Η Σκιά της Μίκας, ΣΤΑ ΓΙΑΝΝΕΝΑ, ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ, 12 Φεβρουαριου, 7.30μμ, στο καφέ μπαρ ΣΚΑΛΑ

Μαριονέτες, θέατρο σκαιών ή κυνήγι σκιών;

Υπάρχει κάτι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας

(Άμλετ, του Σαίξπηρ)

Καθώς φυλλομετρούσα τα λογοτεχνικά κατάλοιπα του εκλιπόντος φίλου μου Χανς Κρίστιαν, του οποίου τη φιλολογική επιμέλεια μου εμπιστεύτηκε η χήρα του, έπεσα σε ένα παράδοξο κείμενο, το οποίο σκέφτηκα να προδημοσιεύσω, καθώς δεν ξέρω αν μέσα στη δίνη της κρίσης θα βρεθεί εκδότης να αναλάβει τη δημοσίευση όλου του υλικού.

«Αποσύρομαι από την τέχνη του παραμυθιού», έγραφε ο μεγάλος συγγραφέας, «διότι διαπίστωσα ότι στην πραγματική ζωή συμβαίνουν τερατουργήματα, τα οποία κάνουν τις περιπέτειες των ηρώων μου να φαίνονται τρικυμία σε φλιτζάνι, που λένε στην πατρίδα του συναδέλφου Ντίκενς. Όμως αντί για αποχαιρετιστήριο κείμενο, αντιγράφω ένα άρθρο που διάβασα σε τοπική εφημερίδα της Δανιμαρκίας.

Πριν από δύο μήνες αποσύρθηκε από την ενεργό υπηρεσία στο αξίωμα του Αρχιτρίκλινου στην Αυλή του Μαρκήσιου της Δανιμαρκίας ο τελευταίος κάτοχός του. Η ευλογημένη χώρα βρισκόταν σε μια φάση φιλελευθεροποίησης και ο Μαρκήσιος, με εντολή του Βασιλιά, έπρεπε να επιλέγει τους Αυλικούς όχι βάσει της εύνοιάς του παρά με διαφανή κριτήρια αξιολόγησης, για να διασφαλιστεί μια αίσθηση διαφάνειας προς τους υπηκόους, πρόδρομος του κατοπινού κράτους δικαίου. Στάλθηκε λοιπόν σε όλο το Φέουδο μια εγκύκλιος με την οποία κοινοποιήθηκε η προκήρυξη της θέσης, ώστε να έχουν, λέει, την ευκαιρία να εκδηλώσουν ενδιαφέρον όλοι οι άξιοι. «Είναι στημένο το παιχνίδι, μην το σκέφτεσαι καθόλου! Η θέση είναι ήδη δοσμένη», προειδοποίησε τον εύπιστο Καλόφημο Ονείδη η γειτόνισσά του  η Κασσάνδρα, η οποία παινεύονταν ότι οι προσβάσεις της έφταναν στην καρδιά της διοίκησης του Φέουδου, συγκεκριμένα σε έναν αναμορφωτή γεωργό, ο οποίος έχοντας ιδιαίτερες δεξιότητες αναρριχήθηκε σε θέση κριτή, παρά τω Φεουδάρχη. Λίγο η διάθεσή του για αλλαγή λίγο η επιθυμία του να διαψεύσει την δοκησίσοφη Κασσάνδρα, ο Καλόφημος αποφάσισε να διεκδικήσει τη θέση του Αρχιτρίκλινου. Έχοντας συνάμα ατράνταχτο βιογραφικό ήταν συνάμα περίεργος να δει με ποια επιχειρήματα θα τον παραμέριζαν οι ανταπαιτητές, αν τον παραμέριζαν, όπως υποστήριζε εμφατικά η Κασσάνδρα.

