Πέτρος Μανταίος,Ο πολιούχος των μαθητών,EFSYN,3.10.15

polioyhos.jpg

Ο Αγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης

Σύμφωνα με τις Πράξεις των Αποστόλων, όταν ο Απόστολος Παύλος επισκέφθηκε την Αθήνα και κήρυξε στον Αρειο Πάγο, «τινὲς ἄνδρες κολληθέντες αὐτῷ ἐπίστευσαν, ἐν οἷς καὶ Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης καὶ γυνὴ ὀνόματι Δάμαρις [σημ. εξ αυτής η οδός Δαμάρεως στο Παγκράτι] καὶ ἕτεροι σὺν αὐτοῖς».

Κατά την ίδια πηγή ο Διονύσιος ήταν υψηλής κοινωνικής μόρφωσης και θέσης, χαίρων τιμής στην αθηναϊκή κοινωνία. Αλλες πηγές τον φέρουν να γεννήθηκε, πάντα στην Αθήνα, «Ἐπὶ Καίσαρος Αὐγούστου, ἔτος ἔνατον ἀπὸ γεννήσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Μιχαήλ Γαλανού, «Οι βίοι των Αγίων - Μην Οκτώβριος», Αθήνα 1951), η οποία, ως πρώτο της επίσκοπο, τον τιμά στις 3 Οκτωβρίου.

Τα μετέπειτα βιογραφικά του είναι συγκεχυμένα. Κάποια τον εμφανίζουν να μεταβαίνει, κηρύσσοντας, από τη Ρώμη στο Παρίσι (ψαροχώρι στο νησί του Σηκουάνα τότε, πόλη το έκανε τρεις αιώνες μετά ο αυτοκράτορας Ιουλιανός), όπου καρατομείται στον μεγάλο διωγμό των χριστιανών επί Δομιτιανού. Η χριστιανική Εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο και η Αθήνα πολιούχο της∙ αντικαταστάτη, δηλαδή, της παλαιάς πολιούχου θεάς Αθηνάς∙ μάλλον άδικο για την πόλη: από προστατευόμενη θεάς, κόρης του Δία, να περνάει στην προστασία ενός από τους πολυπληθείς αγίους!

Ωστόσο, ενώ η αρχαία Αθήνα τίμησε την πολιούχο της παρθένα θεά με μόνο έναν μεγάλο ναό, τον Παρθενώνα, η νέα Αθήνα αφιέρωσε στον πολιούχο της άγιο δύο μεγάλες εκκλησίες: τον Αγιο Διονύσιο Αρεοπαγίτη των ορθοδόξων στο Κολωνάκι, στη Σκουφά (παραπλεύρως «Φίλιον»!) και τον Αγιο Διονύσιο Αρεοπαγίτη των καθολικών στην Πανεπιστημίου (παραπλεύρως Οφθαλμιατρείου).

«Λεπτομέρεια» από την ιστορία της Αθήνας: ο Αγιος Διονύσιος στην Πανεπιστημίου σχεδιάστηκε μεν από τον Βαυαρό αρχιτέκτονα του Οθωνα, Λέο φον Κλέντσε, αλλά τον αναμόρφωσε, επί το ευπρεπέστερον, ο σπουδαίος Ελληνας αρχιτέκτονας Λύσανδρος Καυταντζόγλου.

Οικοδομήθηκε δε ως μητρόπολη των καθολικών στη θέση όπου είχε επιλεγεί να οικοδομηθεί η μητρόπολη των ορθοδόξων, αλλά την απέρριψε η ορθόδοξη Εκκλησία, επειδή θεώρησε ότι ήταν… στου διαόλου τη μάνα!

Τέλος πάντων, στα δικά μου τα χρόνια, που τα σχολεία άνοιγαν περί τα τέλη Σεπτεμβρίου, ο Αγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, ως πολιούχος, ήταν ο αγαπημένος άγιος ημών των μαθητών, διότι, χάριν αυτού, τα σχολεία της Αθήνας και μόνον (κάτι ήξεραν όσοι αργότερα μίλησαν για «κράτος των Αθηνών»!) έκλειναν σχεδόν με το άνοιγμα!

