ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΕΠΕΤΕΙΑΚΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

-          Προσφώνηση του Πρύτανη του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας,

Καθηγητή Γεωργίου Κ. Πετράκου

-          Ομιλία του Αν. Καθηγητή Κοινωνικής  Ιστορίας,  του Τμήματος Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας,  Πολύμερου Σ. Βόγλη, με θέμα:

«Οι ιδεολογικές και πολιτικές προϋποθέσεις του Έπους του ’40».

-          Μουσική ερμηνεία από τη Βολιώτικη Χορωδία αποσπασμάτων του ποιήματος  «To Άξιον Εστί» του Οδυσσέα Ελύτη,  όπως μελοποιήθηκε από τον συνθέτη  Μίκη Θεοδωράκη:

Μέρος Α΄: Η Γένεσις Εισαγωγή – Τότε είπε	ψάλτης Ευάγγελος Κακάλιας	Χορωδία
Μέρος  Β΄: Τα Πάθη ανάγνωσμα πρώτο Πορεία προς το μέτωπο	αναγνώστης Χαράλαμπος Σκυργιάννης
άσμα ε’ Με το λύχνο του άστρου	λαϊκός τραγουδιστής Κώστας Γεροντόπουλος	Χορωδία
άσμα στ’ Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ	λαϊκός τραγουδιστής Κώστας Γεροντόπουλος	Χορωδία
Μέρος Γ΄: Το Δοξαστικόν Το Άξιον Εστί	ψάλτης Ευάγγελος Κακάλιας	Χορωδία

Καλλιτεχνική Δ/νση: Στάσα Τζάλλα

Ορχηστρική προσαρμογή και keyboards: Νίκος Νέβρος

Κρουστά: Θέμης Βαγενάς

Πιάνο: Εύη Κανελλοπούλου

Κοντραμπάσο: Γιάννης Καραμανιώλας

Μπουζούκι: Δημήτρης Τυφλίτης

Η πολιτική ως επάγγελμα, Εφημερίδα των Συντακτών, 15 Οκτωβρίου 2014

Τα τελευταία χρόνια,  η κρίση ανέδειξε την πολιτική σε πεδίο έντονης αντιπαράθεσης με πρωταγωνιστές τους πολίτες. Συχνά αυτό εκφράστηκε με την απαξίωσή της. Έστω όμως και μ’ αυτόν τον αρνητικό τρόπο, αρκετοί πολίτες ξανάρχισαν να αναζητούν νέες μορφές πολιτικής έκφρασης. Ως αποτέλεσμα αυτού αναδύθηκαν ή συγκροτήθηκαν νέοι πολιτικοί σχηματισμοί. Κάποιες φορές η πολιτική έκφραση των πολιτικών έλαβε τη μορφή επιβράβευσης ακραίων ξενοφοβικών αντιλήψεων, που αντλούσαν την πολιτική τους επιρροή από το θυμό των πολιτών που είδαν τη ζωή τους να γίνεται θρύψαλα, η οποία οδήγησε  στην υιοθέτηση της παροιμιακής έκφρασης «η δικιά μου μάνα πέθανε κανενός να μη μείνει». Ακόμη κι έτσι όμως ακούστηκε ο πολιτικός βρυχηθμός των πολιτών. Ασφαλώς, ο Αριστοτέλης δεν είχε στο μυαλό του αυτή τη διάσταση όταν διατύπωσε τη γνωστή ρήση, ότι δηλαδή «ο άνθρωπος φύσει πολιτικόν ζώον». Ήθελε να στιγματίσει τον ιδιώτη, τον βολεψάκια. Αυτόν που νοιάζεται μόνο για τον εαυτούλη του και τίποτε άλλο. Και αυτή η αντίληψη εμφιλοχώρησε τις τελευταίες δεκαετίες σε κάθε φυλλωσιά του ανθρώπινου νου. Ακόμη κι όταν γινόταν μέλος πολιτικών, συνδικαλιστικών και κοινωνικών φορέων. Στο μυαλό του Αριστοτέλη υπήρχε αποκρυσταλλωμένη η άποψη ότι η ιδιότητα του πολίτη κατακτιέται μέσα από τις διαδικασίες συμμετοχής στα κοινά. Όποιος ιδιωτεύει, ασχολείται δηλαδή με τα ίδια, τον εαυτούλη του και μόνο δηλαδή, δεν δικαιούται τον τίτλο του πολίτη. Είναι ακρωτηριασμένος.

