Π.Μουκάλας, Τάι μπρέικ στην Κροατία, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ο ονοματοδοτικός μας οίστρος βιάστηκε να βαφτίσει «κίνημα της γραβάτας» τις διαδηλώσεις γιατρών, δικηγόρων και μηχανικών

gravatas-varoufakis-tsipras.jpg

Η ωραιότερη στιγμή στους αγώνες βόλεϊ είναι το πέμπτο σετ, που κρίνει τον νικητή. Το τάι μπρέικ όπως το λέμε και στα μέρη μας, από τον καιρό ακόμα που η αγγλομάθεια ήταν περιορισμένη. Στην κορύφωση της αγωνίας τους οι προπονητές λύνουν τον κόμπο της γραβάτας τους και οι πιο αγχωμένοι τη βγάζουν καλού κακού, μην τη φάνε πάνω στην έξαψη. Τι δηλοί ο μύθος; Πως η επισημότητα (μια και δογματίζουμε ότι επισημότης = γραβατοφορία) μπορεί να αποβεί ασφυκτική. Οταν τα συναισθήματά σου φτάνουν σε σημείο βρασμού είναι πολύ πιθανό να σε βαραίνει και να σε σκάει η γραβάτα, το κοστούμι, η σοβαρότητα: ο ρόλος. Και τ’ αφήνεις στην άκρη, για «να γίνεις ο εαυτός σου». Ή τα πετάς, όπως ο κ. Γιάννης Ιωαννίδης σαν προπονητής του μπάσκετ. Που έγινε βουλευτής κι ύστερα υφυπουργός Αθλητισμού όχι επειδή φορούσε κοστούμι και γραβάτα, αλλά επειδή πετούσε μια στο τόσο το σακάκι του, δηλώνοντας έτσι τον τσαμπουκά του. Για τον οποίο τον επιβράβευσαν ψηφοφόροι και κομματικοί αρχηγοί.

Το δόγμα «γραβάτα = σοβαρότητα + κύρος + κοινωνική επιφάνεια» είναι τόσο κοντά στην αλήθεια όσο το αντίθετό του (αλλά πνευματικά αυτάδελφο) «μη γραβάτα = ανταρσία + λαϊκότητα + αντισυμβατικότητα». Μια χαρά σοβαρός μπορείς να είσαι και δίχως γραβάτα, μια χαρά κομφορμιστής είσαι και αγραβάτωτος. Ας δούμε κάτι άλλο ενδυματολογικό. Κάμποσα χρόνια πριν, τα παιδιά άρχισαν να σκίζουν τα τζιν παντελόνια τους για να δείξουν ότι αδιαφορούν για πολυτέλειες, καθωσπρεπισμούς κτλ. Κι έπειτα ήρθε η αγορά. Η βιομηχανία. Που άρχισε να κατασκευάζει παντελόνια σκισμένα και ξεβαμμένα. Η αυθόρμητη αντίδραση στη μόδα και την εκζήτηση έγινε μόδα και εκζήτηση. Και τώρα βλέπουμε φτωχούς του επιπέδου Μπέκαμ και Κριστιάνο Ρονάλντο να εμφανίζονται σε επίσημες εκδηλώσεις με το σπέσιαλ σκισμένο παντελόνι τους.

Ο ονοματοδοτικός μας οίστρος βιάστηκε να βαφτίσει «κίνημα της γραβάτας» τις διαδηλώσεις γιατρών, δικηγόρων και μηχανικών, κατ’ απομίμηση της «επανάστασης του γιασεμιού» και των υπόλοιπων ευφυολογικώς τιτλοδοτημένων (εξαιρουμένης, εικάζω, της απόμακρης πορτογαλικής «επανάστασης των γαριφάλων»). Οι ονοματοδότες, που από πέρυσι τέτοιον καιρό, με την αλλαγή κυβέρνησης, άρχισαν να μυκτηρίζουν τους αγραβάτωτους κατσαπλιάδες, θέλουν να δείξουν, μέσα από την υπερερμηνεία της γραβάτας, ότι το «σοβαρό κομμάτι» της κοινωνίας εναντιώνεται στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς για το ασφαλιστικό. Μόνο που έτσι μένουν απέξω –σαν ασόβαροι– οι αγρότες, που η δουλειά τους δεν αντέχει τη «λαιμαριά».

Δεν έχουν λείψει στην Ελλάδα οι κοινωνικές διαφορές και τα ευανάγνωστα σημάδια τους ώστε να χρειάζεται να επινοήσουμε νέες ή να αποδώσουμε σε εξαρτήματα της καθημερινότητας υπέρμετρη συμβολική αξία. Ας ευχαριστήσουμε λοιπόν τους Κροάτες για τη λαιμοδετική συμβολή τους στις ενδυματολογικές αναζητήσεις της ανθρωπότητας κι ας δοκιμάσουμε να πάμε λίγο πιο κάτω από την επιδερμίδα.

ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ, ΚΟΥΜΠΑΡΗ 1, Τ 210 3671000 ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ Τετάρτη, Παρασκευή: 09:00 - 17:00 Πέμπτη, Σάββατο: 09:00 - 24:00 Κυριακή: 09:00 - 15:00 Δευτέρα, Τρίτη: ΚΛΕΙΣΤΑ   Η Διοικητική Επιτροπή του Μουσείου Μπενάκη σας προσκαλεί την Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2016, ώρα 20:00 στα εγκαίνια της έκθεσης ΕΚΘΕΣΗ ΣΕ 7’’ ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΟΥΡΓΙΑΝΤΑΚΗΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΕΚΘΕΣΗΣ 11.02 – 03.04.2016 ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΕΣ

ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ, ΚΟΥΜΠΑΡΗ 1, Τ 210 3671000 ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ Τετάρτη, Παρασκευή: 09:00 - 17:00 Πέμπτη, Σάββατο: 09:00 - 24:00 Κυριακή: 09:00 - 15:00 Δευτέρα, Τρίτη: ΚΛΕΙΣΤΑ

Η Ευρώπη του Μεσοπολέμου διά χειρός Γιόζεφ Ροτ,ΤΟ ΒΗΜΑ, 1.2.16

Τα επιλεγμένα δημοσιογραφικά κείμενα του μεγάλου αυστριακού συγγραφέα που εκδόθηκαν πρόσφατα στα αγγλικά συνθέτουν ένα υπόμνημα για την αποσύνθεση του Μεσοπολέμου

