ΝΙΚΟΣ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΣ,Οι αστικοί μύθοι της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

• 

Η ιδέα για αστική διαβίωση πριν από 60 χρόνια. Λεωφόρος Αλεξάνδρας.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:Μπορεί να εφευρεθεί ένας μύθος για την αστική Αθήνα; Και όταν λέμε αστική Αθήνα εννοούμε την Αθήνα που ήταν κάποτε νέα και αισιόδοξη, το 1950 και 1960 και 1970... Σήμερα, με την απόσταση του χρόνου, η Αθήνα της εποχής του «Ψυχρού Πολέμου» είναι ένα ανοικτό βιβλίο για να ξαναγράψει κανείς τη δική του ιστορία...

Το σκεφτόμουν ένα απόγευμα που ο ήλιος κατέβαινε γρήγορα και χρύσιζε τις κουτσουπιές στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, στο ύψος της Πλατείας Αργεντινής Δημοκρατίας, με την προτομή του José de San Martin... Είχα βγει από την οδό Μαυρομιχάλη και την είχα αφήσει πίσω μου στην απόκοσμη ησυχία της που βελούδινα με είχε αγκαλιάσει. Πάλευα, όμως, να λευτερωθώ από τη σχεδόν επαρχιακή ακινησία της και είχα ανοίξει το βήμα για το αστικό πλάτωμα της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Προς στιγμήν σκέφτηκα ότι η Αλεξάνδρας είναι υποτιμημένη, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το συναισθηματικό της φορτίο, αλλά μετά παρατήρησα τις αμέτρητες πολυκατοικίες της από την Κηφισίας ώς την Πατησίων, τα χιλιάδες παράθυρα που ανοιγοκλείνουν εδώ και δεκαετίες παράγοντας βιώματα εμπειρίες και αναμνήσεις. Ετσι, παρότι έβλεπα μόνον τις προσόψεις των πολυκατοικιών στο σημείο όπου βρισκόμουν, προσόψεις λίγο πολύ ομοιόμορφες αλλά με τον τρόπο τους συμπαθείς και σχεδόν βαθιά αθηναϊκές, ανακάλεσα όλο το ιστορικό και συναισθηματικό υπόβαθρο αυτής της τόσο πλατιάς λεωφόρου, που όμοιά της δεν έχει η Αθήνα. Θυμήθηκα τους πολλούς κινηματογράφους, τη Γρανάδα, τη Ζίνα, τη Νιρβάνα και την Αρζεντίνα, τα θέατρα προς το Πεδίον του Αρεως που το καλοκαίρι έπαιζαν κυρίως επιθεωρήσεις, τα αστικά διαμερίσματα κοντά στην Μπουμπουλίνας, τη «Σόνια» και τα μικρότερα ζαχαροπλαστεία, το νεοκλασικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο της Αυστρίας στα σύνορα με τα Εξάρχεια αλλά και το γήπεδο του Παναθηναϊκού, βαθιά συνδεδεμένο μέσα μου με τις ημέρες που οδήγησαν στο Γουέμπλεϊ. Αχνά φέρνω στον νου τις φυλακές Αβέρωφ που κατεδαφίστηκαν επί χούντας και το σκάμμα για το νέο Δικαστικό Μέγαρο. Ελάχιστα παλιά σπίτια έμειναν πλέον πάνω στη Λεωφόρο, αλλά είναι τόσο χωνεμένες στον αθηναϊκό χρόνο οι περισσότερες από τις πολυκατοικίες στην Αλεξάνδρας που μοιάζουν σαν να ήταν εκεί από πάντα. Οσο ακραίο κι αν ακούγεται, το σπάνιο, για την Αθήνα, πλάτος της Λεωφόρου τής δίνει έναν αέρα δυνητικά κοσμοπολίτικο, γι’ αυτό θεωρώ ότι αυτός ο πλατύς δρόμος μπορεί να συσπειρώσει ιδέες και οράματα. Είναι μία Γκραν Βία της Αθήνας χωρίς μεγαλοπρέπεια, αλλά μπορεί να γίνει μία λεωφόρος για τη μνήμη και το μέλλον.