Ιστορική έκθεση για τα 71 χρόνια από την Απελευθέρωση της Αθήνας, in.gr, 2.10.15

«Η πιο όμορφη, η πιο γλυκειά μέρα του κόσμου» έχει γράψει ο Γιώργος Σεφέρης για την ημέρα της Απελευθέρωσης που ξημέρωσε στην Αθήνα στις 12 Οκτωβρίου του 1944, μετά από τρεισήμισι χρόνια γερμανικής κατοχής. 

Αθήνα

Είναι πασίγνωστες οι εικόνες από την ξέφρενη γιορτή χαράς των Ελλήνων στο κέντρο της Αθήνας, με πανό και πλακάτ να πανηγυρίζουν στη θέα της αποχώρησης των στρατιωτών της Βέρμαχτ με αίσθημα λύτρωσης, πολίτες μιας χώρας βυθισμένης σε βαθιά φτώχεια και καταστροφή, που είχε επιδείξει μεγαλειώδη Αντίσταση αλλά και διχασμό. Ενάμισι μόλις μήνα αργότερα, η Αθήνα της Απελευθέρωσης οδηγήθηκε στη σύγκρουση των Δεκεμβριανών κι αργότερα στον Εμφύλιο, εξέλιξη που εξηγεί γιατί η Ελλάδα δεν γιορτάζει τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Φέτος, η επέτειος των 71 χρόνων από την Απελευθέρωση της Αθήνας, θα γιορταστεί εμβληματικά τόσο λόγω της διάρκειας του εορτασμού -σχεδόν ένα μήνα- όσο και από το εύρος των εκδηλώσεων στις οποίες συμμετέχουν πολυάριθμοι δημόσιοι φορείς.

Ξεκινούν στις 6 Οκτωβρίου με μια ιστορική έκθεση στην Δημοτική Πινακοθήκη της Αθήνας και θα επεκταθούν έως τις 31 Οκτωβρίου σε όλη την πόλη.

Ιστορικοί περίπατοι, συναυλίες, ντοκιμαντέρ σε πρώτη προβολή, συζητήσεις από ιστορικούς, σεμινάριο για εκπαιδευτικούς δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, αφιερώματα, είναι στο πρόγραμμα των εορταστικών εκδηλώσεων με γενικό τίτλο«12 Οκτωβρίου. Η Αθήνα ελεύθερη» και τελούν υπό την αιγίδα του Προέδρου της Δημοκρατίας Πρ. Παυλόπουλου.

Συμμετέχουν περισσότεροι από δέκα δημόσιοι φορείς και Μουσεία, με αρχειακό υλικό από τις συλλογές τους, όπως στην έκθεση που ανοίγει την ερχόμενη Τρίτη 6/10 στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων, με τίτλο «Αθήνα 1940-1944. Η πόλη και οι άνθρωποι της. Πόλεμος , Κατοχή, Αντίσταση, Απελευθέρωση».

Η έκθεση αποτελείται από οκτώ αλληλένδετες ενότητες. Τα κείμενα κάθε ενότητας δίνουν την εισαγωγή σε ένα σύνολο από 150 φωτογραφίες, καρτ ποστάλ, σκίτσα, αφίσες, μπροσούρες, τρικάκια, εφημερίδες και άλλα τεκμήρια τα οποία μαρτυρούν τα γεγονότα της εποχής που «επανακαθόρισε τις κοινωνικές δομές και την πολιτική ζωή της χώρας» λένε οι διοργανωτές της έκθεσης, δίνοντας την ευκαιρία στον επισκέπτη να παρακολουθήσει την αφήγηση μιας έκθεσης προβληματισμού αλλά και γνώσης για τη νεώτερη ελληνική Ιστορία, φτιαγμένης από το «εργαστήρι» της Ιστορίας, αφού προβάλλεται αρχειακό υλικό το οποίο είχε ώς τώρα στηρίξει την ιστορική έρευνα αλλά ήταν ανεξερεύνητο για τους σκοπούς μιας έκθεσης.

Προέρχεται από τους φορείς που την διοργανώνουν οι οποίοι είναι: το αρχείο της ΕΡΤ, τα Γενικά Αρχεία του Κράτους, το Μουσείο Μπενάκη, τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας, το Ελληνικό Λογοτεχνικό Αρχείο-ΜΙΕΤ και το Πολεμικό Μουσείο. Την επιμέλεια έχουν οι ιστορικοί Γιάννης Γκλαβίνας, Τάσος Σακελλαρόπουλος και Μενέλαος Χαραλαμπίδης.