Ο Γιόζεφ Ροτ έζησε και έγραψε το αριστούργημά του «Το εμβατήριο του Ραντέτσκι» (εκδόσεις Αγρα) περιπλανώμενος ανά την ήπειρο για χάρη της «Berliner Borsen-Courier» και της «Frankfurter-Zeitung»

H Ευρώπη του Γιόζεφ Ροτ είναι ένας τόπος ύποπτος. Ηταν ως χθες το επίκεντρο του πολιτισμού, ο Μεγάλος Πόλεμος όμως τη γέρασε πρόωρα και έκανε τους ανθρώπους της κάτι άλλο από αυτό που ήταν. Κλέφτες μικροαντικειμένων, όπως εκείνος που φροντίζει να ξαλαφρώσει μια γυναίκα από την ομπρέλα της ενώ εκείνη βρίσκεται ξαπλωμένη στον δρόμο έπειτα από ένα αυτοκινητικό ατύχημα. Οι κήρυκες του μίσους, όπως τα δύο γυμνασιόπαιδα που τραγουδούν σε κάποια οδό της ίδιας πόλης, δύο χρόνια μετά, «Κάτω η δημοκρατία των Εβραίων / Βρωμοεβραίοι, βρωμοεβραίοι». Τέτοιες συναντήσεις σε μικρά κείμενα αφθονούν στο «The Hotel Years. Wanderings in Europe between the Wars» (εκδόσεις Granta, 22,30 ευρώ), συλλογή άρθρων του Ροτ από τις γερμανικές εφημερίδες με τον μισθό των οποίων βιοποριζόταν στα χρόνια του Μεσοπολέμου.

Εξόριστος από την τεθνεώσα Αυστροουγγαρία, ο Γιόζεφ Ροτ (1894-1939) έζησε και έγραψε το αριστούργημά του «Το εμβατήριο του Ραντέτσκι» (εκδόσεις Αγρα) περιπλανώμενος ανά την ήπειρο για χάρη της «Berliner Börsen-Courier» και της «Frankfurter-Zeitung». Τον βάρυνε η αίσθηση του απάτριδος, αν και όχι ακόμη η οικονομική ανέχεια και ο αλκοολισμός - αυτά θα έρχονταν με την έλευση των ναζί και τη δαιμονοποίηση της εβραϊκής καταγωγής του. Ως τότε ο Ροτ λογιζόταν ανάμεσα στους πιο εξέχοντες και πιο καλοπληρωμένους δημοσιογράφους της Γερμανίας - «ένα μάρκο τη γραμμή» αναφέρει ο μεταφραστής τουΜάικλ Χόφμαν. Αν δεν διακρίνει κανείς στις ανταποκρίσεις του από τη Γαλλία, την Πολωνία, την Ιταλία, τη Σοβιετική Ενωση κάποια ικανοποίηση για το στάτους του, αυτό οφείλεται στο ότι βιώνει την επισφάλεια των πραγμάτων, την αγωνία της καθημερινής μεταβολής: σε αρκετά κείμενα της συλλογής βρίσκει κανείς επαίνους, ψόγους και λεπτομέρειες της ζωής στα ξενοδοχεία που αποτελούσαν τα μόνιμα ενδιαιτήματά του.

Ο Φρέντερικ Ράφαελ τονίζει στο «Times Literary Supplement» τη σημασία του ξενοδοχείου ως «πνευματικής οικίας του συγγραφέα» («η κοινότητά μου είναι το ξενοδοχείο Σαβόι» γράφει χαρακτηριστικά στο «Hotel Savoy» ο Ροτ). Είναι εκτός αυτού και άλλος ένας χώρος όπου μπορεί να αλιεύσει τα δεδομένα της δημοσιογραφίας του. Δεξιοτέχνης της ανάδειξης ιστοριών ανθρώπινου ενδιαφέροντος, βασίζεται στην παρατήρηση του περιβάλλοντος («την τυχαία συνάντηση, την τυχαία κουβέντα που ακούει») για να δώσει το στίγμα των καιρών.

Συνταξιδεύοντας στο τρένο το 1923 με έναν γαλλογερμανό νέγρο, γιο γερμανού της Λεγεώνας των Ξένων και μαύρης μητέρας, μεγαλωμένο από τους παππούδες του στο Μόναχο και φορέα άψογης βαυαρικής προφοράς, δεν παραλείπει να αντιδιαστείλει τη δική του «ψυχική αγνότητα» με τη «φυλετική καθαρότητα» που επικαλούνταν ο Χίτλερ και οι λοιποί ναζί ετοιμάζοντας το αποτυχημένο «πραξικόπημα της μπιραρίας».

Γραμμένα με τον προφητικά απαισιόδοξο τόνο του Γιόζεφ Ροτ, τα εφήμερα αυτά κείμενα φανερώνουν όψεις μιας γεωγραφίας που γλιστρά ανεπαίσθητα στην άβυσσο, διατυπωμένες με τη λογοτεχνική φλέβα του μεγάλου συγγραφέα. Κάπως σαν την περιγραφή του για τη μοναδική συνάντηση του ελάσσονος αυστριακού λογοτέχνη Φραντς Γκριλπάρτσερ με τον Γκαίτε: «Ηταν σαν μια Παρασκευή να βγαίνει έξω για να δει πώς ήταν να είσαι Κυριακή και μετά να επιστρέφει σπίτι ικανοποιημένη και θλιμμένη που ήταν Παρασκευή».  

Αρχοντία Κάτσουρα,Η γυναίκα του τρένου,EFSYN,31.1.16

tsanta.jpg

Νεκρή φύση με γυναικεία τσάντα, Καραβούζης Σαράντης

Η ηλικιωμένη γυναίκα που καθόταν απέναντί του στον Ηλεκτρικό κοίταζε στο κενό. Το πρόσωπό της ήταν γεμάτο από τις χαρακιές του χρόνου: ρυτίδες βαθιές πάνω σε ένα λευκό και καθαρό δέρμα, χωρίς άλλα σημάδια.

