώτη φορά μια συμπαραγωγή του ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ και του ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ.

Το Εθνικό Θέατρο και το Θέατρο Τέχνης για πρώτη φορά σε συμπαραγωγή θα παρουσιάσουν την τριλογία του Στρατή Τσίρκα «Ακυβέρνητες πολιτείες». Πρόκειται για ένα διετές εγχείρημα που θα μεταφέρει για πρώτη φορά στην ελληνική σκηνή το εμβληματικό αυτό έργο της μεταπολεμικής νεοελληνικής πεζογραφίας.

Το πρώτο μέρος «Η Λέσχη», θα παρουσιάζεται από τις 17 Μαρτίου έως και 28 Μαϊου στο Yπόγειο του Θεάτρου Τέχνης, σε δραματουργία – σκηνοθεσία Εφης Θεοδώρου.

Οι Ακυβέρνητες Πολιτείες αποτελούν μια «πολιτισμική κιβωτό». Φέρνοντας κοντά χώρους, πρόσωπα, ιστορίες, μύθους αλλά και μνήμες και αξίες του ελληνισμού της διασποράς, έτσι όπως διασταυρώνεται με τον ευρωπαϊκό και μεσανατολικό περίγυρο, η τριλογία του Τσίρκα δεν έχει χάσει την ιδιότητά της να μιλά στο σύγχρονο άνθρωπο και να είναι σήμερα πιο επίκαιρη από ποτέ.

Στη Λέσχη, στον πρώτο τόμο της τριλογίας, η δράση τοποθετείται στα Ιεροσόλυμα το καλοκαίρι του 1942, την κρίσιμη εκείνη στιγμή που τα χιτλερικά στρατεύματα προελαύνουν στη Μέση Ανατολή και η έκβαση του πολέμου φαίνεται να γέρνει υπέρ του Άξονα. Σε μια κάπως ιδιόμορφη πανσιόν της πόλης συνωστίζονται άνθρωποι όλων των φυλών και των θρησκειών, «ναυάγια της καταιγίδας που σαρώνει τον κόσμο». Ανάμεσά τους ο Μάνος Σιμωνίδης, ένας Έλληνας αριστερός διανοούμενος που βρίσκεται σε ρήξη με την παράνομη αντιφασιστική οργάνωση στην οποία ανήκει και η Έμμη Μπόμπρετσμπεργκ, η όμορφη σύζυγος ενός υπουργού της πρώην Αυστριακής κυβέρνησης, που αναστατώνει τον ανδρικό πληθυσμό με το διάχυτο ερωτισμό της. Μεταξύ τους θα αναπτυχθεί ένας βαθύς όσο και αδιέξοδος έρωτας. Το ερωτικό αυτό σώμα της Έμμης θα σταθεί ο καταλύτης που θα πυροδοτήσει τη δράση στην ακυβέρνητη πολιτεία – ή σωστότερα σε μια πολιτεία που κυβερνάται από μια σειρά από κρυφούς αλλά ισχυρότατους εξουσιαστικούς μηχανισμούς. Έρωτας και πολιτική, πόλεμος και διανόηση συμπλέκονται στη Λέσχη αλλά πάνω από όλα κυριαρχεί το θέμα της μοναξιάς, καθώς όλα τα πρόσωπα της επικής αυτής τοιχογραφίας ζουν «μόνοι και ξεκομμένοι, στο περιθώριο του κόσμου, του έθνους τους», ο καθένας τους «τυλιγμένος μέσα σ’ ένα κύλινδρο μοναξιάς».

Επί σκηνής στην παράσταση της Έφης Θεοδώρου, το «εργαστήρι του μυθιστοριογράφου»: δέκα ηθοποιοί που συγκροτούν ένα είδος αφηγηματικής κοινότητας, που όχι μόνο μοιράζεται τους ρόλους του πολυπρόσωπου αυτού μυθιστορήματος, αλλά και αφηγείται την περιπέτεια της συγγραφής του και την αγωνία του συγγραφέα, καθώς ενσωματώνει και αποσπάσματα από την αλληλογραφία του Τσίρκα και από Τα Ημερολόγια της Τριλογίας. Αφήγηση και αναπαράσταση, πολυφωνία και πλουραλισμός συνυπάρχουν δίνοντας σάρκα και οστά στους προβληματισμούς του παρελθόντος αλλά και στις αναζητήσεις του παρόντος.