Κανείς, ή σχεδόν κανείς, δεν θυμάται ότι πήρε το όνομά της από την πριγκίπισσα Αλεξάνδρα, κόρη του Γεωργίου Α΄ και της Ολγας, που πέθανε το 1891 στα 21 της χρόνια στην Αγία Πετρούπολη, καθώς είχε παντρευτεί τον Μέγα Δούκα της Ρωσίας Παύλο Αλεξάντροβιτς. Τόσο την έκλαψαν οι Αθηναίοι, που ο Δήμος χάρισε αυτήν τη λεωφόρο στη μνήμη της. Σήμερα, η Λεωφόρος Αλεξάνδρας εκλύει μιαν ιδιότυπη αστική αύρα. Παρότι δεν έχει την πυκνότητα συνειρμών της Πατησίων, διατηρεί, ωστόσο, την προσωπικότητά της. Διαθέτει εντυπωσιακή ανθολογία αθηναϊκής κατοικίας που είναι ήδη 65, 60 και 50 χρόνων. Πολυκατοικίες, σαφώς υποτιμημένες και αγνοημένες, αλλά ενεργές στην παραγωγή αστικών μύθων.

Κάθε φορά που περπατάω την Αλεξάνδρας αναλογίζομαι πόσες αφανείς και ανείπωτες ιστορίες επιζούν πίσω από τα παράθυρά της.

Γιώργος Σταματόπουλος,Το φως της Κύθνου, ΕΦΣΥΝ, 7.9.15

kithno

Κανάλα: λεπτομέρεια από τον πίνακα του Αιγαίου

Aγναντεύαμε με φίλο ποιητή τούς γυμνούς γύρω λόφους· τα θυμάρια που αφθονούν είχαν πλέον χάσει την πρασινάδα τους· ούτε μυρωδιές, τίποτα. Αλλά τι ελληνικό τίποτα, τι υπέροχος ορίζοντας, τι αβάσταχτη ομορφιά πέτρας και φωτός.

Κόλλησαν στο ίδιο με μας τραπέζι του φαγητού κάποιοι εκνευριστικοί τύποι, με πολλές απολαβές από το προηγούμενο καθεστώς του τελευταίου μισού αιώνα και ζητούσαν να μάθουν λεπτομέρειες για τις εκλογές. Αποφασίσαμε ευγενικά να μη μιλήσουμε, παραμείναμε όμως, από σεβασμό κυρίως στους ενθουσιασμένους γονείς, που μας είχαν προσκαλέσει.

Η έκπληξη ήταν το πρωί, όταν πήγαμε να πιούμε καφέ σ’ ένα εστιατόριο με θέα το αιώνιο πνεύμα του Αιγαίου, τη Σέριφο, τα τραγούδια που ‘ρχονται αβίαστα, φωνές από το παρελθόν αλλά, για φαντάσου, νομίσαμε κι από το μέλλον. Ο ιδιοκτήτης δεν είναι παίξε γέλασε. Είναι από τους ελάχιστους (δυο-τρεις) που μένουν και τον χειμώνα στο χωριό, ετερογαιογενής, αλλά ζει εκεί σαράντα πέντε χρόνια.

Ενα πολιτιστικό εργαστήρι το κέντρο του («Οφιούσα») με ζωγραφιές, κατασκευές από ξύλο, αναπαλαιωμένα πανέμορφα έπιπλα δύο αιώνων, κοχύλια με βουητά από τον αρχέγονο βυθό της θάλασσας, ζωγραφισμένα τραπέζια. Πρώτης ποιότητας τα υλικά μαγειρικής. Μας προσκαλεί στην πεντακάθαρη κουζίνα του.

Μόνο με ξένους δουλεύω, μας λέει· οι ντόπιοι δεν με θέλουν, διότι απαιτώ ησυχία όταν οι άλλοι τρώνε και αυτοί (οι ντόπιοι) μόνο φωνάζουν. «Είχα εταιρεία εισαγωγής παιγνιδιών, έως ότου έμαθα να τηγανίζω αυγά και αποφάσισα ότι ήταν πολύ καλύτερα· αγαπώ τις 180 μοίρες που πήρε η στροφή της ζωής μου».