Τα μάτια της μικρά κάτω από ένα ζευγάρι πυκνά φρύδια. Μπορεί και να είχαν μικρύνει τα μάτια με τα χρόνια και τα βάσανα. Πρέπει να είχε υπάρξει όμορφη. Αλλά φαινόταν ότι είχε δουλέψει σκληρά στη ζωή της, με τα χέρια, με το σώμα, που τώρα ήταν μάλλον γεμάτο και κάπως φαρδύ.

Την παρατηρούσε πίσω από τα γυαλιά ηλίου, που δεν τα αποχωριζόταν παρά μόνο όταν σκοτείνιαζε ο ουρανός για να βρέξει. Αιώνιος παρατηρητής της ζωής και των στιγμών των άλλων. Ηξερε πως φερόταν αδιάκριτα, αλλά δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς.

Αυτή η γυναίκα, με τη μαύρη φούστα, τα χαμηλά ανατομικά παπούτσια και την καφέ σκούρα ζακέτα, τον μαγνήτιζε. Και όμως, φαινόταν να μην τον έχει προσέξει καν.

Τα μαλλιά της ήταν βαμμένα σκούρα καστανά και τα είχε κοντοκουρεμένα. Στους κροτάφους της διέκρινε τις λευκές τρίχες που έσκαγαν από τη ρίζα τους. Δεν φορούσε κοσμήματα, μόνο ένα μικρό σταυρό που κρεμόταν από αλυσίδα και μια χρυσή βέρα. Παρά το κρύο, στον λαιμό της δεν είχε ούτε ένα μαντίλι και η ζακέτα της ήταν ανοιχτή.

Κοίταξε γύρω του. Ο κόσμος κουκουλωμένος σε χοντρά μπουφάν, σκούφους και κασκόλ, φαινόταν πότε να κρυώνει με το άνοιγμα των θυρών και πότε να εκνευρίζεται αν στριμωχνόταν λίγο παραπάνω. Εκείνη έμενε ατάραχη.

Το βλέμμα της ήταν καρφωμένο έξω από το παράθυρο, αλλά δεν έβλεπε τίποτα. Το καταλάβαινε. Ούτε μια στιγμή δεν έπαιξαν τα βλέφαρά της, κανένας ήχος δεν την ανησύχησε.

Δεν έστρεφε το κεφάλι της μέσα ούτε όταν έμπαιναν στις σήραγγες.

Αναρωτήθηκε ποια να ήταν, τι να είχε ζήσει, πώς να είχε κυλήσει η ζωή της έως τώρα. Είχε άραγε παιδιά, και πόσα; Σκίρτησε άραγε η κάποτε νέα καρδιά της από έναν έρωτα δυνατό; Και πώς να εξελίχθηκε;

Πού να δούλεψε; Σε εργοστάσιο; Μήπως ήταν αγρότισσα, από αυτές που πιάνουν την πέτρα και τη στύβουν; Που δουλεύουν σε κτήματα, εκτρέφουν ζωντανά και μεγαλώνουν παιδιά. Τα ροζιασμένα χέρια της ήταν δυνατά, έδειχναν αποφασιστικότητα.

Πόσο πολλοί γρίφοι για να λύσει… Δεν θα τολμούσε να τη ρωτήσει όμως. Προσπάθησε να φτιάξει μια δική του ιστορία αρχίζοντας από τη στιγμή που την πρόσεξε.

Οταν μπήκε από τον σταθμό και κάθισε πλάι στο παράθυρο, την βρήκε εκεί. Μέτριο ύψος, απλά, συντηρητικά ρούχα, σοβαρό και μετρημένο πρόσωπο. Μια κυρία κάποιας ηλικίας, από αυτές που αν συναντιούνταν στον δρόμο ίσως να μην την είχε παρατηρήσει ποτέ.

Την φαντάστηκε να ζει σε μια μικρή επαρχιακή πόλη από τότε που γεννήθηκε. Παντρεύτηκε μικρή, ίσως και πριν από τα 20, ενδεχομένως από προξενιό. Αφησε τα όνειρα στην άκρη και υποτάχτηκε.

Εκανε τρία ή τέσσερα παιδιά, τα οποία αγωνίστηκε για να σπουδάσουν, να γίνουν κάτι στην κοινωνία. Και τώρα, που έχουν πετάξει με δικά τους φτερά, έρχεται στην Αθήνα να τα δει, να τα βοηθήσει αν τη χρειάζονται, κι ύστερα πάλι να φύγει.

Είναι ευχαριστημένη. Τα κατάφερε καλά. Ομως, τις ώρες που ταξιδεύει μόνη, αφήνεται στο όνειρο. Σε κείνα που κάποτε θα ήθελε να δει, αλλά τα ξέχασε, σε κείνα που της υποσχόταν η ζωή στα παιδικά χρόνια όταν έτρεχε στην ύπαιθρο με τα άλλα παιδιά, σε κείνον που έφυγε και όταν γύρισε ήταν πια αργά.

Δεν πρόλαβε να σκεφτεί αν έπρεπε να τη λυπηθεί, για όσα έχασε, για το μεγάλο πάθος που δεν έζησε.

Μία στάση πριν από τη δική του, η γυναίκα σηκώθηκε. Τον κοίταξε με σταθερό βλέμμα και με ένα κορμί δυνατό και υπερήφανο βγήκε από το τρένο. Και τότε την θαύμασε.

2 Φεβρουαρίου – Παγκόσμια Ημέρα Υγροτόπων «Οι υγρότοποι για το μέλλον μας – αειφόρος διαβίωση» Οι αξίες των υγροτόπων και το έργο του Μεσογειακού Ινστιτούτου για τη Φύση και τον Άνθρωπο (Med-INA)