Ταυτότητα παράστασης
Δραματουργία- Σκηνοθεσία: ‘Εφη Θεοδώρου
Σκηνικά- Κοστούμια: ‘Αση Δημητρολοπούλου
Μουσική: Νίκος Πλάτανος
Κίνηση: Ερμής Μαλκότσης
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Συνεργάτης δραματουργός: Παναγιώτα Κωνσταντινάκου
Βοηθός σκηνοθέτη: Παρασκευή  Λυπημένου

Διανομή ( με αλφαβητική σειρά)
Θανάσης Βλαβιανός, Θανάσης Δήμου, Ανθή Ευστρατιάδου, Γιώργος Κριθάρας, Κατερίνα Λυπηρίδου, Μανώλης Μαυροματάκης, Γιώτα Μηλίτση, Ηλέκτρα Νικολούζου, Δημήτρης Πασσάς, Μάνος Στεφανάκης

Τα επόμενα δυο μέρη της τριλογίας θα παρουσιαστούν ως εξής:
Οκτώβριος 2017 «Aριάγνη», σκηνοθεσία Γιάννης Λεοντάρης
Ιανουάριος 2018 «Η Νυχτερίδα», σκηνοθεσία Αρης Τρουπάκης

Φωτογράφος παράστασης: Μυρτώ Αποστολίδου
Video trailer: Μιχαήλ Μαυρομούστακος

Λίγα λόγια για την Τριλογία

Δημοσιευμένη σταδιακά τη δεκαετία του 1960, η τριλογία του Τσίρκα (α΄ τόμος: Η Λέσχη, 1960· β΄ τόμος: Αριάγνη, 1962· γ΄ τομος: Η Νυχτερίδα, 1965), αφηγείται την πορεία του ελληνικού αντιφασιστικού κινήματος στη Μέση Ανατολή κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στις σελίδες της ζωντανεύουν θραύσματα της ιστορίας της αριστεράς στην Ελλάδα, έτσι όπως συμπλέκονται με το διεθνές γίγνεσθαι. Αριστεροί παράνομοι αντιφασίστες μαχητές, πολιτικοί και διπλωμάτες του επίσημου μηχανισμού εξουσίας των συμμαχικών δυνάμεων αλλά και ντόπιοι, άνθρωποι του λαού, ένα μωσαϊκό φυλών και πολιτισμών καθένας με τους δικούς του καημούς, πάθη και πιστεύω τριγυρνούν στα σοκάκια των ακυβέρνητων αυτών πολιτειών τα κρίσιμα χρόνια του πολέμου.

Είναι ένα έργο πολυφωνικό, όπου το έπος συναρθρώνεται με ένα νευρώδη ρεαλισμό. Οι Ακυβέρνητες Πολιτείες συντονίζονται –έστω και καθυστερημένα– με τη μεγάλη παράδοση του ευρωπαϊκού μυθιστορήματος, ενώ σε επίπεδο ιδεολογικό θίγουν «οικεία», αλλά ανομολόγητα ακόμη στις αρχές της δεκαετίας του 1960, «κακά»: το δογματισμό του κομματικού μηχανισμού της Αριστεράς, των «κομμένων κεφαλών» όπως χαρακτηριστικά τους ονομάζει ο συγγραφέας. Ρηξικέλευθη υφολογικά και τολμηρή ιδεολογικά, η τριλογία προκάλεσε βίαιες αντιδράσεις στους κόλπους της Αριστεράς, που έφτασαν ως τη διαγραφή του Τσίρκα από την τοπική οργάνωση του ΚΚΕ Αλεξανδρείας μετά την κυκλοφορία της Λέσχης.

Οι Ακυβέρνητες Πολιτείες δεν είναι μόνο ένα έργο που σημάδεψε την εποχή του και προκάλεσε ποταμό συζητήσεων, είναι επιπλέον ένα έργο που εξακολουθεί να αφορά ακόμα και σήμερα: από τη μια, έλκει με ολοένα αυξανόμενη ένταση την προσοχή του κριτικού και θεωρητικού λόγου, και από την άλλη μοιάζει να μιλά με ασυνήθιστη αμεσότητα στον σύγχρονο αναγνώστη, ο οποίος ζει και πάλι, μισό αιώνα και πλέον μετά την εποχή που διαδραματίζεται το μυθιστόρημα, μέσα σε μια νέα δίνη που ταράσσει τον κόσμο, τη δίνη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, χωρίς να μπορεί να σταθμίσει με καμία βεβαιότητα τα δεδομένα της ζωής του.

ΜΙΚΡΕΣ ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ" για (6) ημέρες, στον Χώρο Τέχνης "βορείως" (ΚΕ.ΠΑ.ΒΙ. αίθουσα 120)

Η Ομάδα Τέχνης "βορείως" θα παρουσιάσει τη θεατρική παράσταση "ΜΙΚΡΕΣ ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ" για (6) ημέρες, στον Χώρο Τέχνης "βορείως" (ΚΕ.ΠΑ.ΒΙ. αίθουσα 120).
Οι παραστάσεις θα δοθούν:
ΣΑΒΒΑΤΟ 25 Μαρτίου: 7:30 μ.μ.
ΚΥΡΙΑΚΗ 26 Μαρτίου: 8:30 μ.μ.
ΔΕΥΤΕΡΑ 27, ΤΡΙΤΗ 28, ΤΕΤΑΡΤΗ 29 ΚΑΙ ΠΕΜΠΤΗ 30 Μαρτίου: 9:15 μ.μ.