Λέξη για πολιτική και τις εκλογές. Αδιαφορεί πλήρως. Το μεροκάματο είναι ιερό γι’ αυτόν και ανεξάρτητο από το ποιος κυβερνά. Τι να πούμε, τώρα πια, συμφωνούμε. «Είμαι, πλέον, ένας ευτυχισμένος άνθρωπος» κραυγάζει και η ηχώ επαναλαμβάνει το πάθος σ’ όλο το νησί, κάνοντάς μας ν’ ανατριχιάσουμε και να αλληλοκοιταχτούμε (με τον φίλο ποιητή).

Δεν ικανοποιηθήκαμε από την απάντηση του ταξιτζή στην ερώτηση, γιατί δεν φυτεύουν δέντρα, τουλάχιστον στα σπίτια τους. Κάτι είπε ότι έσπερναν μόνο στάρια και κριθάρια και «τι τα θες εκεί τα δέντρα;». Κάπως έτσι. Η κούραση και το ξενύχτι δεν μας επέτρεπαν να συνεχίσουμε τις ερωτήσεις. Εκανε και αφόρητη ζέστη. Πάντα τούτη η χώρα σε ξαφνιάζει με τον χρόνο της, τον τόπο της, τον τρόπο της. Συμφωνούμε με τα μάτια. Αποχαιρετάμε τον δυναμικό καλλιτέχνη της Οφιούσας του.

Παραλίγο να μείνουμε για καιρό στην Κύθνο, εάν δεν μας βοηθούσε γενναιόδωρα ο καπετάνιος του πλοίου «Ο Μακεδών» Χρίστος Χατζηστερκώτης. Τον ευχαριστούμε θερμά. Οπως και τον Θωμά, που, πλέον, αναμένει εναγωνίως πότε θα γίνει παππούς!

Τα Σεπτεμβριανά της Σμύρνης

Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 1955. Πέρασαν εξήντα χρόνια από τον Σεπτέμβριο του 1955 στην Κωνσταντινούπολη, στις 6 εκείνου του μήνα που σήμανε την ταφόπλακα των Ρωμιών στην Πόλη. Τα καταστήματα λεηλατήθηκαν, σπίτια καταστράφηκαν και κάηκαν, τάφοι συλήθηκαν, εκκκλησίες έμειναν κουβάρια, άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, το μίσος φώλιασε ανάμεσα στους χριστιανούς και τους μουσουλμάνους. Η προπαγάνδα για την ευθύνη των Ελλήνων για την πυρκαγιά που ξέσπασε στο σπίρτι του Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη χρησιμοποιήθηκε, αν δεν οργανώθηκε, για να συρρικνώσει τον ελληνισμό της Πόλης. Από τότε οι Ρωμιοί φυλορρόησαν. Γνωστά είναι τα Σεπτεμβριανά της Κωνσταντινούπολης. Στο κείμενο παραθέτω ένα απόσπασμα από το μυθιστόρημά μου "Η Σκιά της Μίκας", που αναφέρεται στα Σεπτεμβριανά της Σμύρνης. Η λογοτεχνική απόδοση αντλεί από τις εμπειρίες του Γιώργου Παπαλιού, με καταγωγή από τη Χίο, γεννημένου στη Σμύρνη, με τον οποίο είχα πολλές συζητήσεις στο Κολόμπους του Οχάιο. Του αφιερώνω αυτή την ανάρτηση