Το φετινό θέμα της Παγκόσμιας Ημέρας Υγροτόπων –που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 2 Φεβρουαρίου– είναι «Οι υγρότοποι για το μέλλον μας – αειφόρος διαβίωση». Η στενή και διαχρονική σχέση μεταξύ των ανθρώπων –του τρόπου δηλαδή που ζουν και του πολιτισμού που παράγουν– και των υγροτόπων έχει υπάρξει κεντρική επιδίωξη του Μεσογειακού Ινστιτούτου για τη Φύση και τον Άνθρωπο (Med-INA) ήδη από την ίδρυσή του το 2003.
Η αειφόρος και ολοκληρωμένη διαχείριση του φυσικού περιβάλλοντος δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς την κατανόηση του πολιτισμού που το επηρέασε και συνεχίζει να το διαμορφώνει. Σημαντικά βήματα για τη διατήρηση και ορθή χρήση των φυσικών πόρων, αλλά και για την ολοκληρωμένη διαχείριση της φυσικής και πολιτιστικής κληρονομιάς, αποτελούν η αποτίμηση της σχέσης των φυσικών και πολιτιστικών αξιών, καθώς και η προώθηση και εφαρμογή αειφόρων τρόπων διαχείρισης.
Οι πολιτιστικές αξίες των υγροτόπων, καθώς και οι ιερές φυσικές περιοχές και το τοπίο, έχουν υπάρξει έως τώρα οι βασικοί θεματικοί τομείς με τους οποίους έχει ασχοληθεί το Med-INA. Απώτερος στόχος του Ινστιτούτου είναι η επιδίωξη της αρμονικής συμβίωσης ανθρώπου-φύσης, ιδιαίτερα στο χώρο της Μεσογείου, μέσω έρευνας, δράσεων στο πεδίο και εκστρατειών ευαισθητοποίησης του εξειδικευμένου αλλά και του ευρύτερου κοινού.
To Med-INA και οι πολιτιστικές αξίες των υγροτόπων
Οι Μεσογειακοί υγρότοποι, παρά την περιβαλλοντική και πολιτιστική τους σημασία, εξακολουθούν να απαξιώνονται και να καταστρέφονται. Η αποτίμηση του πολιτιστικού κεφαλαίου και η κατανόηση της σχέσης των φυσικών και πολιτιστικών αξιών είναι καταλυτικής σημασίας στην προσπάθεια για την προστασία και την ορθή τους διαχείριση. Συχνά, είναι η σχέση αυτή που διαμόρφωσε και συνεχίζει να διαμορφώνει το χαρακτήρα των υγροτοπικών περιοχών και την ταυτότητα του τοπικού πληθυσμού. Η διαχείριση λοιπόν από κοινού της φυσικής και πολιτιστικής κληρονομιάς μπορεί να ανανεώσει τους δεσμούς των ανθρώπων με τους υγροτόπους και να συμβάλλει έτσι ουσιαστικά στην προστασία τους. Η κατανόηση, τεκμηρίωση και, ως αποτέλεσμα, η ενδυνάμωση αυτών των δεσμών των ανθρώπων με το φυσικό τους περιβάλλον στις υγροτοπικές περιοχές αποτελεί βασικό αντικείμενο της δουλειάς του Med-INA.
2
Σε συνεργασία με τη Διεθνή Συνθήκη για τους Υγροτόπους Ραμσάρ (Ramsar Convention on Wetlands), και της Μεσογειακής Πρωτοβουλίας για τους Υγροτόπους (MedWet Initiative), καθώς και άλλους περιβαλλοντικούς και μη οργανισμούς, το Μεσογειακό Ινστιτούτο για τη Φύση και τον Άνθρωπο έχει υποστηρίξει την ενσωμάτωση των πολιτιστικών αξιών των υγροτόπων στη διαχείρισή τους μέσω πληθώρας προγραμμάτων και δράσεων.
Ο ιδρυτής και διευθυντής του Med-INA Θύμιος Παπαγιάννης ήταν από τους θερμούς υποστηρικτές της υιοθέτησης των πολιτιστικών αξιών των υγροτόπων από τη Συνθήκη Ramsar από το 2000 και από τους πρωτεργάτες της ίδρυσης του Δικτύου για τις Πολιτιστικές Αξίες των Υγροτόπων της Συνθήκης από το 2005. Ένα από τα πρώτα αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας ήταν οι Οδηγίες για τους Υγροτόπους και τις Πολιτιστικές τους Αξίες - Culture and Wetlands: a Ramsar Guidance Document, οι οποίες εκδόθηκαν το 2008 και αποτελούν σημείο αναφοράς για το αντικείμενο διεθνώς. Μετά από πολυετή δουλειά και συνεργασίες, το 2015 η Συνθήκη Ramsar αναγνώρισε τη σημασία των πολιτιστικών αξιών των υγροτόπων και τις συμπεριέλαβε στο στρατηγικό της σχεδιασμό.
Το Μεσογειακό Ινστιτούτο ήδη από το 2008 είχε προχωρήσει στην έκδοση του πρώτου βιβλίου με αντικείμενο την πολιτιστική κληρονομιά των Μεσογειακών υγροτόπων με τίτλο «Action for Culture in Mediterranean Wetlands», το οποίο περιείχε μια πρώτη καταγραφή και αξιολόγηση του πολιτιστικού κεφαλαίου των υγροτόπων της Μεσογείου. Μετά από μια σημαντική συνάντηση ειδικών του χώρου στις Πρέσπες το 2009, με χρηματοδότηση και από το Ίδρυμα MAVA, το Med-INA προχώρησε στην έκδοση του βιβλίου «Culture and Wetlands in the Mediterranean: an evolving story», το οποίο συμπεριέλαβε τα κείμενα των παρουσιάσεων της συνάντησης εργασίας, μέσα στο πλαίσιο του προγράμματος «Πολιτιστικές αξίες των Μεσογειακών υγροτόπων». Σκοπός του προγράμματος (2007-2011) ήταν η κατανόηση, τεκμηρίωση και ενδυνάμωση των δεσμών κατοίκων και επισκεπτών με τους υγροτόπους της Μεσογείου.
Το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα (2011-2014), το Med-INA, με συγχρηματοδότηση του Ιδρύματος MAVA, διαχειρίστηκε το πρόγραμμα «Πολιτισμός και υγρότοποι στη Μεσόγειο: Ο ρόλος των πολιτιστικών αξιών στην αποκατάσταση υγροτόπων», το οποίο πραγματοποίησε δράσεις σε τρεις Μεσογειακούς υγροτόπους, στη Λίμνη Κάρλα στην Ελλάδα, στις Αλυκές Λάρνακας στην Κύπρο και στη Λίμνη της Τύνιδας στην Τυνησία, εξετάζοντας τον τουρισμό και την ενεργητική στάση των τοπικών κοινωνιών ως μια δικλείδα ασφαλείας για τη βιώσιμη διαχείριση των υγροτόπων. Ένα από τα αποτελέσματα του προγράμματος ήταν ο δίγλωσσος Περιπατητικός Οδηγός για τη Λίμνη Κάρλα. Στη Λάρνακα, διοργανώθηκαν μόνιμες και περιοδικές εκθέσεις ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης για τα πολιτιστικά στοιχεία των υγροτόπων στο αεροδρόμιο και το λιμάνι της Λάρνακας, καθώς και σε κέντρο περιβαλλοντικής ενημέρωσης, ενώ στην Τυνησία μελετήθηκε σε βάθος η φέρουσα τουριστική ικανότητα της λίμνης της Τύνιδας, που οδήγησε στη διοργάνωση διεθνούς συνάντησης εργασίας με θέμα «Tourism, Culture and Wetlands».
3
Σε όλη τη διάρκεια των προγραμμάτων αυτών, το Med-INA κατάφερε να προχωρήσει σε μια συστηματική συνεργασία ειδικών από διάφορα επιστημονικά πεδία και οργανισμούς (Ramsar, IUCN, MedWet, World Heritage Centre, Εταιρία Προστασίας Πρεσπών, WWF Ελλάς, κ.ά.), να αυξήσει την υπάρχουσα γνώση για το αντικείμενο, να ευαισθητοποιήσει το κοινό, τους επιστήμονες και τους διαχειριστές υγροτόπων για την αξία των πολιτιστικών αξιών των υγροτόπων και να βοηθήσει στην εφαρμογή των σχετικών Αποφάσεων της Σύμβασης Ραμσάρ, VIII.19 (2002) και IX.21 (2005).
Σε διεθνές επίπεδο, το Med-INA συμμετείχε ενεργά σε κάθε παγκόσμια συνάντηση της Συνθήκης Ramsar τα τελευταία 11 χρόνια, διοργανώνοντας εκδηλώσεις, στις οποίες προέβαλε τη συμβολή των πολιτιστικών αξιών των υγροτόπων στην προστασία και τη διαχείρισή τους στους αρμόδιους ειδικούς. Κατά την τελευταία, 12η Συνάντηση, το Med-INA ταξίδεψε ως την Punta del Este της Ουρουγουάης, όπου σε συνεργασία με τη Γραμματεία του Ramsar συνέβαλε στη διοργάνωση μιας παρουσίασης με χαρακτηριστικά παραδείγματα ορθών πρακτικών διαχείρισης και πολιτιστικών αξιών των υγροτόπων.
Το 2015, το Μεσογειακό Ινστιτούτο για τη Φύση και τον Άνθρωπο ξεκίνησε να αναπτύσσει μια ολοκληρωμένη προσέγγιση για την διαχείριση των ευαίσθητων περιβαλλοντικά περιοχών στο χώρο της Μεσογείου, την οποία σκοπεύει να εφαρμόσει σε μια πιλοτική περιοχή της Ελλάδας και ακολούθως, αξιοποιώντας τα αρχικά αποτελέσματα της έρευνας, σε δύο άλλες περιοχές της Μεσογείου. Το συγκεκριμένο πρόγραμμα έχει τίτλο «Προς μια ολοκληρωμένη προσέγγιση για την αειφόρο διαχείριση της φυσικής και πολιτιστικής κληρονομιάς στη Μεσόγειο» και προβλέπεται να ολοκληρωθεί το 2017.
Από το 2005 έως το 2015 το Med-INA υποστήριζε γραμματειακά το Δίκτυο για τις Πολιτιστικές Αξίες των Υγροτόπων της Συνθήκης Ramsar, ενώ από τις αρχές του 2015, σε συνεργασία με το MedWet, έχει ξεκινήσει την ανάπτυξη και διαχείριση του Δικτύου για τις Πολιτιστικές Αξίες των Υγροτόπων της Μεσογείου.
Το έργο του Μεσογειακού Ινστιτούτου για τη Φύση και τον Άνθρωπο από την ίδρυσή του έως και σήμερα επιβεβαιώνει τους δεσμούς μεταξύ υγροτόπων και ανθρώπων και τη διαχρονική τους αλληλεξάρτηση Ο αειφόρος τρόπος διαβίωσης των πληθυσμών που ζουν γύρω από τους υγροτόπους έχει άμεσο θετικό αντίκτυπο, όχι μόνο στην κατάσταση και καλή λειτουργία των υγροτόπων, αλλά και στην ευημερία των πληθυσμών αυτών μακροπρόθεσμα.