       Το ίδιο ισχύει και για τους πολιτικούς. Τα πρόσωπα που εκπροσωπούν δηλαδή τους πολίτες. Ο Πλάτων είναι σαφής για το ρόλο του πολιτικού. Του  άρχοντα, σύμφωνα με τη δική του διατύπωση.«Ο αληθινός άρχων οὐ πέφυκε το αὑτῷ συμφέρον σκοπείσθαι αλλά το τῷ αρχομένῳ». Με άλλα λόγια, εκ φύσεως ο άρχοντας/πολιτικός δεν έχει στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός του το ίδιον συμφέρον. Στόχος του είναι να υπηρετήσει τους αρχόμενους. Τους πολίτες.

    Μεγάλα λόγια από σπουδαίους φιλοσόφους. Ενδεχομένως δεν θα ήταν παράδοξη μια τέτοια παρατήρηση από έναν συγκαιρινό πολίτη. Ίσως να καταλογίσει στον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη και τους άλλους σπουδαίους πνευματικούς ανθρώπους έναν ιδεαλισμό. Ότι δηλαδή φτιάχνουν μια κοινωνία ιδεατή, που όμως δεν υπάρχει πέρα από τα κείμενά τους.

       Με όσα συμβαίνουν σήμερα-και όχι μόνο- είναι δικαιολογημένη η επιφύλαξη των πολιτών για τα γνωμικά και τα αποφθέγματα. Η ζωή τους έχει γίνει συντρίμμια με αποφάσεις βουλευτών και εξωκοινοβουλευτικών που χρησιμοποιούν βαρύγδουπες εκφράσεις για την ψυχική κόπωσή τους από τη συνεχή πίεση να ανταποκριθούν στο ρόλο τους να σώσουν την πατρίδα. Κουβέντες μεγάλες στα στόματα εκείνων των πολιτικών , που αποδεικνύονται κατώτεροι του ρόλου τους. Ενώ με δραματικό τρόπο τονίζουν τη στράτευσή τους στο κοινό συμφέρον, στην εξυπηρέτηση των «αρχομένων», ένα μέρος των πολιτικών, άμεσα ή έμμεσα, νοιάζεται μόνο για την επανεκλογή του. Θα χάσω τη δουλειά μου, είπε κάποιος βουλευτής. Δεν έχει σημασία η ακρίβεια της φράσης. Το ανησυχητικό είναι ότι η συγκεκριμένη φάση εκπέμπει μια κυνικότητα για το ρόλο του πολιτικού στο κοινοβουλευτικό σύστημα. Και το πιο ανησυχητικό είναι ότι η αντίληψη αυτή διαχέεται σε πολλούς. Ίσως ο Βολταίρος να μη διατύπωνε την άποψή του ότι «η πολιτική είναι η πρώτη των τεχνών και η τελευταία των επαγγελμάτων» αν ζούσε σήμερα.

       Ο Βολταίρος σήμερα θα θρηνούσε για την αστοχία της δήλωσής του αν παρακολουθούσε ελληνική τηλεόραση. Θα περιέπιπτε ίσως σε κατάθλιψη όταν διαπίστωνε ότι η πολιτική ως υψίστη τέχνη στην υπηρεσία των πολιτών έχει μετασχηματιστεί σε επάγγελμα , όχι αναγκαστικά μέσω παράνομου προσπορισμού χρημάτων, αλλά με τη σίτιση αρκετών πολιτικών από τη βουλευτική αποζημίωση και άλλες παροχές. Θα διαπίστωνε ότι «στην πολιτική  ηθική δεν υπάρχει, υπάρχει μόνο σκοπιμότητα». Το είπε ο Λένιν κι έχει δίκιο. Και ηθική, στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν είναι η ηθικολογία αλλά η συνέπεια στην εξυπηρέτηση των αναγκών των ‘αρχομένων’ και όχι η πολιτική περιδίνηση στη λήψη αποφάσεων με αποκλειστικό γνώμονα την επανεκλογή και μόνο. Πολιτική ηθική είναι να μη σκέφτεσαι μόνο την «εδρούλα» σου αλλά και τους πενόμενους και δυστυχούντες.  Γιατί αρκετοί πολιτικοί παραβλέπουν τον παιδευτικό ρόλο των αρχόντων.  «Το της πόλεως όλης ήθος ομοιούται τοις άρχουσιν»(Ισοκράτης)