Έτσι λοιπόν ο Ονείδης εκδήλωσε το ενδιαφέρον του. Όλοι στη φιλαρμονική πίστευαν ότι θα λάβει εκείνος το αξίωμα, διότι είχε τα περισσότερα προσόντα σύμφωνα με τις προδιαγραφές της θέσης. Μερικοί μουσικοί μάλιστα τον προσφωνούσαν πειραχτικά «Αρχιτρίκλινο». Κάποιοι άλλοι έπεσαν πάνω του και προσπαθούσαν να τον πείσουν ότι η θέση του είναι στην ορχήστρα και όχι να σερβίρει κρασί στα γεύματα του Φεουδάρχη. Ο Καλόφημος σιωπούσε και περίμενε.

Μια μέρα πληροφορήθηκε τυχαία από έκπληκτη γνωστή του ότι είχε επιλεγεί ο νέος Αρχιτρίκλινος και ότι δεν αποτελούσε ο ίδιος την επιλογή. Εκείνος μισοέκπληκτος-μισοεπιβεβαιωμένος, έσπευσε στο μέγαρο της Φεουδαρχίας για να ζητήσει εξηγήσεις, καθώς κανείς δεν θεώρησε αναγκαίο να τον ενημερώσει. Ζήτησε ακρόαση από τον Φεουδάρχη. Εκείνος του εξήγησε ασυνήθιστα φιλικά, ότι αφού είχε κατά την κρίση του τα ίδια προσόντα με τον υποψήφιο που επέλεξε, προτίμησε τον δεύτερο γιατί τον ήξερε, λέει, και είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη του. Όταν ο Καλόφημος τον ρώτησε αν μέτρησαν τα προσόντα με βάση τη διαταγή του Βασιλιά, εκείνος του απάντησε ότι η διαταγή του Βασιλιά αναφέρει τα προσόντα που πρέπει να λάβουν υπόψη κατά την κρίση, όχι όμως και ότι πρέπει να τα μετρήσουν. Χωρίς να τα μετρήσει λοιπόν βρήκε πως ήταν ισότιμα, οπότε για να μη μπαίνει σε περιπέτειες με την επιλογή άγνωστου συνεργάτη, διάλεξε τον γνωστό. Βεβαίως ο Καλόφημος μόνο άγνωστος δεν του ήταν, διότι όταν ο Φεουδάρχης ήταν ακόμη απλός άρχοντας και μάζευε προσόντα για να διεκδικήσει τη θέση του Φεουδάρχη, ο «άγνωστος» Καλόφημος τον εξυπηρέτησε βρίσκοντάς του καλές συστάσεις. Όμως η μνήμη μερικές φορές παίζει άσχημα παιχνίδια. Τέλος πάντων, ο Φεουδάρχης έκλεισε τη συζήτηση μαζί του λέγοντας ότι δεν είχε αυτός όλη την ευθύνη αλλά και άλλα μέλη της επιτροπής αξιολόγησης υποψηφίων Αρχιτρικλίνων συμφώνησαν μαζί του, οπότε έπρεπε να ρωτήσει και αυτούς.

Επικοινώνησε λοιπόν μαζί τους ο Καλόφημος. Μουδιασμένος, είναι η αλήθεια, γιατί πληροφορήθηκε στο μεταξύ ότι αυτοί που τον έκριναν είχαν μικρό ποσοστό των δικών του προσόντων, οπότε αναρρωτήθηκε αν ήταν σε θέση να αξιολογήσουν κάτι που τους ξεπερνούσε. Ο πρώτος, ο πρώην γεωργός της Κασσάνδρας που λέγαμε, προσπάθησε να τον αποφύγει λέγοντάς του ότι τον θεωρούσε πολύ σημαντικό για μια τέτοια θεσούλα, οπότε καλύτερα να περίμενε να αδειάσει μια ανώτερη θέση, στα μέτρα του. Ο δεύτερος, πρώην προπονητής, μετά από τη συζήτηση του ζήτησε συγγνώμη και εξέφρασε την επιθυμία του να γνωριστούν από κοντά. Ο τρίτος, πρώην λογιστής, ιππότης τώρα του κεντρικού φρουρίου της πόλης, του είπε ότι δεν διάβασε  τα προσόντα του αλλά έκρινε με βάση τα λεγόμενα των άλλων. Άλλωστε συνήθως αυτοί που έχουν πολλά προσόντα, αποδεικνύονται ανεπαρκείς για τη θέση του Αρχιτρίκλινου, καθώς αυτή δεν χρειάζεται πολλά προσόντα. Όταν ο Καλόφημος τον ρώτησε τότε γιατί ζητούσαν τα πολλά προσόντα με την εγκύκλιο, εκείνος είπε τα ίδια αντί για απάντηση και έκλεισε τη συνομιλία λέγοντας ότι ψήφισε την επιλογή του Φεουδάρχη, διότι ήταν πρόσωπο με προσόντα..