Γενική είσοδος: 5 ευρώ
(Η παράσταση δεν συνιστάται για παιδιά κάτω των 13 ετών)

Λόγω περιορισμένης χωρητικότητας συνιστάται η κράτηση θέσεων στο τηλέφωνο: 6983366246
Προπώληση στο κατάστημα "ΓΕΡΜΑΝΟΣ" (απέναντι από το "Ρολόι")

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΕΝΤΕΛΕΣ
ΜΟΥΣΙΚΗ: ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΡΙΤΑΤΟΣ

Παίζουν: ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΙΩΓΑΣ, ΓΕΩΡΓΙΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΣΙΑΣ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΔΡΑΛΛΗΣ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΕΝΤΕΛΕΣ, ΠΑΝΟΣ ΣΕΝΤΕΛΕΣ, ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΤΕΦΑΝΟΥ, ΜΑΡΙΑ ΤΖΙΜΑ, ΡΙΖΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΡΑΣ και η μικρή ΧΑΡΙΚΛΕΙΑ ΝΙΚΟΛΙΤΣΑ.

Τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης ύπαρξης τη βρίσκουμε στα τραγούδια και τα λαϊκά παραμύθια των γιαγιάδων. Τη συναντάμε απενοχοποιημένη και νόμιμη στην παράλογη λογική των πολέμων. Την ανακαλύπτουμε στην καθημερινότητα των μεγάλων δρόμων των πόλεων, αλλά και στη φασίζουσα νοοτροπία και τα γελοία στερεότυπα, που γεμίζουν τα καθιστικά και τα κεφάλια των σύγχρονων νεοελλήνων

Θεατρική παράσταση από εκπαιδευτικούς

ΟΙ ΒΙΚΤΩΡΙΑΝΟΙ 15 Δεκεμβρίου 2015, 10 χρόνια το ελληνικό θέατρο χωρίς τον Δημήτρη Κεχαΐδη.

                                     

     

                                                       ΟΙ ΒΙΚΤΩΡΙΑΝΟΙ

15 Δεκεμβρίου 2015, 10 χρόνια το ελληνικό θέατρο χωρίς τον Δημήτρη Κεχαΐδη.

Εδώ είμαστε και φέτος, οι ΒΙΚΤΩΡΙΑΝΟΙ. αργήσαμε αλλά είμαστε παρόντες στην πλατεία μας, την Πλατεία Βικτωρίας. Η παρέα μας ξεκινά τις παρουσίες με δύναμη, τη δύναμη του Δημήτρη Κεχαΐδη. Δέκα χρόνια ο Δημήτρης Κεχαΐδης λείπει απ' το θέατρο, λείπει από τους  φίλους του, τους συγγενείς του, απ' όσους τον αγάπησαν.

Θα τιμήσουμε τον Δημήτρη Κεχαΐδη με αναδρομή στο έργο του και πολύ καλή παρέα. Θα διαβαστούν αποσπάσματα από έργα του Δημήτρη και της Ελένης Χαβιαρά η οποία θα είναι κοντά μας και η οποία μας συμβουλεύει με τη σοφία της και τις γνώσεις της.

 Για τον Δημήτρη Κεχαΐδη θα μιλήσουν φίλοι του, συνεργάτες του, θαυμαστές του, και θα διαβάσουν ηθοποιοί που δούλεψαν μαζί του αλλά και πιο νέοι που δεν τον γνώρισαν, όμως τον λάτρεψαν από τα έργα του που δεν σταμάτησαν ποτέ ν' ανεβαίνουν και που είναι ευαγγέλια στη διδασκαλία των νέων ηθοποιών. 

Ομιλητές ο Παντελής Βούλγαρης, ο Γιώργος Μαρκόπουλος και ο Θωμάς Τσαλαπάτης.

Θα διαβαστούν αποσπάσματα από τα έργα: “Η βέρα”, “Κατάσταση μη αναστρέψιμος”, “Δάφνες και Πικροδάφνες”, “Με δύναμη απ' την Κηφισιά” και “Το Τάβλι”.

Συμμετέχουν οι ηθοποιοί Βασίλης Βασιλάκης, Ανδρέας Μαυραγάνης, Νίκος Ορφανός, Μάνια Παπαδημητρίου, Νιόβη Πεπέ, Γιώτα Φέστα, Χάρης Φλέουρας, Δήμητα Χατούπη. Στο πιάνο ο Μαρίνος Κωστόπουλος.

Θα προβληθεί από την εκπομπή “Πρόσωπα Θεάτρου” της (ΕΤ1) αφιέρωμα στον Δημήτρη Κεχαΐδη με εισαγωγή του Καρόλου Κουν, σε σκηνοθεσία Γιάννη Διαμαντόπουλου και φωτογραφία Ανδρέα Σινάνου.

Η Αθηνά Κεφαλά συντονίζει τη βραδιά.

Στο ΤΡΙΑΝΟΝ, αγαπημένο  στέκι του Κεχαΐδη, Κορδικτώνος 21 & Πατησίων 101, όπου η Μαρία Λυσικάτου Παπαγεωργίου στηρίζει πάντα τους ΒΙΚΤΩΡΙΑΝΟΥΣ και τη γειτονιά μας.