Niko Ago, Χάρισμά σας αυτή η «πατρίδα», Protagon, 15 Οκτωβρίου 2014

Ο Niko Ago γράφει ένα συγκλονιστικό κείμενο μετά τον αγώνα Σερβίας - Αλβανίας. Ενα κείμενο που χτυπάει την πόρτα σε όλα τα Βαλκάνια. Που σίγουρα δεν είναι παίξε γέλασε, αλλά μάλλον έχουν γίνει... κλάψε και απελπίσου!

Ξεκίνησα εντελώς διαφορετικά το σημερινό θέμα, και το έστειλα για δημοσίευση πριν το παιχνίδι.  Ο Κώστας Γιαννακίδης, όμως, μου συνέστησε να περιμένω. «Πρέπει να προβλέψουμε την πιθανότητα να γίνουν επεισόδια», μου έγραψε. Μα, δεν υπάρχουν οργανωμένοι οπαδοί της Αλβανίας στο γήπεδο, ανταπάντησα. Φευ. Βαλκάνια. Όσοι είχαν προβλέψει ότι το ζευγάρι Σερβία-Αλβανία «μυρίζει μπαρούτι» πέτυχαν διάνα. Το παιχνίδι διεκόπη και οι υπαίτιοι όσο εύκολο είναι με μια πρώτη ματιά να τους εντοπίσεις, άλλο τόσο δύσκολο να τους σταματήσεις. Δυστυχώς, θα το ξανακάνουν.

Λίγο πριν τη λήξη του πρώτου ημίχρονο, ένα τηλεκατευθυνόμενο αεροπλανάκι, ίπταται πάνω από τα κεφάλια θεατών και παικτών και μεταφέρει ένα κουρέλι που απεικονίζει τη «μεγάλη Αλβανία». Εκπληκτικό γεγονός, αν λάβουμε υπόψη ότι το ματς γινόταν στο Βελιγράδι και τα μέτρα ασφαλείας υπήρξαν δρακόντεια. 3500 αστυνομικοί ήταν επιφορτισμένοι με την ασφάλεια. Στους περίπου 40 Αλβανούς «επίσημους» που ταξίδεψαν, έγινε «υποδοχή» στο αστυνομικό σταθμό του αεροδρομίου και, εννοείται, εξονυχιστικός έλεγχος. Η Σερβική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, εκτός του ότι δεν έδωσε εισιτήρια σε πολίτες του Κοσσόβου, το ίδιο έκανε και με οργανωμένους οπαδούς από Αλβανία. Μάλιστα, είχε ενημερώσει ότι ούτε απλό κασκόλ ή t-shirt με σύμβολα της Αλβανίας δεν θα επέτρεπε. Κι όμως, έγινε η μεγαλύτερη δυνατή πρόκληση που θα μπορούσε να γίνει. Και όπως είναι, δυστυχώς, λογικό, όταν μιλάμε για Βαλκάνια, ακολούθησε χαμός. Εισβολή οπαδών στο γήπεδο, μεταξύ αυτών, όπως είναι επόμενο, σεσημασμένοι εθνικιστές, προπηλακισμός των παικτών της Αλβανίας, βία μεταξύ οπαδών και αστυνομίας. Και πιο πριν υπήρχαν αντικείμενα, σκληρά μαρκαρίσματα, συνθήματα μίσους - ένα από τα οποία έλεγε «σκοτώστε τους Κροάτες για να μην έχουν οι Αλβανοί αδέλφια». Γενικά, μια τυπική βαλκανική συνάντηση. Που, τι και αν είναι το 2014, εμείς παραμένουμε περίπου δυο αιώνες πίσω. Κανονικά, δεν έπρεπε να είναι δύσκολη η πρόβλεψη των επεισοδίων.