Κώστας Τραχανάς,«Ποίηση και Πολεμική-Μια βιογραφία του Γιώργου Κοτζιούλα » Α.Βογιατζόγλου Εκδόσεις Κίχλη Δεκέμβριος 2015 σελ.495 (Η έκδοση επιχορηγήθηκε από την Περιφέρεια Ηπείρου και τον Μ/Φ Σύλλογο «Σκουφάς»)

Η Ήπειρος είναι και ήταν φτωχός τόπος .Δύσκολες οι συνθήκες ζωής. Μίζερο το μεροκάματο και δεν έφτανε τα παλιά χρόνια να χορτάσουν τόσα στόματα τη φαμίλια. Οι δύσκολες συνθήκες ζωής ενεργοποιούν όμως τον άνθρωπο. Ό,τι δε  μας δίνεται εύκολα μας αναγκάζει να ψάξουμε, να επινοήσουμε, να ανακαλύψουμε, να εφεύρουμε. Έτσι στα πλοκάμια της σκέψης καταλαγιάζει η επινοητική λειτουργία. Το πνεύμα γίνεται πιο γόνιμο. Ευκαιρίες θέλει. Κι αυτές , αν δεν τις βρίσκει στην Ήπειρο, οπότε δρασκελίζει τα διάσελα, πηγαίνει σε άλλα μέρη, γκιζεράει σε άλλες πολιτείες, σε άλλους κόσμους. Στον ορεινό όγκο της Πίνδου το μάτι αγνάντευε μακριά και το πνεύμα αφηνόταν λεύτερο να συλλάβει, να ελέγξει, να παράγει έργο. Εκεί πάνω στα σκληροτράχηλα βουνά μας, στα Τζουμέρκα ,ο νους διαφενετεύει , δεν διαφεντεύεται. Η Ήπειρος  για καιρούς πολλούς έκανε εξαγωγή …φτώχιας και πνεύματος. Ένα  φτωχό αλλά φωτισμένο τέκνο της Ηπείρου ήταν και ο Γιώργος Κοτζιούλας.