Την Τρίτη 15 Δεκεμβρίου στις 21:00.

του Ανδρέα Μανωλικάκη, Καλοκαιρινή θεατρική σύγχυση,protagon,5 Αυγύστου 2014

ο

• 

  Photo: Ville Hyvönen/Flickr

Διαβάστε επίσης

• 

  «Εκάβη» στον παλιό σταθμό Πελοποννήσουτης Μαρίκας Θωμαδάκη05/08/2014ΘΕΑΤΡΟ

• 

  Σεξ, αντιβίωση και αλκοόλΣπύρος Κιτσινέλης05/08/2014ΥΓΕΙΑ

• Πρόσφατα άρθρα στην κατηγορία 'Θέατρο'

• Αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς
• Μείωση μεγέθους γραμματοσειράς

Είναι εντυπωσιακό, άνθρωποι που ασχολούνται με το θέατρο είτε ως δημιουργοί, είτε ως κριτικοί, είτε ως σχολιαστές, είτε ως διευθυντές Κρατικών Θεάτρων, είτε ως υπεύθυνοι των επίσημων φεστιβάλ, είτε ως συστηματικοί θεατές, είτε ως διανοούμενοι, να βρίσκονται σε τέτοια σύγχυση σε σχέση με τις παραστάσεις που ανεβαίνουν, αλλά και να κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους ή να έχουν παντελή έλλειψη επίγνωσης των δικών τους ευθυνών για τη θεατρική λαίλαπα που μαστίζει το θέατρο την τελευταία δεκαετία.

Λαίλαπα θεωρώ τις διάφορες παραστάσεις στις οποίες κυριαρχούν μεταμοντέρνες εκδοχές, το γυμνό, η αλλαγή φύλου των ρόλων, οι αποδομήσεις κάθε είδους.

Φέτος ανέβηκαν τουλάχιστον πέντε επίσημες παραγωγές με αλλαγές στο φύλο των ρόλων και αρκετές άλλες με αδικαιολόγητο γυμνό, ως συνήθως. Φέτος, επίσης, για πρώτη φορά, παρατηρείται μια σθεναρή αντίδραση από σχολιαστές, κριτικούς, ανθρώπους του πνεύματος αλλά και από το κοινό απέναντι σε αυτά τα ανεβάσματα των έργων.

Εάν αναλύσει κανείς τις απόψεις των καλλιτεχνών που ανεβάζουν τις παραστάσεις αυτές, τις απόψεις αυτών που αντιδρούν αρνητικά απέναντί τους και τις απόψεις αυτών που τις υποστηρίζουν, θα δει πως επικρατεί μια διάχυτη σύγχυση.

Οι δημιουργοί και οι υποστηρικτές αυτών των παραστάσεων παραβλέπουν έναν σημαντικό παράγοντα που στην ουσία αποκαλύπτει τον αβασάνιστο τρόπο που ανεβαίνουν αυτές οι παραστάσεις. Ο παράγοντας αυτός είναι η πληθώρα αυτών των παραστάσεων σε ένα μόνο καλοκαίρι, που σημαίνει πως δεν έχουμε να κάνουμε με μια ειδική περίπτωση αυτού του είδους από έναν μεταμοντέρνο, ψαγμένο, προχωρημένο, άσχετο, επιδειξιομανή  (χρησιμοποιήστε όποιο χαρακτηρισμό θέλετε) σκηνοθέτη, αλλά με πέντε και παραπάνω τέτοιες παραστάσεις. Άρα, δεν πρόκειται για κάποιο μεμονωμένο και ιδιαίτερο θεατρικό γεγονός αλλά για μόδα, για μιμητισμό, για τάση προς το διαφορετικό και το σκανδαλώδες εις βάρος του έργου, του κειμένου, των ηθοποιών και των θεατών.

Το ίδιο συμβαίνει με τους σκηνοθέτες και ηθοποιούς που χρησιμοποιούν το γυμνό συστηματικά ως μέσο έκφρασης. Πολύ γυμνό κυκλοφορεί τελευταία στις θεατρικές σκηνές. Τόσα έργα πια υπάρχουν που απαιτούν γυμνό ή μήπως αυτό εξυπηρετεί την αμηχανία και την ρηχότητα των συγκεκριμένων σκηνοθετών; Υπάρχουν και ορισμένοι ηθοποιοί οι οποίοι σχεδόν σε κάθε παράσταση, ανεξαρτήτως του έργου μας φανερώνουν τα απόκρυφά τους, τα οποία μετά από τόσες παρελάσεις μόνο απόκρυφα δεν είναι. Αυτή η εμμονή στο τσιτσίδωμα δεν έχει καμία σχέση με την υποκριτική, ή την θεατρική έκφραση, ή την ψυχική αποκάλυψη του ρόλου όπως θέλουν να το παρουσιάζουν. Άντε να γίνει μια φορά, άντε δύο, αλλά όταν γίνεται συνέχεια από τους ίδιους ανθρώπους γεννά ερωτηματικά. Γι αυτό είναι απαραίτητο οι θαυμαστές τους να αντιληφθούν την τεράστια απόσταση που χωρίζει την πρωτοπορία από τη μόδα, τη μανιέρα και τον μαϊμουδισμό.