Παρακολουθώντας μερικούς συναδέλφους από την χώρα καταγωγής μου, αλλά και άτομα με δράση στα social media, μ’ είχε πιάσει φόβος, ομολογώ. Ήλπιζα, όμως, ότι η απαγόρευση παρουσίας οπαδών της Αλβανίας ήταν το σωστό «φάρμακο». Τώρα, βέβαια, δεν είμαι ο μόνος που το πιστεύω. Μπορεί να υπήρχε αιματοχυσία. Οι αθεόφοβοι, όμως, άνθρωποι που, ως επί το πλείστον, δεν μπορούν να προβλέψουν ότι μετά τη Κυριακή έρχεται Δευτέρα, ωρύονταν επειδή «η Σερβία δεν αφήνει τους Αλβανούς να δουν την ομάδα τους». Και αν γίνουν επεισόδια; τους ρωτούσα. «Θα φταίνε οι Σέρβοι» η άμεση απάντηση. Κλασική στενοκέφαλη εθνικιστική απάντηση. Πάντα «φταίνε οι άλλοι».

Μα, το χειρότερο θα ερχόταν μετά. Με το που διεκόπη το ματς, μια συγχορδία εθνικιστών «ξεχύθηκε» στα social media, κυρίως εκεί, με τεράστιο μίσος για τους Σέρβους. Για όλους τους Σέρβους. Δεν μπόρεσα σχεδόν να αρθρώσω λέξη. Άνθρωποι που κάνουν τον πολιτισμένο και προοδευτικό, όταν πρόκειται για τους άλλους, υπερασπίστηκαν με πάθος το κουρέλι που κατέβηκε στο γήπεδο από αέρος. Άνθρωποι που τους διαβάζεις να μιλάνε καθημερινά για «την Ευρώπη στην οποία ανήκει η Αλβανία», έβγαλαν τα πιο πρωτόγονα εθνικιστικά ένστικτα. Άνθρωποι που ασκούν την πιο σκληρή κριτική «στους εθνικιστές των Βαλκανίων», έβγαλαν το πιο σκοτεινό εθνικιστικό τους πρόσωπο. Κοινοποίησαν στις σελίδες τους «σημαία» που απεικονίζει τη «μεγάλη Αλβανία», άνθρωποι που τους είχα δει να είναι λυσσαλέα πολέμιοι των ακροδεξιών. Δεν έχω λόγια, κυριολεκτικά, να περιγράψω αυτό που αντίκρισαν τα μάτια μου.

Μιλάω μόνο για Αλβανούς (το ίδιο συνέβη και με Σέρβους) επειδή η καταγωγή μου τυγχάνει να είναι από εκεί. Και με τέτοιους ανθρώπους, δεν θέλω να έχω καμία σχέση. Με αποκάλεσαν ήδη «προδότη» και «πουλημένο», μα απέναντι σε αυτή τη «σημαία»-κουρέλι που αυτοί υπερασπίζονται, εννοείται ότι είμαι ορκισμένος εχθρός και «προδότης». Αυτή την «πατρίδα», σας την έχω χαρίσει. Δεν είναι δική μου «πατρίδα». Η δική μου πατρίδα, δεν θέλει εδάφη των άλλων. Η δική μου πατρίδα, δεν θέλει αίμα. Η δική μου πατρίδα, δεν μισεί τους γείτονες. Η δική μου πατρίδα, δεν προκαλεί τους γείτονες, μέσα στο σπίτι τους. Χάρισμά σας, λοιπόν, μια τέτοια «πατρίδα» και μια τέτοια «σημαία»

Έκθεση ζωγραφικής από τον Λέανδρο Σπαρτιώτη

Έκθεση ζωγραφικής από τον Λέανδρο Σπαρτιώτη

 

Κάλλιον το προλαμβάνειν ή το θεραπεύειν.

Ιπποκράτης

Νέο... προληπτικό μνημόνιο ζητά για την Ελλάδα ο υπηρεσιακός επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Τμήματος του ΔΝΤ κ. Πολ Τόμσεν.