« Αν έχετε ακουστά για κάποιον ποιητή/πόχει απ ΄τ’ απόμακρα Τζουμέρκα φανιστεί,/Γιώργο τον βάφτισαν , του Κωσταντή Κοτζιούλα,/γεννήθηκε, κοντά στις δάφνες, στην Τζουμούλα/για αυτόν που αθάρρευτος , σαν όλοι απ΄ τα βουνά, μπήκε στην πολιτεία με τα πολλά στενά/και μοσκοτρώγοντας καρβέλι αντίς μπομπότα/παιδεύτηκε πολύ για γράμματα, για φώτα,/νυχτοδουλεύοντας χρόνια μισοτιμής,/πρόθυμος για δουλειές , στο πάρσιμο ατζαμής,/αλλά και βαρετός κοντεύοντας να γίνει/με την αδύναμη κείνη ντροπαλωσύνη,/κι έτσι που δείχνονταν μη βλέποντας καλό,/τον άκακον αφού τον παίρνουν για λωλό,/σαν είδε κι έπαθε χωρίς να διαφορέψει/ (μόνο που τα μαλλιά του πέσαν απ’ τη σκέψη),/στα τριάντα τόσα του γύρισε στο χωριό/για λάχανα της γης βελάνια των κλαριών/και από το φόβο του ξεβγήκε καπετάνος,/αυτός ο από καιρό μισοάρωστος γραφιάνος….»

 Γιώργος Κοτζιούλας (1909-1956), ο πολυδιαβασμένος και πολύγλωσσος  ποιητής της ευάνδρου Ηπείρου. Ο Ηπειρώτης Γιώργος Κοτζιούλας, ο μεγάλος αδικημένος των γραμμάτων μας. Το έργο του είχε περιθωριοποιηθεί και μεγάλο μέρος του, ακόμα και σήμερα, παραμένει ανέκδοτο. Η περιθωριοποίησή του οφειλόταν στο ότι ήταν παραδοσιακός ποιητής, επαρχιώτης , φτωχός και αριστερός. Ο Γιώργος Κοτζιούλας  αντιστασιακός , αγωνιστής , αριστερός, παραδοσιακός  ποιητής της προπολεμικής και μεταπολεμικής εποχής. Ένας σημαντικός λαϊκός ποιητής και πεζογράφος, ένας ευαίσθητος κριτικός , χαλκέντερος μεταφραστής και ένας ακέραιου ήθους αριστερός στοχαστής. Ένας από τους πιο προικισμένους Έλληνες ποιητές, που έγραψε το απαράμιλλης ειλικρίνειας έργο του, με το αίμα του. Ο ποιητής ο ζυμωμένος με τη φύση των Τζουμέρκων και της Πεντέλης , ο μαρτυρικός κάτοικος της Αθήνας, ο ηρωικός αντάρτης του βουνού, που αγωνίστηκε για τα δίκαια του λαού και τη διατήρηση των ηπειρωτικών παραδόσεων.  Αμετακίνητα πιστός στον Άρη Βελουχιώτη. Η περίπτωση του Γ.Κοτζιούλα  παραπέμπει στο φαινόμενο, καπεταναίοι κι οπλαρχηγοί της επανάστασης του 1821, να έχουν μαζί τους τους «ραψωδούς» τους.

 Ο Γιώργος Κοτζιούλας ήταν ένας αυτοεξόριστος στην πρωτεύουσα προλετάριος του πνεύματος. Η ποίηση υπήρξε το όπλο και η άμυνά του σε όλη τη διάρκεια του αντίξοου βίου του. Η Ποίησή του ήταν αντιστασιακή, λυρική,  πικρή, ερωτική, αστική , φυσιολατρική, αυτοβιογραφική, ηθογραφική  και οξύτατα καταγγελτική .

Ο Γιώργος Κοτζιούλας γεννήθηκε το 1909 στην Πλατανούσα των Τζουμέρκων και έτυχε να έχει δάσκαλο τον φωτισμένο ποιητή και ζωγράφο Γιώργο Αράπη. Δεκατριών ετών το 1922, φοίτησε στο Γυμνάσιο Άρτας. Πνευματικό κέντρο για τους νεαρούς σπουδαστές στην Άρτα τότε , ήταν το πρακτορείο εφημερίδων, που τους έφερε σε επαφή με το πρώτο περιοδικό ποικίλης ύλης του Μεσοπολέμου ,το διάσημο «Μπουκέτο». Στα 17 του χρόνια , λίγες ημέρες μετά την πτώση της Δικτατορίας του Πάγκαλου στις 22 Αυγούστου 1926, ο Κοτζιούλας βρέθηκε στην Αθήνα για να σπουδάσει . Μένει σε παράγκες και η υγεία του κλονίζεται(ήταν φυματικός από το 1934) .Έζησε μια ζωή γεμάτη κακουχίες και στερήσεις. Λόγω της φτώχιας, της πείνας, της φυματίωσης  και τις ταλαιπωρίας, το πτυχίο της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών, το πήρε μετά από 11 χρόνια, το 1938. Συμμετείχε στη λογοτεχνική ζωή του Μεσοπολέμου. Σύχναζε «στα ιερά Πάνδημης Φιλολογίας», δηλαδή στο απάνω και κάτω «Μπάγκειο», όπου εισχωρεί στους λογοτεχνικούς  κύκλους της Αθήνας.    Ο ποιητής βρέθηκε στο προσκήνιο της λογοτεχνικής ζωής της Αθήνας μόνο τη δεκαετία το ‘ 30 .Την δεκαετία του ‘ 40 τον ποιητή ρούφηξε η δίνη της ιστορίας : απομακρύνθηκε για τέσσερα χρόνια από την πρωτεύουσα και συμμετείχε στο αντάρτικο πλάι στον Βελουχιώτη .Από το 1944 έως το 1948,  είχε μια πενταετή εκρηκτική παραγωγικότητα στην ποίηση, στην πεζογραφία, στην κριτική και αρθρογραφία.  Την ίδια εποχή αφιερώνει αρκετά ποιήματα στην Εμορφία Κηπουρού (αδελφή του Κώστα Κηπουρού του καπετάν Μετσοβίτη) με την οποία παντρεύτηκε το 1950 στη Νέα Σμύρνη. Η ζωή του ήταν γεμάτη αντιξοότητες , μετακινήσεις , κινδύνους, φτώχια, προβλήματα υγείας . Ήταν απρόθυμος να βολευτεί σε κάποιο επάγγελμα και είχε ασυμβίβαστο κριτικό ήθος. Η προσχώρηση του Κοτζιούλα στο αντάρτικο, το 1943, και τα όσα έζησε μέχρι τον αφοπλισμό, τον Ιανουάριο του 1945, υπήρξαν η κορυφαία εμπειρία της ζωής του. Δημιούργησε το Θέατρο του βουνού. Το πρώτο του μονόπρακτο ήταν το «Το καινούργιο Εικοσιένα»  και παίχτηκε στο Βουλγαρέλι. Ο περιοδεύων θίασος που πήρε το όνομα «Λαϊκή σκηνή», ανήκε στην 8η μεραρχία και  πέρασε τη διετία 1943-44,από τριάντα χωριά των Τζουμέρκων και έκανε πάρα πολλές παραστάσεις. Άλλα θεατρικά του έργα είναι : «Ο ακατάδεχτος»,  «Το πρόστιμο του δασικού», «Ξύπνα ραγιά!», «Ο αστυνόμος» , «Ρημαγμός» , «Ηπειρώτισσες» «Ο Σταχτιάρης» κ.α. Αντάρτες Ηθοποιοί ήταν : Γιώργος Παπαδόπουλος («Μπισκοτέν»), Βασίλης Ντέτσικας, Δέσποινα Ντέτσικα, Ι.Λαμπράκης,Α.Λαμπράκης,Π. Αλέτρας,Δ.Παπανικολάου,Νίκος Καραβασίλης, Ηλέκτρα Ζαχαρή, Β.Αναγνωστοπούλου, Δ.Παπανικολάου,Γιάννης Γεωργοκώστας ,Νίκος Μ.Δημητριάδης («Πρωτεργάτης»-ηθοποιός-σκηνικά-κιθαρωδός),Γρηγόρης Βαφιάς, Αγνή Κομπορόζου (Πρωταγωνίστρια), Χρ.Ζώης(«Ροβεσπιέρος»),Δήμος Γούλας (Υποβολέας). Σε μερικές παραστάσεις παίζανε και πολίτες.