«Ξενάγηση» στην έκθεση

«Η έκθεση ξεκινά από την δράση του ελληνικού στρατού στην Αλβανία, τη συνδρομή των τοπικών πληθυσμών, την ιταλική, ελληνική αλλά και βρετανική προπαγάνδα. Συνεχίζει με την Αθήνα στον πόλεμο, όσο ακόμα το κράτος είναι ελεύθερο και τη συσπείρωση της ελληνικής κοινωνίας, την υποστήριξή της στην πολεμική προσπάθειας των Ελλήνων. Την προετοιμασία του πληθυσμού των Αθηναίων για τον πόλεμο, τις απαγορεύσεις της ΕΟΝ του Μεταξά, τη διάσωση των αγαλμάτων του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, βλέπουμε τα ορύγματα που φτιάχνει η ΕΟΝ στα δημόσια πάρκα για να κρυφτούν τα παιδιά. Τα σακιά στα παράθυρα, τα θέατρα της εποχής, όλον τον σφυγμό του πατριωτισμού και του πνεύματος του μετώπου που συγκροτείται στην Αθήνα» εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Τάσος Σακελλαρόπουλος, υπεύθυνος των Ιστορικών Αρχείων του Μουσείου Μπενάκη.

Επόμενη ενότητα είναι η Αθήνα το 1941 με την είσοδο του ναζιστικού στρατού «και τους Αθηναίους σε κατάσταση φόβου και σύγχυσης» λέει ο κ. Σακελλαρόπουλος. Επιτάξεις ακινήτων, βιομηχανιών, μια τεράστια επιχείρηση λεηλασίας των εμπορικών καταστημάτων από τους Γερμανούς.

Στη συνέχεια, ακολουθεί η αλλαγή της πρωτεύουσας και η καθημερινή ζωή των Αθηναίων στην κατοχή. «Είναι το πιο άγνωστο κεφάλαιο, κι έχει μεγάλο ενδιαφέρον γιατί στην έκθεση δείχνουμε και όλη την αντίθεση» επισημαίνει ο ιστορικός. «Από τη μια βλέπουμε προγράμματα θεάτρου και κινηματογράφου από την περίοδο της κατοχής, καταλόγους εστιατορίων που σύχναζαν οι Γερμανοί και οι συνεργάτες τους μαυραγορίτες, τους βλέπουμε στα καμπαρέ, βλέπουμε μέχρι και διαφημίσεις οδοντόκρεμας μέσα στην κατοχή και άλλων αγαθών που πουλάνε οι μαυραγορίτες κι από την άλλη το φαινόμενο της ουράς: Ουρά για καυσόξυλα, ουρά για συσσίτια, ουρά για λάδι, ουρά για το τραμ, ουρά για όλα» συνεχίζει.

Και μετά η πείνα με όλο το δράμα των αποσκελετωμένων παιδιών τον χειμώνα του 1941 προς 1942 που αποδεκάτισε περίπου 45.000 Αθηναίους -προερχόμενους από φτωχά και μικροαστικά στρώματα στην πλειονότητα- και γέννησε την Αντίσταση, στην οποία αφιερώνεται η επόμενη ενότητα της έκθεσης.

«Το φαινόμενο της Αντίστασης που αναδείχτηκε με τόση μαζικότητα στην Ελλάδα και εκφράστηκε με το ΕΑΜ, που ήταν μια πλημμυρίδα» συνεχίζει ο ιστορικός και συνεπιμελητής της έκθεσης, τονίζοντας: «Προβάλλουμε, δηλαδή, την αντίσταση της Αριστεράς που συνδύασε το πατριωτικό αίτημα της Απελευθέρωσης και της σύγκρουσης με τους κατακτητές με την κοινωνική του διάσταση και αποδίδουμε με τρόπο συνθετικό την Αντίσταση του αστικού κόσμου η οποία κατά κύριο λόγο αναπτύχθηκε στο πατριωτικό κομμάτι και όχι σε εκείνο της κοινωνικής διεκδίκησης. Για να βγει και στην έκθεση ό,τι καταγράφεται επιστημονικά».