Τελευταία, στον Τύπο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχει αρχίσει μια φιλολογία και μια διαμάχη με θέμα το μεταμοντέρνο ενάντια στο κλασικό ανέβασμα των έργων. Οι υποστηριχτές του μεταμοντέρνου θεωρούν τις αυθαίρετες ανατροπές των έργων ως φυσική εξέλιξη της τέχνης, και τα κλασικά ανεβάσματα ως βαρετά και ξεπερασμένα. Οι αντίπαλοι του μεταμοντέρνου κατηγορούν ως βασικό υπεύθυνο της αποδόμησης των έργων τον  σκηνοθέτη -ορισμένοι ίσως να επιθυμούν και την κατάργησή του ως συντελεστή της παράστασης- και εύχονται να μπορέσουν να δουν παραστάσεις χωρίς τη σκηνοθετική παρέμβαση. Δηλαδή έχουμε να κάνουμε με πόλεμο μεταξύ ακραίων απόψεων, διότι κανείς δεν δείχνει να ενδιαφέρεται για το τι πρέπει να συμβαίνει ανάμεσα στα δύο άκρα. Προφανώς ο Κουν, ο Βολανάκης και άλλοι, δεν υπήρξαν ποτέ. Απλώς τους φανταστήκαμε.

Κατά την γνώμη των μεταμοντέρνων άμα είναι να μας παίρνει ο ύπνος με τις βαρετές και κλασικά ανεβασμένες παραστάσεις, τότε καλύτερα να παίξει την Κλυταιμνήστρα ένας φαντάρος, τον Ορέστη ένα κοριτσάκι του δημοτικού, τον Αίγισθο μια τραβεστί, τον Πυλάδη ένας Κινέζος, τον Παιδαγωγό ένας ακροβάτης, κτλ.

Από την άλλη, είναι αλήθεια πως στις μουσειακές κλασικές παραστάσεις κυριαρχεί η πλήξη και η ανούσια παρουσίαση του έργου. Αυτό συμβαίνει λόγω της επιδερμικής υποκριτικής και της αφόρητης στομφώδους εκφοράς του λόγου. Όμως και στις δυο εκδοχές η υποκριτική πάσχει. Στις μουσειακές παραστάσεις τα συναισθήματα που βιώνουν οι ήρωες του έργου παίζονται με λαρυγγισμούς, πόζες και υπερβολές χωρίς ίχνος ειλικρίνειας, στις μεταμοντέρνες παραστάσεις το συναίσθημα απουσιάζει εντελώς ή στραγγαλίζεται από αναποτελεσματικές, αυθαίρετες και άσκοπες δραστηριότητες και τα ατελείωτα σούρτα-φέρτα που εκμηδενίζουν τα πάντα γύρω τους.

Το «τραγικό» είναι ότι δεν έχουμε πια σκηνοθέτες σαν τον Κουν που συνδύαζε το κλασικό με το σύγχρονο, που σεβόταν τους συγγραφείς, που δούλευε με λεπτομέρεια τους ηθοποιούς, που σεβόταν την εκφορά, την ποιότητα και την σημασία του λόγου των κειμένων σε όποιο είδος θεάτρου κι αν ανήκαν. Όσοι είχαν την τύχη να δουν παραστάσεις του, τραγωδίας ή κωμωδίας, στην Επίδαυρο, θα θυμούνται πως το κοινό τις παρακολουθούσε με κατάνυξη. Έφευγες από το θέατρο σοφότερος, συγκινημένος, προβληματισμένος, τυλιγμένος σε ένα πέπλο πολιτισμού και τέχνης.

Σήμερα, οι παραστάσεις έχουν κόλπα, τερτίπια, ανατροπές, αλλαγές φύλου, πηδηματάκια, ακροβατικά, τρεχαλητά, κτλ. Όσο για την εκφορά του λόγου, υπάρχουν από την μια πλευρά δυο τρεις εκδοχές στακάτου ή διακοπτόμενου λόγου που αλλοιώνει τη ροή του κειμένου και της δράσης. Οι ηθοποιοί μιλάνε σαν να ανεβαίνουν σκάλα τρέχοντας, ή να έχουν πρόβλημα μνήμης και να τους έρχονται τα λόγια σε δόσεις, ή να μην ξέρουν από τονισμούς, και από την άλλη έχουμε εκφορά δήθεν καθημερινή, δήθεν άμεση, τηλεοπτική, μεταγλώττισης, μπανάλ, που δεν ταιριάζει καθόλου σε κανένα είδος θεάτρου.