«Τελικά η Κασσάνδρα τα ήξερε όλα», σκέφτηκε ο Καλόφημος. Αποφάσισε να πάρει το δρόμο για τη φιλαρμονική, για να τη συναντήσει. Ένιωσε τα μέλη του μουδιασμένα. «Εδώ είσαι λοιπόν;» άκουσε μια φωνή. «Σε ψάχνουν τα παιδιά σου!» Άνοιξε τα μάτια και κοίταξε ξαφνιασμένος γύρω του. Ήταν η Κασσάνδρα. Απέναντί του στεκόταν η μικρή σκηνή. Άρχισε να θυμάται. Είχε φέρει τους γιους του σε μια παράσταση για μαριονέτες. Επειδή όμως αρρώστησε ο χειριστής τους, αποζημίωσαν το κοινό με μια νέα παράσταση θεάτρου σκιών, «Ο Καραγκιόζης Αρχιτρίκλινος και Παρακοιμώμενος». «Αποκοιμήθηκα κι έχασα τη μισή παράσταση», αναφώνησε με κρυφή ανακούφιση. «Δόξα τω Θεώ, εφιάλτης ήταν», σκέφτηκε. Πήρε την Κασσάνδρα και βγήκαν, πριν κλείσουν τα φώτα στο θέατρο. Στο δρόμο ένιωσε ανακούφιση βλέποντας αυτοκίνητα, τα παιδιά του ντυμένα με ρούχα της εποχής. Το Φέουδο της Δανιμαρκίας ανήκε στο θέατρο σκιών. Εκείνος περπατούσε στις αλέες της Τριγουλάνδης, μια σύγχρονης δημοκρατίας της διαφάνειας, της αντικειμενικότητας και της υπευθυνότητας. Ψάχνοντας στη τσέπη του για ψιλά, έβγαλε ένα μεγάλο χαρτί που έγραφε στη διπλωμένη πλευρά «προκηρύσσεται …θέση … προϋποθέσεις …αξιολόγηση…». Συλλογίστηκε λίγο, μετά έφτιαξε μια βαρκούλα, κατέβηκε στην κοντινή όχθη του ποταμού και άφησε τη «θέση», όπως φαινόταν σε εκείνη την πλευρά του χαρτιού σαν όνομα λες της βαρκούλας, να πλεύσει στο ρέμα.»

Εδώ τελειώνει το χειρόγραφο. Δεν ξέρω αν είναι ολοκληρωμένη ιστορία ή απόσπασμα. Λέω τελικά να μην το δημοσιεύσω. Άλλο μαγικό παραμύθι κι άλλο παραληρήματα ενός παραμυθά σε παρακμή, που γελοιοποιεί σαν ήρωες των ιστοριών του καλούς φίλους.