Τα Σεπτεμβριανά της Σμύρνης

Ουδέποτε μίλησα για τον δικό μου Σεπτέμβρη, ούτε στη διάρκεια της συζήτησης αναφέρθηκα στους ‘λύκους’ που εγώ συνάντησα. Την ώρα του διαλόγου βγήκα έξω, αφού ζήτησα τσιγάρο από τη γυναίκα μου Νάντια. Χρειαζόμουν καθαρό αέρα να διώξω τους πυρσούς που έρχονταν από την παραλία της Σμύρνης. Βρισκόμουν στο στενό μπαλκόνι του σπιτιού. Στο ισόγειο έμενε η σπιτονοικοκυρά, η Αρζού, μια ταλαιπωρημένη Τουρκάλα, απροσδιορίστου ηλικίας, που είχε διπλώσει το κορμί της σε κεφαλαίο γάμα. Ο καιρός ήταν γλυκός, δροσερός, με ένα ελαφρό αεράκι που ερχόταν από το λιμάνι. Ο πατέρας μου μόλις είχε επιστρέψει από το μπακάλικο κι έπινε το ρακί του στο μπαλκόνι, ενώ οι δυο γυναίκες, μάνα και αδερφή κατά πέντε χρόνια μεγαλύτερη, καθάριζαν τη φακή. Ήμουν τότε πέντε χρονών, ‘μπαμπά μπαμπά κωλοφωτιές, πολλές κωλοφωτιές’, φώναζα ενώ ταυτόχρονα σκουντούσα τον ώμο του πατέρα μου. Αυτός σήκωσε το κεφάλι του έτοιμος να με μαλώσει, όμως τα μάτια του γούρλωσαν. ‘Ε, μπαμπά, να πάμε κάτω να πιάσουμε μερικές’, η επιμονή μου δεν τον εκνεύρισε όπως θα συνέβαινε άλλες φωνές. Σήκωσα το κεφάλι μου προς τα πάνω και δεν πρόκειται να ξεχάσω το πρόσωπό του, είχε πετρώσει. Σα να μην είχε ζωή.
Αμίλητος και βιαστικά μας έσπρωξε στο εσωτερικό του σπιτιού, ‘τι έπαθες, χριστιανέ μου;’ δυσανασχέτησε η μητέρα μου. Σήκωσε το χέρι του κι έδειξε το δρομάκι που έστριβε από το λιμάνι κι ανέβαινε ως το σπίτι μας, ‘Παναγία μου’, πρόλαβε να πει η μάνα μου. Δυσκολευόταν να καταπιεί το σάλιο της. Οι κωλοφωτιές είχαν γίνει τώρα αναμμένα στουπιά στερεωμένα σε ξύλα που τα κρατούσαν αγριεμένα ανδρικά πρόσωπα. ‘Θάνατος στους απίστους, θάνατος στους Γκιαούρηδες’. Η κραυγή χτυπούσε στους τοίχους του στενού και η δύναμή του πολλαπλασιάστηκε τόσο πολύ που τράνταξε το τζάμι του δωματίου.
‘Κωνσταντή, πάρε την οικογένεια και φύγετε από τη στέγη’. Δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ πως αυτό το λιπόσαρκο κορμί έκρυβε τόση δύναμη. Κατέβηκε κάτω στην πόρτα και ίσιωσε το κορμί της, για πρώτη και τελευταία φορά την είδα να στέκεται όρθια νικώντας την ανημπόρια του σώματος. Από ένα φεγγίτη σκαρφαλώσαμε στη στέγη και από κει στο διπλανό σπίτι. Πριν όμως συνεχίσουμε στάθηκα για λίγο κι είδα την Αρζού στο κατώφλι του σπιτιού της να βρίζει τους εξαγριωμένους διαδηλωτές, ‘δεν είναι κανείς εδώ, φύγετε, πάτε σπίτια σας. Όχι, δεν θα μπείτε μέσα, θα περάσετε πάνω από το πτώμα μιας Τουρκάλας πρώτα’. Ο πατέρας μου με τραβούσε από τον καρπό του δεξιού μου χεριού. Τότε είδα την Εσέν, μια γειτόνισσα, με σπίτι απέναντι από το δικό μας. Είχε βγει στο μπαλκόνι και τα μάτια της μού φάνηκαν γυάλινα. Φώναζε προς τον επικεφαλής των διαδηλωτών, αυτός την άκουσε και για μερικά λεπτά επικράτησε νεκρική ησυχία. Πριν προλάβει να πει οτιδήποτε ή να φανερώσει τη δραπέτευσή μας, ένα χέρι βγήκε από την τζαμαρία και την τράβηξε με δύναμη στο εσωτερικό του σπιτιού».