Το θέμα είναι πώς φτάσαμε ως εδώ. Πώς φτάσαμε μέσα σε ένα καλοκαίρι να έχουμε τόσες παρόμοιες εκδοχές μεταμοντέρνων ή πειραγμένων παραστάσεων σε επίσημα φεστιβάλ; Πως φτάσαμε στο σημείο να μην ξεχωρίζουμε τις διαφορές μεταξύ μεταμοντέρνου, κλασικού, σύγχρονου και μουσειακού θεάτρου;

Τρεις είναι οι βασικές εστίες του προβλήματος:

1. Οι διάφοροι σχολιαστές και κριτικοί οι οποίοι είτε λόγω άγνοιας, είτε λόγω σύγχυσης, είτε λόγω διαπλεκόμενων συμφερόντων, με τα κείμενα τους σαλατοποιούν την αισθητική και το κριτήριο του κοινού, ενθαρρύνουν, αποθαρρύνουν, παροτρύνουν τους καλλιτέχνες ανάλογα με την δική τους προσωπική αισθητική και αντίληψη του θεάτρου, επηρεάζουν τους υπεύθυνους των φεστιβάλ στις επιλογές τους, και γενικότερα διαμορφώνουν την κοινή γνώμη.
2. Οι υπεύθυνοι των επίσημων καλοκαιρινών φεστιβάλ της χώρας και οι διευθυντές των Κρατικών Θεάτρων οι οποίοι καθορίζουν τους θεατρικούς και πολιτιστικούς στόχους των φεστιβάλ και τα κριτήρια επιλογής των παραστάσεων και των καλλιτεχνών.
3. Η ανύπαρκτη εκπαίδευση σκηνοθεσίας.

Για να δούμε μερικά από τα σχόλια που γράφτηκαν αυτό το καλοκαίρι σε σχέση με τις παραστάσεις αυτές, από διάφορους σχολιαστές που ασχολούνται επαγγελματικά με το θέατρο και τις τέχνες γενικότερα, χωρίς να αναφέρω ονόματα διότι δεν είναι αυτός ο στόχος του κειμένου μου.

Ένας σχολιαστής, με αρκετή δόση ειρωνείας, αφού κάνει μια λίστα με τους ρόλους που θα παιχτούν από ηθοποιούς διαφορετικού φύλου αυτό το καλοκαίρι ( Ο Προμηθέας, ο Διόνυσος και ο Τειρεσίας από γυναίκες ηθοποιούς, η μάνα από τον «Ματωμένο Γάμο» και η Άτοσσα από τους «Πέρσες» από άνδρες ηθοποιούς), λέει πως το μεμπτόν βρίσκεται στο ότι οι καλλιτέχνες αυτοί δεν μας ομολογούν πως οι επιλογές τους προέρχονται από τη φιλοδοξία τους να παίξουν ρόλους που τους ζηλεύουν, αλλά αντί για αυτό επιστρατεύονται ψυχαναλυτικές, κοινωνιολογικές, ταξικές, ιδεολογικές αρλούμπες. Συμφωνώ απολύτως για τις αρλούμπες, όμως από ό,τι φαίνεται δεν έχει ιδιαίτερο πρόβλημα με την αλλαγή φύλου των ρόλων, το πρόβλημά του είναι οι επεξηγήσεις των καλλιτεχνών ως προς την επιλογή τους να παίξουν ρόλο άλλου φύλου. Μέσα στην σύγχυσή του, αντί να κρίνει τις συνέπειες που αυτό μπορεί να έχει πάνω στο έργο, κρίνει τον βαθμό ειλικρίνειας των κινήτρων των ηθοποιών.

Γιατί όμως αντιδρά σήμερα; Το 2006 ο Λευτέρης Βογιατζής ανέβασε στην Επίδαυρο την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή με τέσσερις αλλαγές φύλου στη διανομή των ρόλων, μεταξύ των οποίων ο Τειρεσίας, που παίχτηκε από γυναίκα και η μητέρα του Αίμονα, η Ευρυδίκη, από άνδρα. Οι δικαιολογίες και τότε ήταν στην κατηγορία της αρλούμπας. Γιατί κανείς δεν προέβαλε τις αντιρρήσεις που προβάλουν σήμερα; Μήπως για λόγους ελιτισμού  δεν τολμούσαν να κρίνουν αρνητικά τον Λευτέρη Βογιατζή, μήπως από τον φόβο μη θεωρηθούν οπισθοδρομικοί, ή μήπως λόγω ανεπάρκειας ή και δουλοπρέπειας; Πρόπερσι είχαμε άνδρα να παίζει στην Επίδαυρο την Ιοκάστη, πέρυσι είχαμε άνδρα να παίζει στην Επίδαυρο την Μήδεια, αλλά και πάλι κανείς δεν βγήκε να εκφράσει τις αντιρρήσεις του όπως γίνεται φέτος.