Εφημερίδα ΗΜΕΡΗΣΙΑ

 

          Ήδη, εξ απαλών ονύχων –για να χρησιμοποιήσουμε μία λόγια, αλλά μέχρι και από φιλολογικά χείλη δεινώς και α(μετα)νοήτωςτως κακοποιούμενη, έκφραση- η ιατρική επιστήμη αξιολόγησε και υπέδειξε την πρόληψη ως την πιο αποτελεσματική θεραπεία κάθε νόσου. Εξ ου και η προπαρατεθείσα απόφανση του πατέρα της ιατρικής Ιπποκράτη. Τη βασική αυτή παραδοχή που υπερβαίνει πια τα όρια της ιατρικής και βρίσκει, στη ζωή μας, γενικότερη εφαρμογή, θα ήταν παράξενο να μην τη γνωρίζει και να μην την επικαλεστεί ο πολύπειρος κ. Πολ Τόμσεν, ο οποίος μέχρι τώρα, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε, από τη θέση που τον έταξε η μοίρα έχει δώσει τον καλύτερο εαυτό του για να θεραπεύσει τη βαρέως πάσχουσα οικονομία μας.

Παρακολουθώντας, λοιπόν, ο κ. Τόμσεν, με έκδηλη ανησυχία την ακατανόητη σπουδή (δια τον φόβον του επερχομένου ΣΥΡΙΖΑ επιμένουν κάποιοι καχύποπτοι) των συγκυβερνώντων μας να σκίσουν μέχρι το τελευταίο του φύλλο το Μνημόνιο και με τη βάσιμη ελπίδα ότι δεν θα τους εγκαταλείψει τελικά η σύνεση, θεώρησε σκόπιμο να διαμηνύσει, όσο είναι ακόμη καιρός, με τρόπο διακριτικό μεν αλλά εύγλωττο, την ανάγκη για ένα προληπτικό και άκρως ευεργετικό για την Ελλάδα Μνημόνιο. Κι αυτό όχι τόσο για να υπερασπιστεί –πράγμα λογικό- τις άοκνες προσπάθειές του για να σωθεί ο ασθενής, όσο για να μην υποτροπιάσει η νόσος, οπότε, σε μια τέτοια απευκταία εν αλλά πολύ πιθανή περίπτωση, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει και να εγγυηθεί για το μέλλον του.

Μα πάλι Μνημόνιο (σε ό, τι παραπέμπει συνειρμικά και κομίζει αυτός ο επικατάρατος όρος που, αφότου μπήκε στη ζωή μας, δίχασε τη χώρα και το έθνος), θα αντιτείνουν εύλογα αυτοί που είχαν πάρει τοις μετρητοίς τη διαβεβαίωση ότι ήδη εξεπλήρωσε και με το παραπάνω την υψηλή αποστολή του, οπότε η φυσική του θέση είναι πια στον κάλαθο των αχρήστων;

Η απάντηση στα ερωτήματα αυτά, καθώς και σε άλλα παραπλήσια, είναι, νομίζω, πολύ απλή, πλην όμως, φέρνει τον διαπορούντα μπροστά σε ένα δίλημμα: ή εμπιστεύεται ανεπιφύλακτα την επιστήμη την οποία, εν προκειμένω, τυγχάνει να διακονεί και να εκπροσωπεί ο κ. Τόμσεν, ή αφήνεται στο έλεος της μοίρας και του… λαϊκισμού. Ας επιλέξει μεν ελεύθερα την προκριτέα λύση, αλλά σε κάθε περίπτωση με σωφροσύνη και επίγνωση των όποιων συνεπειών της τελικής επιλογής του. Και, φυσικά, δεν χρειάζεται να είναι οπαδός του Μαρξ για να παραδεχθεί ότι η επανάληψη της ιστορίας -κάθε άλλο παρά μπορεί να αποκλειστεί ότι ενδέχεται- να εξελιχθεί σε ανείπωτη τραγωδία.

Όσον αφορά δε τον όρο Μνημόνιο που, καλώς ή κακώς, τόσες αντιδράσεις προκαλεί στην κοινή γνώμη, ας μην ξεχνάμε ότι η ελληνική γλώσσα, με τον αμύθητο πλούτο που διαθέτει, είναι σε θέση να προσφέρει πλείστες όσες εναλλακτικές και άκρως ικανοποιητικές λύσεις. Και μάλιστα τέτοιες λύσεις ώστε, όπως πολύ σοφά λέει η γνωστή παροιμία, και ο σκύλος να είναι χορτάτος και η πίτα να μείνει ολόκληρη. Άλλωστε κάτι τέτοιο (το όνομα που θα φέρει πια το Μνημόνιο) δεν το αποκλείει η πρόταση (περί προληπτικού Μνημονίου) του κ. Τόμσεν, γιατί, ως πρακτικός άνθρωπος που είναι, δεν θα είχε κανένα λόγο (να το αποκλείσει), αρκεί να υπάρξει συμφωνία επί της ουσίας (προληπτικό Μνημόνιο).