'Origins of Halloween' Film Wins Documentary Award

A bi-lingual film about the origins of Halloween has won Best Short Documentary Award at the Underground Film Festival in Cork, Ireland  last week-end.
http://www.undergroundshortfilmfestival.com/#!official-selection-2015/c3kj

The festival screened 122  films in 15 categories, with entries from 35 countries.

The film, Spiorad na Samhna -- Spirit of Samhain -- can be viewed at: https://vimeo.com/101398600

In addition to the award, the project has learned that the film has been recommended to teachers of Religious Education in England.

Ed Pawson, Chair, NATRE, National Association of Teachers of Religious Education, has described it as "an exciting resource to widen our
understanding of the diversity and origins of religion, beliefs and customs today".

The film traces origins of Ireland's biggest Halloween Carnival in Derry back to troubled years of 1980s. It also traces origins of Halloween itself to the Celtic festival of Samhain. Dr. Jenny Butler from the Folklore Department of University College, Cork narrates this.

• Read more or reply

---

You can manage your notification settings at https://networks.h-net.org/user/28731/notifications

---

Please help us keep H-Net free and accessible. $5 from each of our subscribers would fund H-Net for two years. Click here to make a tax-deductible donation online.

---

If you need assistance, please visit the Help Desk.

Call for papers: The Ontology of Supernatural Encounters in Old Norse Literature and Scandinavian Folklore: 4th symposium of Old Norse Folklorists Network In Tartu, Estonia, December 11-12, 2015

Dear colleagues, since several persons got the information about the symposium only at a late stage, mostly at the saga conference in August, we have extended the deadline for submitting abstracts for several persons. We have now decided to extend the deadline for everybody. New deadline for submitting an abstract is September 15^th.
The 4th symposium of Old Norse Folklorists Network is dedicated to the question of the ontology of supernatural encounters in Old Norse-Icelandic literature, myth and legend, as well as in later Scandinavian folklore. It focuses on the controversial issue of “truth” or “real experience” behind narrative depictions of such encounters, and seeks answers to questions such as the following: How were encounters with supernatural beings, or visits to supernatural places conceptualized and understood by the individuals or communities who experienced them, and what was their relationship to accepted “norms of truth”? To what extent were supernatural beings perceived as physical beings and how was their physical appearance interpreted? How can we use various kinds of sources to gain knowledge of these matters? What are the long-term continuities in the ways that the supernatural has been understood in the Scandinavian and geographically close (Baltic, Finnic etc) cultural areas? In spirit of the previous events of the ONF series, the conference seeks to stimulate discussion on these issues and to bring philological and folkloristic perspectives on both Old Norse and later sources into closer contact with each other.
Keynote speakers are:

• John Lindow, University of Berkeley
• Mikael Häll, University of Lund
• Daniel Sävborg, University of Tartu

All researchers (including PhD students) who are interested in presenting their ideas or research results connected to these or similar topics are encouraged to submit proposals for 20-minute paper presentations (followed by 10 minutes of discussion). The venue of the symposium will be University of Tartu, Department of Scandinavian Studies.
Please send short abstracts by September 15 (NEW DEADLINE!) to daniel.savborg@ut.ee. Further information can be found on the symposium website: http://www.flgr.ut.ee/et/osakonnad/ontology-supernatural-encounters
You are of course welcome to forward this call for papers to anyone whom you think might be interested.
Organizers:

• Daniel Sävborg, Professor, daniel.savborg@ut.ee
• Karen Bek-Pedersen, PhD, karen@bek-pedersen.dk
• Mart Kuldkepp, PhD, mart.kuldkepp@ut.ee

Conference secretary: Kristel Pallasma, kristel_pallasma@hotmail.com

Welcome to Tartu in December!
__________________
Daniel Sävborg
Professor of Scandinavian Studies
University of Tartu
Skandinavistika
Ülikooli 17
51014 Tartu
Estonia
Tel: +372 737 6250
email: daniel.savborg@ut.ee