Καλόφημος Ονείδης

Για την αντιγραφή: Αγαθοκλής Αζέλης

 Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδας, ο κορυφαίος φορέας της Ηπειρώτικης Αποδημίας στον κόσμο, μας προσκαλεί στη μεγαλύτερη ετήσια εκδήλωσή του, την «ΠΙΤΑ ΤΟΥ ΗΠΕΙΡΩΤΗ 2014» την Κυριακή 16 Φεβρουαρίου, στις 10 π.μ., στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Η «ΠΙΤΑ ΤΟΥ ΗΠΕΙΡΩΤΗ» είναι το μεγαλύτερο Ηπειρώτικο αντάμωμα στην Ελλάδα, η κορυφαία συνάντηση Αποδήμων κάθε χρόνο στην Αθήνα. Με τη συμμετοχή ογδόντα χορευτικών ομίλων με πάνω από δύο χιλιάδες χορευτές, πλήθους κομπανιών, χορωδίας και πολυφωνικών ομίλων, η εκδήλωση αποτελεί ένα πλουσιότατο γιορταστικό πολυθέαμα, μοναδικό στην εποχή μας. Οι Ηπειρώτες τολμούν και μπορούν να πέμπουν εγερτήρια μηνύματα και τεκμήρια συλλογικής έκφρασης, δημιουργίας και αγώνα, τόσο σημαντικά και απαραίτητα στους δύσκολους καιρούς μας.   

Οι απόδημοι Ηπειρώτες είναι μαθημένοι, γενιές τώρα, στο να κάνουν την αγωνία αγώνα κι αλληλεγγύη, το χώρια όλοι μαζί, τη φτώχια προκοπή. Σήμερα που όλα αυτά τα χρειαζόμαστε ακόμα περισσότερο, η Πανηπειρωτική αφιερώνει την «Πίτα του Ηπειρώτη» στους ξενιτεμένους Ηπειρώτες σε όλο τον κόσμο.

«Την ξενιτιά, την ορφανιά, την πίκρα, την αγάπη

τα τέσσερα τα ζύγιασαν, βαρύτερα ειν΄τα ξένα»

Η ιστορία της Ηπείρου είναι συνυφασμένη με τους αέναους μισεμούς, τα αλλεπάλληλα ξεχωρίσματα. Οι Ηπειρώτες ξέρουν να ζουν αλλά και να τραγουδούν την ξενιτιά. Μια άγρα από τα σημαντικότερα Ηπειρώτικα τραγούδια της ξενιτιάς συνθέτουν το πλουσιότατο μουσικοχορευτικό πρόγραμμα της “Πίτας του Ηπειρώτη”.

Οι Ηπειρώτικες κομπανίες των Νίκου Φιλιππίδη, Θοδωρή Γεωργόπουλου, Λευτέρη Γκιώκα,Ηλία Πλαστήρα, Τάσου Μαγκλάρα, Θωμά Λώλη, οι “Λαλητάδες”, η Παραδοσιακή Χορωδία και το Εργαστήρι Ηπειρώτικου Πολυφωνικού Τραγουδιού της Π.Σ.Ε., τα πολυφωνικά σχήματα“Πολυφωνικό Ηπείρου (Β. Κώτσου)”, “Χαονία” και “Τ’ Αϊταίρια” συμμετέχουν στο μουσικό πρόγραμμα που, διανθισμένο από Ιστορικό και ποιητικό αναλόγιο, παρουσιάζουν η ηθοποιόςΠαρασκευή Κατσάνη και ο σκηνοθέτης Αλέξανδρος Λαμπρίδης, Έφορος Πολιτισμού της Π.Σ.Ε.

Ξεχωριστή στιγμή κι αλλιώτικη νότα αποτελούν οι “Ηπειρώτικες Γέφυρες στην Ελλάδα και τον κόσμο” που εδώ και τρία χρόνια ενσωματώθηκαν στην ¨Πίτα του Ηπειρώτη", αναδεικνύοντας τους ιστορικούς και πολιτιστικούς δεσμούς με άλλες περιφέρειες και αποδήμους. Φέτος οι Ηπειρώτες καλωσορίζουν τους Θρακιώτες και την Πανθρακική Ομοσπονδία Νοτίου Ελλάδαςπου με πάνω από διακόσιους χορευτές θα ξεσηκώσουν το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας με τους γεμάτους παλμό και ένταση Θρακιώτικους χορούς.  Η Θράκη, μια από τις μεγαλύτερες αρτηρίες ξενιτεμού των Ηπειρωτών παλαιότερα, αποτελεί την άλλη άκρη της Εγνατίας του λαϊκού μας πολιτισμού, με ιδιαίτερα ζώσα παράδοση στις μέρες μας.