«Πλησιάζοντας στην Απελευθέρωση και προσπαθώντας οι δύο παρατάξεις να ελέγξουν το πεδίο και το τοπίο της Απελευθέρωσης μπαίνουν σε σύγκρουση μεταξύ τους. Και στην Αθήνα είναι μια σύγκρουση πολύ ανοιχτή και πάρα πολύ σκληρή. Είναι καθοριστικό σημείο στην έκθεση, όμως δεν επεκταθήκαμε γιατί προσπαθήσαμε να αποδώσουμε μεγάλο κομμάτι στην Απελευθέρωση. Ωστόσο, ας σημειωθεί ότι είναι μια από τις πρώτες αλλά από τις ουσιαστικές προσπάθειες να αποτυπωθεί και αυτό σε μια σύνθεση του τοπίου» παρατηρεί ο ίδιος.

Όπως, επίσης, στην ενότητα για τον δωσιλογισμό, μέσα από φωτογραφίες δράσης των ταγμάτων ασφαλείας (το υλικό προέρχεται από γερμανικά αρχεία) γίνεται προσπάθεια από τους επιμελητές για «μια ουσιαστική ανάδειξη του τι σήμαινε συνεργάτης των Γερμανών, τονίζοντας βεβαίως ότι τα τάγματα φτιάχνονται σε μια προσπάθεια της Γερμανίας να ηγηθεί της αντικομμουνιστικής σταυροφορίας στην Ευρώπη, μεσούντος του πολέμου» προσθέτει ο Τάσος Σακελλαρόπουλος.

Επίσης, προσθέτει, «προβάλλουμε με επιστημονικά ενδιαφέροντα, νομίζω, τρόπο, το εβραϊκό στοιχείο στην κατοχή, στην Αθήνα. Ανάμεσα στα εκθέματα είναι παράνομες ταυτότητες Εβραίων, φωτογραφίες οικογενειών που διασώθηκαν από Έλληνες χριστιανούς και Ελασίτες».

Η αποχώρηση των Γερμανών και οι καταστροφές που προκαλούν στην πόλη, η πυροσβεστική που σβήνει πυρκαγιές στα ερείπια, οι Γερμανοί καταστρέφουν την υποδομή για να κόψουν το πρώτο βήμα της Απελευθέρωσης, η αντίδραση του ΕΛΑΣ, η κατάθεση από πλευράς Γερμανών του τελευταίου στεφάνου στο μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη, προαναγγέλλουν την τελευταία ενότητα με τις εικόνες της Απελευθέρωσης με την οποία ολοκληρώνεται η έκθεση: φωτογραφία με τμήμα του ΕΛΑΣ και πλήθος κόσμου που τελεί μνημόσυνο για τα θύματα της Αντίστασης, την ομιλία του Γεωργίου Παπανδρέου στο Σύνταγμα, κατάθεση στεφάνου στο σκοπευτήριο της Καισαριανής από τον στρατιωτικό διοικητή του ΕΛΑΣ, Στέφανο Σαράφη, δεκάδες χιλιάδες κόσμου από τις δυτικές και ανατολικές συνοικίες που φτάνουν με τα πόδια στο κέντρο της Αθήνας και πανηγυρίζουν την Απελευθέρωση.

«Να πούμε ειλικρινά ότι προσπαθήσαμε πάρα πολύ να βγάλουμε μέσα από 150 εικόνες και τεκμήρια το κλίμα εκείνης της περιόδου» επισημαίνει ο Τάσος Σακελλαρόπουλος.

Τέλος στην ερώτηση γιατί δεν έχει γιορταστεί ποτέ με τρόπο τεκμηριωμένο και οργανωμένο η επέτειος της Απελευθέρωσης, ο ίδιος απαντά: «Στην Ελλάδα έχουμε μια συνήθεια να γιορτάζουμε πανηγυρικά επετείους ήττας. Γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου, αλλά είναι ο πόλεμος που χάσαμε. Η Ανάσταση έρχεται κάθε χρόνο αλλά εμείς γιορτάζουμε τη Μεγάλη Παρασκευή. Πάντως εμείς στην έκθεση για να μη χαλάσουμε τη γιορτή και τη λύτρωση της Απελευθέρωσης, δεν προβάλλουμε τον Εμφύλιο, παρά ένα κομμάτι του, που θα το δει ο επισκέπτης όταν θα την διατρέξει. Σταματάμε στην Απελευθέρωση».