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ,Τόσο μακριά, τόσο κοντά, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Για πολλούς, ίσως για τους πολύ περισσότερούς μας, οι «προσφυγικές ροές» της δημοσιογραφικής κοινής είναι δυο εικόνες στην τηλεόραση ή μια φωτογραφία στην εφημερίδα. Είναι σκόρπιες λέξεις από ρεπορτάζ, που δύσκολα στοιχειοθετούν μια πλήρη και καθαρή ιστορία. Ακούμε γι’ αυτούς. Κουβεντιάζουμε γι’ αυτούς, με τον τόνο να ξεκινάει από τη συμπάθεια και συχνά να υποχωρεί στο «παράγινε το κακό». Καταγγέλλουμε –σωστά– την Ευρώπη και την ψευδαίσθησή της ότι θα την προστατέψουν τα θλιβερά τείχη της. Καταγγέλλουμε τον ΟΗΕ, που καν τώρα δεν τολμάει να ψελλίσει τη μισή έστω αλήθεια για τις ευθύνες της Δύσης. Και κατηγορούμε –επίσης σωστά– την απαράσκευη κυβέρνηση, που φαίνεται πως οι διαπραγματεύσεις απορρόφησαν όλη της τη δύναμη, και μάλιστα μάταια.

Κι έπειτα πάμε παρακάτω, είτε απολαμβάνουμε τον παραθερισμό μας είτε βρισκόμαστε στις πόλεις και τα καμπίσια ή βουνίσια χωριά μας. Αρκετοί, μολαταύτα, κατά την πίστη τους και τις αρχές τους, ψάχνουν τρόπο να βοηθήσουν – με φάρμακα, τρόφιμα, ρούχα, χρήματα. Αυτοί διασώζουν και το δικό μας πρόσωπο· το πρόσωπο όσων βαριούνται ή αναβάλλουν μένοντας στα λόγια ή αδιαφορούν για τον ξένο πόνο. Διασώζουν ακόμα και το πρόσωπο όσων εχθρεύονται απροκάλυπτα τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, τους «λαθραίους» όπως μειωτικά τούς αποκαλούν, μη δίνοντας δυάρα για τους λόγους που τους έδιωξαν από τον τόπο τους. Για τους ποικίλους σφακιανάκηδες δεν πρόκειται παρά για ένα επιπλέον σχέδιο άλωσης της Ελλάδας. Δεν είδατε; «Ακόμα και στο Αγιον Ορος ετοιμάζουν απόβαση οι τζιχαντιστές με δούρειο ίππο τους πρόσφυγες». Σώσον, Κύριε.

Το πρόσωπό μας όμως το διασώζουν πρωτίστως όσοι αντιμετωπίζουν καθημερινά, καιρό τώρα, ένα πρόβλημα που πώς να μην τους ξεπερνά, όταν ξεπερνά κοτζάμ Ευρώπη. Οι νησιώτες του Αιγαίου. Στριμώχνονται, δυσκολεύονται, δυσφορούν ώρες ώρες, κάποιοι λίγοι ανάμεσά τους βρίσκουν την ευκαιρία να βγάλουν το κατιτίς τους εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη των προσφύγων. Αλλά τελικά, αυτοί ναι, «αίρονται στο ύψος των περιστάσεων», όπως μονότονα λέμε στας Αθήνας κάθε φορά που οι περιστάσεις μάς αποκαλύπτουν πυγμαίους. Το φανερώνουν αυτό τα θερμά λόγια με τα οποία ευχαριστούν τους ντόπιους, μπροστά στην κάμερα, πολλοί φυγάδες. Το πιστοποιούν τα απανωτά εγκωμιαστικά σχόλια του ξένου Τύπου για τη στάση των νησιωτών.

Αρκετά χρόνια πριν ήταν οι στεριανοί Ελληνες εκείνοι που πάλεψαν με τον εαυτό τους για να μην τους νικήσει η μισαλλοδοξία, όταν τα μεταναστευτικά κύματα από την Αλβανία δοκίμαζαν τις αντοχές και τις αντιλήψεις μας. Τώρα στη δύσκολη θέση βρίσκονται οι νησιώτες του Αιγαίου. Αν έλεγα ότι μέχρι στιγμής μάς δίνουν μαθήματα θα φαινόμουν λυρικός στους εφημερεύοντες πραγματιστές. Ας γίνω πραγματιστής λοιπόν. Κι ας αναρωτηθώ μέχρι πότε θα πιστεύει η υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής ότι τέτοια προβλήματα λύνονται από τα απόμακρα γραφεία, δίχως ευαίσθητη αυτοψία.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

                                                         

Καλοκαίρι και τόσο εκτυφλωτικό ελληνικό  φως ,αλλά τόση μαυρίλα στο μυαλό μας και στην ψυχή μας. Αυτό το Καλοκαίρι η Ελλάδα είδε το Χάρο με τα μάτια της.

