Η εγγραφή των πεσόντων στη συλλογική μνήμη προκύπτει κατά κανόνα ως αποτέλεσμα της διεκδίκησής τους από ανθρώπους ή συλλογικότητες που ενδιαφέρονται για μια τέτοια αποτύπωση. Σε διαφορετική περίπτωση, η λήθη σκεπάζει τους θανάτους που κανείς δεν προσπάθησε να νοηματοδοτήσει ή που όλες οι εμπλεκόμενες πλευρές προτίμησαν να ξεχαστούν.
Τα θύματα του οπερετικού βασιλικού κινήματος της 13ης Δεκεμβρίου 1967, ενός ολιγόωρου «εμφυλίου» μεταξύ της χούντας των συνταγματαρχών και της παραλίγο χούντας των στρατηγών, αποτελούν μια τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση. Καθώς και οι δυο πλευρές είχαν συμφέρον να εμφανίσουν την αντιπαράθεσή τους σαν αναίμακτη, οι εκατέρωθεν νεκροί αποσιωπήθηκαν συστηματικά.