Performance Studies MA at Texas A&M Now Accepting Applications

The Department of Performance Studies at Texas A&M University is accepting applications for the Master of Arts degree in Performance Studies. Graduate Assistantships, which include tuition, healthcare benefits, and a monthly stipend, are available for qualified students.

Performance Studies scholars examine relationships between performance and culture. The department has research strengths in folklore studies, ethnomusicology, American popular music, popular music studies, Africana studies, dance and ritual studies, politics and/of performance, performance ethnography, religious studies, theatre history, media studies, and women’s studies. Our students and faculty are committed to the ethnographic study of vernacular culture and the integration of practice and research.

As an M.A.-only program, we focus on preparing students for professional careers in research, performance creation, and public outreach; for teaching at the high school and community-college level; and for admission to top-tier, research-intensive Ph.D. programs. Many of our students receive funding to conduct ethnographic fieldwork and archival research, and include performance as components of their M.A. theses. As they’re writing and researching, they’re also delivering papers at national and regional conferences, publishing book reviews, and winning university- and college-wide fellowships for their research and professional development.

Information on the application process, courses, and the degree plan can be found at http://performancestudies.tamu.edu/performance-studies. Please contact Dr. Kirsten Pullen, Director of Graduate Studies kpullen@tamu.edu with any questions.

For full funding consideration for Fall 2016, students should apply by January 15, 2016. Applications will be reviewed until all assistantships are filled.
 

Παράδοση και κρίση

       Η παράδοση έχει γίνει αντικείμενο πολλών σχολίων. Από την υμνολογία στην απόρριψη είναι το πιο συχνό δρομολόγιο. Οι ενδιάμεσες αποχρώσεις απαιτούν ευαισθησία, αναζήτηση της ουσίας, ισορροπημένη σχέση με τον πολιτισμό. Ο φανατισμός συνήθως σχηματοποιεί τα πράγματα .Σε καταστάσεις συναισθηματικής έντασης ξεφεύγουν οι λεπτομέρειες, απουσιάζει η νηφαλιότητα και η σχέση με την παράδοση είναι επιφανειακή. H παράδοση ήταν το εύκολο θύμα στις μυλόπετρες του διπολισμού, τον οποίο ακολούθησε η ελληνική κοινωνία της τελευταίες δεκαετίες. Στη μια  πλευρά ο κόσμος της προόδου που συνοδεύεται από πλούτη, νεωτερικές ιδέες, κοσμοπολιτισμό, συνεχή ανανέωση σε συναισθήματα, αξίες, αναφορές. Στον αντίποδα ο παλιός κόσμος που ταυτίστηκε με τη συντήρηση, τα παλιά μυαλά. Συχνά, αυτός ο κόσμος απαξιώθηκε. Αντιμετωπίστηκε υποτιμητικά. Τόσο ήταν το σχοινί του. Η θέση του πλέον ήταν στην αποθήκη, σε κάποιο αρχείο, στην καλύτερη περίπτωση σε επετειακές τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές.

       Η  οικονομική και πολιτισμική κρίση, ωστόσο, άλλαξε τα δεδομένα. Οι άνθρωποι ανακάλυψαν κοινωνικές συμπεριφορές που της έδωσαν εντυπωσιακά ονόματα.

       Στις μέρες μας που έχει θεριέψει η κοινωνική κρίση , η παράδοση μπορεί να υποστηρίξει τις ανθρώπινες σχέσεις, να υποστηρίξει οικονομικά και ψυχολογικά όσους δοκιμάζονται από τη φτώχεια και την ανεργία.Όσους κλυδωνίζονται ψυχολογικά. Στην περίοδο που αποθεώθηκε ο καταναλωτισμός , παλιά κοινωνικά σχήματα παραμερίστηκαν. Έλειψε η ζεστασιά της γειτονιάς, η αίσθηση της κοινωνικής αλληλεγγύης που μπορεί να εκδηλωθεί στις δύσκολες συνθήκες.Επικράτησε η φιλανθρωπία, συχνά με ιδιοτελή στόχο. Έλειψε ο σεβασμός στον άνθρωπο, η διακριτικότητα στη βοήθεια.