Αυτό το καλοκαίρι μοιάζει με μια διαρκή νεκρολογία : Ιδεολογιών, ονείρων, φαντασιώσεων, προσδοκιών ,ελπίδων, μυθοπλασιών, αυταπατών, ανθρώπων, προσημειωμένων και πτωχευμένων χωρών.

Ψάχνουμε για μια ακτίνα φωτός σε ….μια ηλιόλουστη χώρα .

Δεν αντέχουμε άλλα δάκρυα και αίμα. Δεν αντέχουμε πια άλλη μιζέρια και πάθη, παρακμή  και ήττες, συλλογική κατάθλιψη και μεμψιμοιρία, αλληλοφαγία και αλληλοσπαραγμό.

 Στην  Ελλάδα του φωτός  ,η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

Εμείς δεν θα απαρνηθούμε τη χαρά της ζωής. Δεν θα υποκύψουμε στα σκοτεινά οράματά τους και στους εικονικούς παραδείσους τους.

Σε μια εποχή που η οικονομία και η πολιτική μονοπωλεί τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, ιστοτόπους, αγωνίες, σκέψεις, και  «πηγαδάκια», ο πολιτισμός παραγκωνίζεται σαν πολυτέλεια. Μα είναι στα αλήθεια πολυτέλεια ;

Ξέρουμε ότι η καταστροφική οικονομική κρίση , η εγκατάλειψη των ουμανιστικών αξιών και η κατάρρευση των αναχωμάτων πολιτισμού ,αποτελούν το υπόβαθρο, που θα επικαθήσει ο  φασισμός.

Αθεράπευτα ρομαντικοί ,συνεχίζουμε με παραδοσιακή μουσική , με ποίηση και με ταινίες ντοκιμαντέρ.

Όταν οι μνήμες παίρνουν σάρκα και οστά κι όταν η ιστορία και το ντοκιμαντέρ συναντάνε την μουσική, το αποτέλεσμα είναι παραστάσεις και εκδηλώσεις  μαγικές και ονειρεμένες.

Ελάτε να απολαύσετε διαφορετικές και εξαιρετικές παραστάσεις ,σε ένα πανέμορφο μέρος, ιδανικό για ρέμβη.

Διοργανώνουμε την δεύτερη εκδήλωση  μέσα σε είκοσι ημέρες. Η πρώτη εκδήλωση τις 21 Αυγούστου ,ήταν μια Ποιητική βραδιά, αφιερωμένη στην ποιητική συλλογή «Είναι-Being»  του Αρτινού Δημήτρη Βίκτωρ.

Τώρα σας καλούμε την Τετάρτη  9   Σεπτεμβρίου και ώρα 7.45 μ.μ. ,να έρθετε στο ιδιωτικό Θέατρο «Ποέμα», στον κήπο της κατοικίας του Φωτογράφου-κινηματογραφιστή Βασίλη Γκανιάτσα , στην Βλαχέρνα (είναι μια διώροφη ροζ κατοικία πάνω από την Παναγία των Βλαχερνών- θα έρθετε από την Άρτα ,στρίβοντας στα φανάρια απέναντι από την πλατεία Ζέρβα , θα μπείτε στο Δημοτικό πάρκινγκ, θα περάσετε μια γέφυρα και θα διασχίσετε μια απόσταση 500 μέτρων με χωματόδρομο και 1 χιλιόμετρο περίπου με  άσφαλτο), για να  :