Ένας άλλος σχολιαστής, μέσα από ένα κείμενο αρνητικό, αλλά απολύτως τεκμηριωμένο, προς τις παραστάσεις που αλλάζουν φύλο στους ήρωες και που λόγω των πολλαπλών αυθαιρεσιών παραμορφώνουν τα έργα των συγγραφέων, επιτίθεται συλλήβδην κατά των σκηνοθετών που παρεμβαίνουν. Αντί να αναφερθεί σε εκείνους τους σκηνοθέτες που λόγω θεατρικής αγραμματοσύνης, λόγω έλλειψης σεβασμού απέναντι στον συγγραφέα, λόγω ναρκισσισμού, ασχετοσύνης, επιδειξιομανίας και πιθηκισμού παρεμβαίνουν και καταστρέφουν τα έργα, διαγράφει μονοκοντυλιά όλους τους σκηνοθέτες, όλες τις σκηνοθετικές παρεμβάσεις που έχουν γίνει από σημαντικούς σκηνοθέτες, οι οποίες συνετέλεσαν στην εξέλιξη του θεάτρου παγκοσμίως. Και βέβαια παρεμβαίνει ο σκηνοθέτης, αλλιώς θα είχαμε μόνο μία εκδοχή ανεβάσματος των έργων. Ο συγγραφέας γράφει το έργο στο χαρτί, ο σκηνοθέτης «γράφει» το έργο στην σκηνή. Το ζητούμενο είναι ο δεύτερος να «γράφει» στη σκηνή το έργο που έγραψε ο πρώτος και όχι να το κάνει αγνώριστο. Μάλλον αυτό εννοούσε ο συγκεκριμένος σχολιαστής, όμως ο τρόπος που το διατύπωσε προκαλεί σύγχυση σε σχέση με τον ρόλο του σκηνοθέτη και επιδεινώνει την ήδη βεβαρημένη κατάσταση στην χώρα μας, όπου όλοι οι πρωταγωνιστές έχουν γίνει και σκηνοθέτες με τα γνωστά μέτρια έως άθλια αποτελέσματα που βλέπουμε στην σκηνή.

Ένας τρίτος, μέσα στο σχόλιό του, περιγράφει τα άπειρα σκηνοθετικά λάθη του σκηνοθέτη, π.χ.: «οι ηθοποιοί πηδούσαν σαν κατσίκια – αναποτελεσματική κινητικότητα / λόγος στακάτος, με χτυπήματα σε όλες τις λέξεις, σπασμωδικός, με ήχους Λευτέρη Βογιατζή, με πολλές χειρονομίες, με μούτες / εκφορά που οδηγούσε στην πλήξη / κατακερμάτισαν το κείμενο και ισοπέδωσαν εντελώς τους ηθοποιούς / πληκτική μονοτονία…»  και πολλά άλλα παρόμοια. Τελειώνοντας όμως, συμπληρώνει πως παρ’ όλα αυτά προτιμάει αυτό το ανέβασμα του έργου από οποιοδήποτε αναμάσημα παραστάσεων που υποτίθεται ότι ακολουθούν την παράδοση και αναρωτιέται «ποια παράδοση;»!

Εδώ ο σχολιαστής, προφανώς από τον φόβο μήπως κατηγορηθεί ως συντηρητικός, από την μια μας λέει πως η παράσταση είχε τα χάλια της και από την άλλη μας λέει πως θα την προτιμούσε από οποιαδήποτε κακή «παραδοσιακή» παράσταση. Πώς είναι δυνατόν κάποιος να προτιμάει κάτι το οποίο λέει ότι ήταν απογοητευτικό και χάλια σε όλα τα επίπεδα; Δηλαδή τι είναι αυτό που προτιμάει; Εάν δεν του αρέσουν τα κακά «παραδοσιακά» ανεβάσματα δεν σημαίνει πως θα πρέπει να προτιμάει, να ενθαρρύνει και να χαϊδεύει οτιδήποτε άλλο είναι χάλια. Δηλαδή μεσαία κατάσταση δεν υπάρχει, ή το ένα χάλι ή το άλλο; Διότι εάν αυτή είναι η μόνη μας επιλογή τότε τίποτε από τα δύο. Καλύτερα να το διαβάσουμε το έργο σπίτι μας. Στο δε τέλος του σχολίου, με την ερώτηση «ποια παράδοση;» σβήνει από την ιστορία του θεάτρου μας το στίγμα, τα επιτεύγματα, τους προβληματισμούς που άφησαν πίσω τους σκηνοθέτες όπως ο Κουν, ο Ροντήρης, ο Βολανάκης και άλλοι. Τα «ναι μεν αλλά» δεν βοηθούν, αντιθέτως δημιουργούν σύγχυση και στο κοινό και στους καλλιτέχνες.