«Όταν , έγινε η παράσταση  , πάλι με χιόνι, με άθλιο καιρό, σε ένα ακατοίκητο σπίτι σαν αχερώνα, σα χάνι, έπειτα από το καθεαυτού έργο παίχτηκε και το δικό μου «Το καινούργιο εικοσιένα». Νόμιζα πώς οι θεατές , στριμωγμένοι σε κάτι παλιοσάνιδα, άλλοι καθιστοί, άλλοι όρθιοι, ανάμεσα σε τσιγάρα και λάμπες που κάπνιζαν, νόμιζα πώς δε θα χαν υπομονή να καθίσουν όλοι ως το τέλος. Η πρόχειρη εκείνη σκηνή μου τους είχε κινήσει την προσοχή, με τη γλώσσα, το τοπικό χρώμα., κι εγώ δεν ξέρω με τι. Απάνω σ’ αυτό ακούω μια φωνή, πολλές φωνές:

 -Το συγγραφέα!...Το συγγραφέα!..

Ποιος δαίμονας τους είχε σφυρίξει αυτήν τη λέξη στ’ αυτί ; Πού ήξεραν αυτοί οι ορεσίβιοι από πρεμιέρες θεάτρων!!»

Ο συμπατριώτης μας Γιώργος Κοτζιούλας ,που αν και βιολογικά θα μπορούσε να ενταχθεί στη γενιά του ’30 , ιδεολογικά και αισθητικά διαφοροποιείται από αυτήν , καθώς μένει πιστός στις αισθητικές αξίες που διαμορφώθηκαν από τη γενιά του ’20. Οι ποικίλες ποιητικές του επιδράσεις που δέχτηκε από τον Χάινε, τον Βερλαίν, τον Πόε, τον Γιεσένιν , ως τον Βάρναλη, τον Κρυστάλλη, τον Καρυωτάκη, τον Γρυπάρη, τον Άγρα,  τον Καβάφη, τον Φιλύρα , συγχωνεύονται και αφομοιώνονται σε μια ποίηση έντονα προσωπική. Οι δε πεζογραφικές επιδράσεις του ήταν από τον Ουγκώ, Χάμσουν, Ντοστογιέφσκι, Γκόρκι, Πιραντέλο, Μπούνιν, Λώρενς,Ντίκενς,Ρίλκε, Απολλιναίρ, Ζιντ κ.α. Δέχτηκε επιδράσεις και από το δημοτικό τραγούδι. Τρεις είναι παράγοντες στους οποίους ο Κοτζιούλας αποδίδει την ώθησή του προς την ποιητική δημιουργία:  η κληρονομικότητα (ο παππούς τραγουδιστής, ο πατέρας χαρισματικός αφηγητής), ο «χωριάτικός πολιτισμός»(πανηγύρια, τραγούδια της Αποκριάς, παιδικά τραγούδια) και η ψυχοσύνθεσή του («Ήμουν αντελικάτο παιδί, λίγο μυγιάγγιχτο από τότε, το κλίμα μου ήταν η ευπάθεια»).