1.       δείτε δύο ταινίες ντοκιμαντέρ, μικρής διάρκειας , του Βασίλη Γκανιάτσα ,με τοπικά θέματα από την παράδοση και τον λαϊκό πολιτισμό (ένα για τις τρείς γέφυρες της Άνω Καλλεντίνης, που κτίστηκαν σε τρείς διαφορετικές χρονικές περιόδους και το άλλο για τα Θεοδώριανα, με τίτλο «Ψηλά στην Κωστηλάτα»)

2.        ακούσετε  γνήσια δημοτικά τραγούδια της περιοχής της ,από τον οργανοπαίχτη Βαγγέλη Κουτσοκώστα  , τα παιδιά του (Λευτέρη, Παναγιώτη και Εύη)και τον βιρτουόζο δάσκαλο του βιολιού Γιώργο Φλούδα. Θα ακουστεί παραδοσιακή μουσική χωρίς ενισχυτές και μεγάφωνα, με παραδοσιακά  μουσικά όργανα . Η μουσική του Βαγγέλη Κουτσοκώστα έχει ψυχή. Το κλαρίνο είναι η ψυχή του και ο κόσμος ολόκληρος. Ο Βαγγέλης Κουτσοκώστας και ο Γιώργος Φλούδας αποτελούν τη συνέχεια της μεγάλης αρτινής παράδοσης των οργανοπαιχτών :  Νάτσικα ,  Σουκαίων , Μπιθικούκη ,Σαγάνη , Ντζιόκα κ.α.

Προλογίζει την εκδήλωση ο Σπύρος Νεραϊδιώτης, χοροδιδάσκαλος, λαογράφος.

Συνολική διάρκεια της εκδήλωσης 1 ώρα.

Μετά την εκδήλωση, όσοι θέλουν και όσοι μπορούν οικονομικά, θα ακούσουν περισσότερα δημοτικά τραγούδια από την ίδια  ορχήστρα,   στην ταβέρνα  «Το Στέκι της Βλαχέρνας»  του κ.Κ.Μολώνη , μπροστά στην Παναγία των Βλαχερνών.

Το θέατρο «Ποέμα», κτίστηκε από το 2002 έως το 2006, από τον σύγχρονο πρωτομάστορα Κώστα Τσώλη ,με πέτρες από τον Άραχθο και  πλάκες  από την στέγη του παλιού οικογενειακού σπιτιού  των αδελφών Γκανιάτσα ,στην Άνω Καλλεντίνη. Το θέατρο «Ποέμα»  είναι αντίγραφο του αρχαίου μικρού θεάτρου της Αμβρακίας. Το θέατρο αυτό ήταν επιθυμία του φωτογράφου –κινηματογραφιστή Βασίλη Γκανιάτσα (άλλοι κτίζουν στους κήπους των σπιτιών τους πισίνες και άλλοι εκκλησίες, ο Βασίλης έκανε την διαφορά…).

Ο Βασίλης Γκανιάτσας με το έργο του , το ιδιωτικό του Θέατρο και μαζί με τους συνεργάτες του ,έχουν γίνει φάροι του πολιτισμού , της τέχνης και των επιστημών στην Άρτα.

Στόχος του Βασίλη Γκανιάτσα και των συντελεστών αυτών των εκδηλώσεων ,είναι να δείξουνε πως μέσω συνεργασιών διαφορετικών ανθρώπων, μπορεί να δημιουργηθεί ατμόσφαιρα που ενώνει, συνδέει, εμπνέει και διασκεδάζει.

Εμείς  οι διοργανωτές ,βλέποντας την ιδιαίτερη αποδοχή, που είχαν οι εκδηλώσεις που κάναμε τα καλοκαίρια του 2014 και 2015, θα σας αποχαιρετήσουμε  δίνοντας  ραντεβού του χρόνου το Καλοκαίρι, με μικρές ταινίες, με ντοκιμαντέρ, με  δημοτικές και λαϊκές μουσικές στιγμές, με βραδιές ποίησης, με παρουσιάσεις βιβλίων, με θεατρικές παραστάσεις, με χορογραφίες «νυμφών-χορευτριών» , με παραστάσεις Καραγκιόζη, με τραγούδια από όπερες , με ….μαθήματα φιλοσοφίας και πολλές άλλες ευχάριστες εκπλήξεις.

                                                 Κώστας Τραχανάς