Σε πολλά από τα αρνητικά σχόλια που γράφτηκαν τελευταία γίνεται αναφορά και σε συγκεκριμένες εκφραστικές επιλογές των ηθοποιών, όπως: «έτρεχαν και πηδούσαν σαν τα κατσίκια» ή «χοροπηδά και επιδίδεται σε γυμναστικές ασκήσεις, μπρούμυτα, ανάσκελα, πρηνηδόν, ανακούρκουδα...». Μου κάνει εντύπωση η άγνοια των σχολιαστών απέναντι σε αυτό που έχουν δημιουργήσει οι ίδιοι. Τα τελευταία χρόνια, δυστυχώς, οι σπασμωδικές κινήσεις, τα ασταμάτητα τρεχαλητά, τα κτυπήματα πάνω σε τοίχους, η συνεχής σωματική κίνηση που μοιάζει με κατσίκια που χοροπηδάνε ή με γυμναστικές ασκήσεις, έχουν θεωρηθεί ως ύψιστη υποκριτική έκφραση που ανήκει σε τραγωδούς μεγάλου μεγέθους. Όταν λοιπόν οι σχολιαστές υμνούσαν τους ηθοποιούς που κοπανιόντουσαν δεξιά και αριστερά, πηδούσαν και τσινούσαν επί σκηνής σε αρχαίες τραγωδίες και όχι μόνο, παρασύροντας τους καλλιτέχνες αυτούς σε αφόρητη κινησιολογική μανιέρα, παρασύροντας επίσης και άλλους στο να τους μιμηθούν, τώρα γιατί τσινάνε οι ίδιοι με τα τσινίσματα που επευφημούσαν και χειροκροτούσαν;

Όλα αυτά και πολλά άλλα δείχνουν μια συγκεχυμένη και θολή αντίληψη των πραγμάτων σε σχέση με το θέατρο. Ακούγονται ημιτελείς απόψεις πάνω στη σκηνοθεσία, την υποκριτική, την πρωτοπορία, την ουσία του θεάτρου, στο τι θεωρείται συντηρητικό και τι όχι. Η ίδια ακριβώς σύγχυση επικρατεί και στην πολιτική μας ζωή. Τι είναι δεξιό, τι είναι αριστερό, τι είναι κέντρο, τι είναι κεντροδεξιό, τι είναι κεντροαριστερό, ποιος θα παίξει τερματοφύλακας και ως αποτέλεσμα και εκεί έχουμε χάσει τη μπάλα.

Θα τελειώσω με ένα απόσπασμα από κείμενο που γράφτηκε το 1998 από τον Μάριο Πλωρίτη, έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες θεατράνθρωπους, το οποίο με εκφράζει απόλυτα:

«...Είναι αυτονόητο πως κάθε τόλμη, κάθε νεωτερισμός είναι θεμιτοί, όταν εδράζονται σε ταλέντο και νου, όταν εκπηγάζουν από έλλογη ερμηνεία και σεβασμό του συγγραφέα. Αυτό ήταν, πάντα, η κρηπίδα για κάθε πραγματική ανανέωση, σ' όλους τους τομείς.

Όταν, όμως, οι «μοντερνισμοί» ξεκινάνε από ναρκισσισμούς και επιδειξιομανίες... όταν το κείμενο, ο λόγος, οι χαρακτήρες παραποιούνται, στρεβλώνονται, βιάζονται, καταπλακώνονται από συρφετό επιδερμικών και αλλοπρόσαλλων «ευρημάτων», αυθαίρετων συσχετισμών, κούφιων «συμβόλων»... τότε, οι «διδασκαλίες» καταντάνε κύμβαλα αλαλάζοντα ή, επί το νεωτερικότερον, εκκωφαντικά μεγάφωνα υστερικών «ντίσκο».
Επιτέλους, τι χαρακτηρίζει τα κλασικά έργα; Το μέγεθος. Μέγεθος μύθου και μορφής, λόγου και πάθους, προσώπων και συγκρούσεων, πέρα από καιρούς και τόπους. Πάμπολλοι, όμως, απ' τους «μοντερνισμούς», υποστηρίζοντας πως κάνουν τα έργα αυτά «σύγχρονα», τα κάνουν αγοραία, τα ελαχιστοποιούν, τα ευτελίζουν, στερεύουν τους χυμούς τους, στομώνουν την εμβέλειά τους. Οι ανέσπεροι στίχοι τους σαν να ρυτιδιάζουν, τα καταλυτικά πάθη γελοιοποιούνται, τα αλώνια των μεγάλων προβληματισμών ξεφτίζουν σε «λούνα παρκ».

Και το χειρότερο για το υπερ-εγώ των «μοντερνιστών»: ούτε καν «εντυπωσιάζουν τους αστούς» πια. Ίσως μόνο, όσους θέλουν να «εντυπωσιάζονται» για να δίνουν την εντύπωση «μοντέρνων», και δεν (θέλουν να) βλέπουν πόσο αυτά τα καινά είναι κενά.

Πώς να γίνει; Τα ψευτομοντέρνα ράσα δεν κάνουν τον παπά «γιάπη». Απλώς του αλλάζουν (και μας αλλάζουν) τον αδόξαστο...»

*Ο Ανδρέας Μανωλικάκης είναι Πρόεδρος του Μεταπτυχιακού Προγράμματος Actors Studio Drama School (Master of Fine Arts) στο Pace University της Νέας Υόρκης, καθηγητής σκηνοθεσίας και υποκριτικής, δια βίου Μέλος του Actors Studio και Μέλος του Διοικητικού του Συμβουλίου.