(Να σημειώσουμε, εν παρενθέσει, ότι η επικεφαλής του Δ. Ν. Τ. κ. Κριστίν Λαγκάρντ διευκρίνισε ότι προέχει η συνέχιση των μεταρρυθμίσεων, σύμφωνα με όλες τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει η χώρα στο πλαίσιο του προγράμματος στήριξης, δηλαδή του ισχύοντος Μνημονίου. Προφανώς επειδή θέλει (το Δ. Ν. Τ.) να εξασφαλίσει ότι θα πάρει πίσω τα χρήματα που δάνεισε, και αυτό θα το πετύχει μόνο με την υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων, δηλαδή με ένα προληπτικό Μνημόνιο).

Ας μην ξεχνάμε, ακόμη, το κλασικό και εξόχως διδακτικό παράδειγμα με τον καλόγερο του Μεσαίωνα. Ενώ, λοιπόν, υπό το άγρυπνο θεϊκό όμμα, βάφτιζε, χωρίς φόβο Θεού, το κοτόπουλο ψάρι, προκειμένου να ασκηθεί, με μεγαλύτερη άνεση, στη νηστεία και την προσευχή, δεν φαίνεται να είχε αντιμετωπίσει εν τέλει κάποιο σοβαρό και αξεπέραστο εμπόδιο σχετικά με την, δίκην φυσικής νομοτέλειας, προδιαγεγραμμένη είσοδό του στη Βασιλεία των Ουρανών.

Το τελικό πόρισμα της μικρής μας αυτής ανάλυσης είναι ότι το προληπτικό Μνημόνιο –η εμμονή στο όνομα, ενώ και αυτό αντιμετωπίζεται πολύ εύκολα, θα ήταν ένα, επιπλέον, λάθος- που, από γνήσιο και εμπράκτως αποδεδειγμένο ενδιαφέρον, εισηγείται ο κ. Τόμσεν είναι η προσφορότερη και η συμφερότερη, αυτή την ώρα, έναντι οποιασδήποτε άλλης, λύση για το ελληνικό ζήτημα. Θα ήταν δε έσχατη πλάνη, είτε από πρό(κατά)ληψη είτε από υπερβολική αυτοπεποίθηση, να αποποιηθούμε τη νέα αυτή ευκαιρία που μας παρέχεται.

 

ΝΙΚΟΣ ΕΠ. ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ (nicfalag@yahoo.gr)

 14/10/2014

Call for Papers

The Journal of African Diaspora Archaeology and Heritage provides a focal point for peer-reviewed publications in interdisciplinary studies in archaeology, history, material culture, and heritage dynamics concerning African descendant populations and cultures across the globe. We publish three issues each year. In recent issues we have succeeded in publishing high quality, peer-reviewed articles in less than 12 months of the time of first submission. Our editorial board of 38 leading scholars world-wide works diligently in promoting and achieving the educational and intellectual goals of this journal.

The Journal invites articles on the following subjects:

* historical processes of culture
* gender and class
* power, initiative, and innovation
* racialisation and ethnic dynamics
* economics

We seek to engage scholarly, professional, and community perspectives on the social dynamics and historical legacies of African descendant cultures and communities worldwide. The Journal publishes research articles and essays that review developments in these interdisciplinary fields.

Guidelines for authors: All manuscripts should be submitted electronically in MS Word format for the manuscript text and accompanying illustrations should be embedded in the manuscript in low-resolution format. Illustrations should also be provided in separate TIF format digital files in higher resolution of at least 300 dpi. On the cover page of the manuscript, please include the title, your name, your affiliation, postal address, telephone number, and email address, and a one-paragraph abstract of no more than 150 words, followed by 5-8 keyword terms for potential use by indexing services. At the end of the manuscript, provide a biographical note of not more than 50 words about each author.

More information about the journal, subscriptions, and the full submission guidelines can be found at: http://www.maneyonline.com/loi/jaf