Η «ΠΙΤΑ ΤΟΥ ΗΠΕΙΡΩΤΗ» αποτελεί μια τρίωρη πανδαισία της πλούσιας μουσικοχορευτικής παράδοσης της Ηπείρου και όχι μόνο, συνιστώντας μια εξαιρετική πολιτιστική πρόταση.

Μέσα σε συνθήκες κρίσης, η Π.Σ.Ε. φιλοδοξεί φέτος να συσπειρώσει ακόμα περισσότερους Ηπειρώτες, φίλους της Ηπείρου και του Λαϊκού Πολιτισμού, στη μεγαλύτερη γιορταστική σύναξη αλληλεγγύης και ψυχαγωγίας των τελευταίων χρόνων. Η ελεύθερη είσοδος στην εκδήλωση, με την αξιέπαινη εθελοντική προσφορά των συμμετεχόντων, αποτελούν το καλύτερο ανοιχτό κάλεσμα για όλους.

Την Κυριακή 16 Φεβρουαρίου η θέση όλων είναι στην “Πίτα του Ηπειρώτη”. Στην εκδήλωση συμμετέχει το σύνολο των φορέων της Ηπειρώτικης Αποδημίας και παρευρίσκονται εκπρόσωποι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, της πολιτικής και πολιτειακής ηγεσίας. Εκεί, στην κορύφωση της γιορτής, οι θεατές γίνονται πρωταγωνιστές, χορεύοντας στον ίδιο, μεγάλο κύκλο των Ηπειρώτικων χορών που, όπως και η εποχή μας, μας θέλουν όλους μαζί.

«Πίτα του Ηπειρώτη», Κυριακή

16 Φεβρουαρίου, Σ.Ε.Φ.

Οι. Ηπειρώτες ανταμώνουν, αγωνίζονται και δημιουργούν με τον ανθό της Παράδοσης και της Νεολαίας. Στο ομορφότερο, στο μεγαλύτερο ηπειρώτικο αντάμωμα φέτος στην Αθήνα.

Ας είμαστε όλοι εκεί!

Το Γραφείο Τύπου της ΠΣΕ     

ΣΤΟ ΛΥΚΕΙΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΔΩΝ ΧΑΝΙΩΝ

ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ

Στο πλαίσιο των φιλολογικών απογευματινών, που οργανώνει το Λύκειο των Ελληνίδων Χανίων στην αίθουσά του, με τη φροντίδα της Μαρίας Πατρελάκη και της Μαρίνας Αρετάκη,  θα γίνει συνομιλία με την ποίηση της μεγάλης ποιήτριας Βικτωρίας Θεοδώρου το Σάββατο 15 Φεβρουαρίου 2014, στις 6.00 μ.μ..

Διαμεσολαβητής σ’ αυτήν τη συνομιλία με την ποίηση της Βικτωρίας Θεοδώρου θα είναι ο Κώστας Μουτζούρης.

Ευάγγελος Αυδίκος, Η αισθητική του λαϊκού πολιτισμού, ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, 4 Φεβρουαρίου 2014