       Μετά την κρίση οι άνθρωποι ανακάλυψαν τη συντροφικότητα, την ουσία του πολιτισμού.Άρχισαν να σκέφτονται στον πληθυντικό αριθμό.Δε ζουν μόνοι στον πλανήτη. Υπάρχουν οι αδύναμοι, τα θύματα του σύγχρονου μινώταυρου.

ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΣΚΑΛΙΔΗ, Ενας σπαρακτικός χορός του θανάτου, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

• 

Πολ Νιούμαν και Σαλ Μινέο στην ταινία «Εξοδος», που εκτυλίσσεται στο Ισραήλ το 1947-48.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

ΓΙΟΡΑΜ ΚΑΝΙΟΥΚ
1948
μετ.: Μαρίζα Ντεκάστρο
εκδ. Πόλις

Ενας άντρας, στα γεράματά του, ανοίγει το ζοφερό μπαούλο των αναμνήσεών του και αρχίζει να αναμετριέται με την Ιστορία και την προσωπική δική του πορεία. Φτάνει να αντικρίσει μέχρι και τα βάθη του σκουπιδοτενεκέ, εκεί που η ηθική εξαφανίζεται και τα καλύπτει όλα η δυσωδία του κακού. Ο απολογισμός ενός πολέμου, όμως, σε ποια ηθική μπορεί να πατήσει; Υπάρχουν νικητές και ηττημένοι; Οι θύτες και τα θύματα ισοπεδώνονται εντέλει από τη φρίκη. Στη μία πλευρά στέκει ο θάνατος και στην άλλη η ζωή. Η μόνη βεβαιότητα είναι ο άνθρωπος ανάμεσά τους, που συνδέει το εύθραυστο νήμα.

Ο Γιόραμ Κανιούκ (1930-2013), με απαράμιλλο ταλέντο, αποφασίζει να χορέψει μέσα και πάνω από τον θάνατο και να φτιάξει μια ελεγεία για την ίδια τη ζωή. Η δαιμονική του αφήγηση σε στροβιλίζει πάνω από πτώματα, μάχες, οβίδες και χειροβομβίδες, για να σε προσγειώσει στη θέα ενός γυναικείου γόνατου, που τόσο μπορεί να έχει ανάγκη ένα αγόρι 17 χρονών – όσο ήταν ο ίδιος όταν κατατάχθηκε στο στρατό. Το «1948» (εκδόσεις Πόλις, μετάφραση Μαρίζα Ντεκάστρο) είναι ο τίτλος του βιβλίου που έγραψε ο Κανιούκ για να αφηγηθεί τον πόλεμο, όπως τον έζησε από μέσα, για τη δημιουργία και την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Ανήκε σ’ αυτή τη γενιά. Ομως τήρησε μέχρι τέλους την κριτική του ματιά. Μια οπτική που σφυρηλατήθηκε και από το χυμένο αίμα όλων των πλευρών, εάν υπάρχουν στρατόπεδα στον θάνατο.
Περιγράφει τον εαυτό του, ένα παλικαράκι από το Τελ Αβίβ που βρέθηκε στο σφαγείο, απροετοίμαστος και φοβιτσιάρης, γιατί έτσι αποκαλεί τους ανθρώπους με φαντασία, φοβιτσιάρηδες. Ο πόλεμος θα είναι γι’ αυτόν, χωρίς καλά καλά να το ξέρει, και η τελετή μύησης στον κόσμο των ενηλίκων. Μα τι ενηλικίωση είναι αυτή μέσα στις θηριωδίες και την καταστροφή; «Πώς θα ζήσω μ’ όλο αυτό το αίμα που χύθηκε για να μην πεθάνω;» Η δική του αναδρομή στο παρελθόν είναι μια συνεχής μάχη με τη μνήμη. Ετσι τα έζησε ή τα φαντάστηκε. Τραυματισμένος από το κενό. Νιώθοντας πόνο, θλίψη, ταπείνωση και νοσταλγία. Ηταν ένας απ’ αυτούς που διέπραξαν το έγκλημα. Ετσι γράφει όλο το μυθιστόρημα. Από την πλευρά του παιδιού που σκότωσε. « […] οι στρατιώτες που πήγαν στον πόλεμο έχουν κάτι που όποιος δεν πολέμησε δεν θα το μάθει ποτέ: την απόλυτη εξάρτηση από το σκοτωμό… Στη μάχη γινόμαστε ανθρώπινα κτήνη. Διψασμένα για αίμα».