Είναι δικαίωμα του βουλευτή να συμμετέχει στα ρογκατσάρια και να μεταμφιέζεται, είπαν πολλοί δημοσιογράφοι και άλλοι που πήραν θέση για το είδος του δρώμενου που επέλεξε ο βουλευτής Καστοριάς για τη συμμετοχή του στη σπουδαία λαϊκή γιορτή της Καστοριάς: τα ρογκατσάρια. Δεν μεταφέρονται εδώ αυτολεξεί τα λεχθέντα. Οσα προηγήθηκαν είναι η συνισταμένη των όσων ειπώθηκαν. Δεν ήταν όμως και τα μόνα. Διαφωνώ όμως από αισθητική άποψη, πρόσθεταν αρκετοί. Και το καρπούζι κόβεται στη μέση, ακριβώς. Και δεν αποδοκιμάζεται η πράξη και διαφωνία εκδηλώνεται. Δύο σε ένα. Ενας καλός τρόπος, για να είναι ικανοποιημένοι όλοι οι τηλεθεατές. Και οι πιστοί που ικανοποιήθηκαν από τις δηλώσεις της Εκκλησίας αλλά και οι οπαδοί του Διαφωτισμού, που ομνύουν στα ατομικά δικαιώματα, ου μην και της αριστοφάνειας ανατροπής κανόνων και συμπεριφορών.

Το κείμενο, ωστόσο, δεν προτίθεται ν’ ασχοληθεί με όλο το εύρος των δηλώσεων. Eστιάζει στην επίκληση της αισθητικής ως επιχειρήματος για τη διαφοροποίηση από την πράξη του βουλευτή. Σε ποια αισθητική αναφέρθηκαν όσοι χρησιμοποίησαν αυτό το επιχείρημα; Προφανώς, υπονοούσαν τη μεταμφίεση του «Παπα-Σούρα». Είναι τα ρούχα που επέλεξε ο βουλευτής για να στήσει το δρώμενο που είχε σχεδιάσει. Αναμφίβολα, οι θιασώτες της υψηλής ραπτικής θα χαρακτήριζαν το ενδυματολογικό σύνολο ως καρακιτσαριό. Ρούχα βγαλμένα από μπαούλα, ξεχασμένα σε κάποια συρτάρια. Ρούχα αταίριαστα μεταξύ τους, που αν κάποιος τα φόραγε στην καθημερινότητά του εύκολα θα προκαλούσε τη χλεύη των υπολοίπων. Ομως, είναι το λαϊκό δρώμενο που δίνει νόημα στη μεταμφίεση. Είναι το πνεύμα της ανατροπής και του σαρκασμού, που υπηρετείται από τα όσα λέγονται αλλά και όσα φοριούνται. Ετσι, γίνεται παντού σε παρόμοιες τελετουργίες. Δεν αποτελεί παρέλαση ενδυματολογικών επιλογών. Εκεί βρίσκεται και η ουσία του λαϊκού πολιτισμού, των λαϊκών δρωμένων της υπαίθρου. Σ’ αυτό το σημείο εντοπίζεται και η διαφορά τους από τις μεταμφιέσεις στα σύγχρονα καρναβάλια των πόλεων ή τα μεταλλαγμένα της υπαίθρου. Αυτό φαίνεται στην παρέλαση σύγχρονων αστικών καρναβαλιών. Οι συμμετέχοντες εστιάζουν την προσοχή τους στις στολές. Αγοράζουν υφάσματα με σκοπό να ξεχωρίσουν με την αισθητική αρτιότητα. Για να επαινεθούν -και να βραβευτούν- για το θέμα και, πρωτίστως, για τα κοστούμια.