Το αγόρι που αγαπούσε τρομερά μια συγκεκριμένη φούγκα του Μπαχ, το αγόρι που ίσως σκότωσε ένα παιδί προσπαθώντας να αποτρέψει τη δολοφονία του, το αγόρι που για να του βγάλουν τις σφαίρες από το πόδι το νάρκωσαν με κονιάκ και γροθιές για να το χειρουργήσουν. Το αγόρι που δεν το πυροβόλησε τελικά εκείνος που το σημάδευε με την κάνη στο πρόσωπο. Το αγόρι που ερωτεύτηκε ένα κορίτσι που του έδωσε να πιει δροσερό νερό κάτω από μια σκιερή συκιά, όταν εκείνη του είπε ότι δεν άντεχε άλλο τον θάνατο. Το αγόρι που μέσα στον σπαραγμό έζησε ένα εβραϊκό Πάσχα, μια από τις πιο όμορφες στιγμές του μέσα στον πόλεμο. «Το μυαλό μου πήγε σ’ εκείνον το μυστικιστή του Μεσαίωνα, το διδάσκαλο Εκχαρτ, που έγραψε ότι το μάτι με το οποίο βλέπεις τον Θεό είναι το ίδιο με το οποίο βλέπει ο Θεός εσένα».

Ο Γιόραμ Κανιούκ διασώζει την τρυφερότητα, την ανθρωπιά, το δικαίωμα να ζει κανείς τον κόσμο όλο μέσα από τα μάτια του, μέσα από την ψυχή του, μέσα από την καρδιά του. Μιλάει για τα πιο σκληρά γεγονότα, όπως τα θυμάται, μέσα από την άμαθη φωνή του νεαρού που κάποτε υπήρξε. Με χιούμορ – κι όμως είναι δυνατόν. Και με συναίσθηση και με συνείδηση και με την ανάγκη να ξαναδιαβάσει τη ζωή που έζησε ή καλύτερα τον θάνατο από τον οποίο ξεγλίστρησε τότε. «Εκείνο που δεν βλέπω είναι ο εαυτός μου. Δεν έχω την παραμικρή ιδέα ποιος ήμουν πραγματικά εκείνες τις στιγμές σ’ εκείνα τα μέρη. Είδα στ’ αλήθεια ό,τι είδα; Πού βρισκόταν τότε το "εγώ" που γράφει σήμερα, κάνοντας τον απολογισμό εκείνων των ημερών; Και αν τα ονειρεύτηκα όλα αυτά;» Ο συγγραφέας αναστοχαστικά γυρίζει πίσω στον εφιάλτη της πραγματικότητας που έζησε και προσπαθεί να παίξει από την αρχή τη μαγνητοταινία –με τα σβησίματα και τις νέες εγγραφές της μνήμης– από την πλευρά του παρατηρητή. Του παρατηρητή που ζει μέσα στη συγγραφική ψυχή μεν, αλλά έχει φάει σφαίρες στο κορμί του, έχει κολυμπήσει στο αίμα, έχει νιώσει άδειος και αηδιασμένος από τη φρικαλεότητα της βίας. Είναι ένα βιβλίο που αποθεώνει ανατριχιαστικά τη ζωή, την ειρήνη, την αγάπη, την ανθρωπιά, την ανάγκη να είμαστε και να είμαστε μαζί.

"Μύθοι, μνήμες και μυστήρια" (1.10.2015, ΩΡΑ 20:00) "Η Ελλάδα του Μίκη" (13.10.2015, ΩΡΑ 20:00) · "Αϊβαλί" (31.10.2015, ΩΡΑ 19:30)

• 
  

-          Η έκθεση «Myths, memories and mysteries : how artists respond to the past» - Μύθοι,  αναμνήσεις και  μυστήρια: πώς οι καλλιτέχνες ανταποκρίνονται στο παρελθόν»,  που εγκαινιάζεται την Πέμπτη 1 Οκτωβρίου και ώρα 20.00, αποτελεί μία πρόταση του Edinburgh University’s Department of Classics  και του  Bede’s Word Anglo – Saxon Museum in Jarrow στην Αγγλία  με την υποστήριξη του Arts Council England Arts Council of England  και του Yanni Petsopoulos (AXIA Byzantine & Islamic Art). http://bit.ly/1LZo9vz