Πρόκειται για μια αστική αισθητική. Στον αντίποδα βρίσκεται η αισθητική του λαϊκού πολιτισμού. Πάνω απ’ όλα η χρηστικότητα. Ολα υπηρετούν την ουσία που βρίσκεται στην προσπάθεια του ανθρώπου να απαντήσει στους φόβους του, να υποστηρίξει τις ελπίδες του, να ενισχύσει τη συλλογικότητα. Στα λαϊκά δρώμενα, όπως και σε κάθε μορφή τέχνης, η «ευπρέπεια» είναι λέξη άγνωστη. Ολοι βγάζουν τη γλώσσα στον καθωσπρεπισμό. Κι ακόμη, ο λαϊκός πολιτισμός έχει εσωτερική δύναμη. Δεν πετάει τίποτε. Δεν έχει το μυαλό του στο ξόδεμα των πόρων. Για τον λόγο αυτό και η μεταμφίεση -χώρια που λείπουν τα χρήματα-αξιοποιεί τα παλιά. Ανακυκλώνει ο λαϊκός άνθρωπος τα πάντα. Εκεί βρίσκεται η δύναμή του. Γιατί αυτό που επιδιώκεται είναι η επιτέλεση. Η γιορτή, για να υπάρχει γεροσύνη, και να έχουν μπερεκέτια. Τα ρούχα δεν υπάρχουν ξέχωρα. Δεν αποκτούν αυτονομία, όπως συμβαίνει στις παρελάσεις των αστικών καρναβαλιών.

Οσοι, λοιπόν, επικαλέστηκαν την αισθητική ως αιτία της διαφωνίας τους με την ενέργεια του βουλευτή, επανέφεραν στον δημόσιο διάλογο τη χιλιοειπωμένη διάκριση ανάμεσα στον αστικό/ανώτερο και τον λαϊκό/κατώτερο πολιτισμό. Πάνω σ’ αυτό ακούμπησε η υποτίμηση της αισθητικής του λαϊκού πολιτισμού. Είναι «χυδαίος», χωρίς καλλιτεχνική αξία, ισχυρίστηκαν κάποιοι. Το είπαν για τα ρεμπέτικα, για τη λαϊκή ζωγραφική, για το δημοτικό τραγούδι και για πολλά άλλα.

Η διολίσθηση σ’ αυτό το ξεπερασμένο σχήμα είναι πολύ εύκολη στις αρχές του 21ου αιώνα, που πολλές μορφές της λαϊκής τέχνης έχουν υποχωρήσει. Ενίοτε, αυτό οφείλεται στο κενό της μνήμης που διαμορφώθηκε με τις καινούργιες αντιλήψεις για την αισθητική, ή στη λήθη που σκέπασε τις παλιές μνήμες.

Και επειδή τα τελευταία χρόνια με την κρίση ο λόγος για τον λαό και τον πολιτισμό του τροφοδοτεί καθημερινά τη δημόσια συζήτηση, ίσως χρειάζεται περισσότερη εξοικείωση με κάποια ξεχασμένα πράγματα.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………..

* Καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Παρουσίαση μυθιστορήματος ¨Η σκιά της Μίκας", Λάρισα, 7 Φεβρουαρίου 2014, ώρα 8μμ

TΡΙΤΗ 4 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2014, ΩΡΑ:18.00

Oι εκδόσεις Πεδίο και ο ΙΑΝΟS(Σταδίου 24) παρουσιάζουν το βιβλίο του ΧΡΗΣΤΟΥ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ "'Σαχά ισί βαρό νι νάι'. Ρόμικες μουσικές και χορευτικές ταυτότητες στη Μακεδονία"

Θα μιλήσουν:

Λάμπρος Λιάβας, Καθηγητής, Τμήμα Μουσικών Σπουδών, Παν/μιο Αθηνών

Ρένα Λουτζάκη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια, Τμήμα Μουσικών Σπουδών, Παν/μιο Αθηνών

Άννα Λυδάκη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια, Τμήμα Κοινωνιολογίας, Πάντειο Παν/μιο

Βασιλική Τυροβολά, Καθηγήτρια, Τμήμα Φυσικής Αγωγής & Αθλητισμού, Παν/μιο Αθηνών

Την εκδήλωση θα πλαισιώσει το μουσικό σχήμα παραδοσιακής μουσικής «ΕΠΤΑΣΗΜΟ» που απαρτίζεται από τους:

Βαγγέλη Παπαναστασίου (κλαρίνο), Βαγγέλη Σαραντίδη (βιολί)

Ιάκωβο Ηλιάδη (λαούτο), Λάζαρο Ακριβόπουλο(κρουστά)