-          Την Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2015 και ώρα 20.00, εγκαινιάζεται η έκθεση "Η Ελλάδα του Μίκη", η οποία παρουσιάστηκε για πρώτη φορά με πολλή μεγάλη επιτυχία στην ΙANOS Αίθουσα Τέχνης το καλοκαίρι του 2015 με αφορμή τα 90 χρόνια από την γέννηση του Μίκη Θεοδωράκη. Στην Λάρισα πραγματοποιείται στο πλαίσιο των ιδιαίτερων δεσμών της πόλης με τον κορυφαίο Έλληνα μουσικοσυνθέτη, ο οποίος από το 1983 έχει ανακηρυχθεί επίτιμος δημότης Λάρισας.  Η έκθεση είναι αφιερωμένη στη διεκδίκηση της πόλης της Λάρισας για τον τίτλο της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης 2021.
http://bit.ly/1MD1l7H

-          Το Σάββατο 31 Οκτωβρίου  2015 και ώρα 19.30, μετά από την Αθήνα (Μουσείο Μπενάκη), τη Λέσβο (Μουσείο Βιομηχανικής Ελαιουργίας Λέσβου) και τα Χανιά (Κέντρο Αρχιτεκτονικής Μεσογείου), θα εγκαινιαστεί στη Δημοτική Πινακοθήκη της Λάρισας-Μουσείο Γ.Ι. Κατσίγρα, η έκθεση με αφορμή την κυκλοφορία του graphic novelΑϊβαλί του Soloúp, από τις εκδόσεις Κέδρος.
Στην έκθεση παρουσιάζονται εικόνες, πρωτότυπα σχέδια και προσχέδια σε μολύβι από το Αϊβαλί, καθώς και σπάνιες φωτογραφίες και αρχειακό υλικό που προέκυψε κατά την έρευνα. Περιλαμβάνονται θεματικές ενότητες για τον τρόπο κατασκευής και αφήγησης της ιστορίας με τη μορφή comics αλλά και τη χρήση πηγών (cartpostal, παλιές φωτογραφίες, στολές, πλοία, κλπ.) κατά την σχεδίαση.
Την παρουσίαση του βιβλίου θα κάνουν ο συγγραφέας Soloup (Αντώνης Νικολόπουλος) και η Καθηγήτρια του τμήματος Ιστορίας Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας κα Πηνελόπη Παπαηλία. Το συντονισμό θα έχει η δημοσιογράφος της ΕΡΤ κα Μάνια Γκουσιάρη.

http://bit.ly/1OFTg5l
https://www.youtube.com/watch?v=M-pP6JzroEI

Πληροφορίες
Δημοτική Πινακοθήκη Λάρισας-Μουσείο Γ.Ι. Κατσίγρα
Γ. Παπανδρέου 2, Λάρισα
τηλ. 2410 621205-4
Email:dplarisas@yahoo.gr 

Performance Studies MA at Texas A&M Now Accepting Applications

The Department of Performance Studies at Texas A&M University is accepting applications for the Master of Arts degree in Performance Studies. Graduate Assistantships, which include tuition, healthcare benefits, and a monthly stipend, are available for qualified students.

Performance Studies scholars examine relationships between performance and culture. The department has research strengths in folklore studies, ethnomusicology, American popular music, popular music studies, Africana studies, dance and ritual studies, politics and/of performance, performance ethnography, religious studies, theatre history, media studies, and women’s studies. Our students and faculty are committed to the ethnographic study of vernacular culture and the integration of practice and research.

As an M.A.-only program, we focus on preparing students for professional careers in research, performance creation, and public outreach; for teaching at the high school and community-college level; and for admission to top-tier, research-intensive Ph.D. programs. Many of our students receive funding to conduct ethnographic fieldwork and archival research, and include performance as components of their M.A. theses. As they’re writing and researching, they’re also delivering papers at national and regional conferences, publishing book reviews, and winning university- and college-wide fellowships for their research and professional development.

Information on the application process, courses, and the degree plan can be found at http://performancestudies.tamu.edu/performance-studies. Please contact Dr. Kirsten Pullen, Director of Graduate Studies kpullen@tamu.edu with any questions.

For full funding consideration for Fall 2016, students should apply by January 15, 2016. Applications will be reviewed until all assistantships are filled.