Υπηρέτησε την ποίηση, την πεζογραφία, το θέατρο (θέατρο στα βουνά-αντιστασιακά μονόπρακτα), την αυτοβιογραφία, τη λαογραφική μελέτη , τα οδοιπορικά , τον κριτικό δοκιμιακό λόγο και έγραψε και δυο μοιρολόγια. Ανέδειξε με ρεαλισμό τις ιδιαιτερότητες και τις ομορφιές της ζωής της υπαίθρου, τις παθογένειες των κατοίκων της επαρχίας και του χωριού και τα βάσανα της βιοπάλης, τον σταδιακό μετασχηματισμό της επαρχιακής Ελλάδας, τη μετάβαση από το χωριό στην Αθήνα και τις ανυπέρβλητες δυσκολίες προσαρμογής στο άστυ, διεκδίκησε τη διατήρηση, στον λόγο της λογοτεχνίας, της τοπικής ιδιαιτερότητας( και πρωτίστως των γλωσσικών ιδιωμάτων) και αποτύπωσε τη νοσταλγία του ξενιτεμένου από τον γενέθλιο τόπο και ενίοτε εξιδανίκευσε έναν οριστικά χαμένο ειδυλλιακό χρονότοπο. Μετά τον Εμφύλιο φτάνει στο απόγειο της ποιητικής του ωρίμανσης .Σε ορισμένα από τα ποιήματα αυτά έδωσε τον καλύτερο εαυτό του, όπως και όταν έγραφε , λίγα χρόνια νωρίτερα , για τους νεκρούς , τους εξόριστους και τους φυλακισμένους οπλαρχηγούς της Αντίστασης και τους παροπλισμένους Μαυροσκούφηδες. Αυτός ο ανυποχώρητος ιδεολόγος , ο σκληρός μαχητής στα πεδία της λογοτεχνίας και της πολιτικής έγραψε τους ισχυρότερους στίχους του ( αλλά και τα καλύτερα κριτικά κείμενά του) υμνώντας όσους χάθηκαν, πενθώντας για όσα χάθηκαν…

Ο κριτικός Κοτζιούλας χαρακτηρίζεται από εγρήγορση φιλολογική συνείδηση, ασκημένο βλέμμα στα λογοτεχνικά κείμενα και υφολογική ζωντάνια. Η γλώσσα του Κοτζιούλα στα ποιήματα , είναι η απλή, αψεγάδιαστη δημοτική της εποχής του, μπολιασμένη με πολλές ηπειρώτικες λέξεις. Στα πεζά του το ιδιωματικό στοιχείο είναι ακόμη εντονότερο, ίσως επειδή τα περισσότερα είναι βιογραφικά και εκτυλίσσονται στην Ήπειρο. Ο Κοτζιούλας ήξερε άριστα τη γραμματική , το συντακτικό και την ορθογραφία της ελληνικής γλώσσας, της αρχαίας , της καθαρεύουσας  και της δημοτικής . Ήταν ένας πολύγλωσσος , παθιασμένος μεταφραστής της παγκόσμιας λογοτεχνίας και ένας δεινός φιλόλογος. Η μεταφραστική του δραστηριότητα δεν ήταν πάρεργο αλλά βασική πηγή βιοπορισμού και ταυτόχρονα μια από τις προσφιλέστερες ενασχολήσεις του .Γνώριζε Αγγλικά, Γαλλικά ( τα έμαθε στο Γυμνάσιο της Άρτας) και Ρωσικά. Πέθανε το 1956 σε ηλικία 47 ετών.

Οι πολιτισμικές καταβολές του Κοτζιούλα , η ιδιοσυγκρασιακή προσήλωσή του στις παραδοσιακές μορφές, ο ενισχυμένος από τη στιβαρή κλασική παιδεία ορθολογισμός του, το αριστερής καταγωγής αίτημά του για μια τέχνη κατανοητή από τους πολλούς τον έθεταν στον αντίποδα του μοντερνισμού και τον έκαναν να είναι εναντίον εκείνου που θεωρούσε ως κυριαρχία του αστικού κόσμου στο πεδίο της τέχνης. Μένει πάντα πιστός στους «παρακμιακούς» Καρυωτάκη και Καβάφη. Λογοτέχνες που σχετίστηκαν με τον Γ.Κοτζιούλα ήταν :  ο Γιάννης Σκαρίμπας, ο Μάρκος Αυγέρης, η Λιλίκα Νάκου, ο Βασίλης Ρώτας, η Γαλάτεια Καζαντζάκη, ο Κώστας Βάρναλης, ο Κωστής  Μπαστιάς, ο Άγγελος Σικελιανός, ο Καββαδίας, ο Ναπολέων Λαπαθιώτης, ο Μήτσος Παπανικολάου,  ο Σταύρος Τσακίρης, η Έλλη Αλεξίου , ο Στρατής Μυριβήλης, ο Αριστομένης Προβελέγγιος, ο Νίκος Εγγονόπουλος , ο Θράσος Καστανάκης, ο Γιώργος Κατσίμαπλης, ο Χαρίλαος Παπαντωνίου, ο αρχιτέκτονας            Πάνος Τζελέπης κ.α. Ανήκε και στον κύκλο των πιστών της Πολυδούρη , όταν η ποιήτρια νοσηλευόταν ετοιμοθάνατη στο σανατόριο «Σωτηρία».

«Τζουμέρκα –Αθήνα , αυτή ήταν όλη/που χάραξα , όλη μου η γραμμή./Κίνησα απέκει μ’ ένα τσόλι,/μου’ λειψε εδώ και το ψωμί…».

«Μεγάλωσα μέσα στις δάφνες (..) ήταν απ’ το γνήσιο είδος-«δάφνη η απολλωνία»(…).Τότε που ήμουν άγουρος βοσκός μασούσα και δαφνόφυλλα, μην έχοντας τι άλλο να κάνω εκεί στην ερημιά μου(…).Δεν ήξερα ακόμα πώς το ίδιο έκανε πριν από αιώνες κι η Πυθία στο μουσείο των Δελφών….».

«Οι στίχοι γράφονται με ταραχή,/δεν είναι παίξε γέλασε η ψυχή./Μια σκέψη για να πιάσεις ή μια λέξη,/μπορείς να καρτερείς όσο να φέξει…. Στο ποίημα θα ‘ ναι η ίδια σου η καρδιά/που θα ξοφλά πρωτότυπα το κρίμα/δεμένη σαν κατάδικη στη ρίμα…».

Τα «Ηπειρωτικά» είναι μια συλλογή που περιέχει ορισμένα από τα ισχυρότερα ποιήματά του.  Άλλες ποιητικές  συλλογές και ποιήματά του είναι : «Δεύτερη ζωή », «Γρίφος», «Σιγανή φωτιά», «Εφήμερα», «Τσουράπια από τη μάνα μου», «Φεγγάρι» «Κομμάτι εξοχής», «Ο Άρης», «Δειλός εγώ ; »,  «Φυγή στη φύση»(η ποίηση της ήττας του Κοτζιούλα), «Στου γέρου μας το ξόδι», «Ο πεθαμός του Καταχνιά» , «Μονάχα», «Είνορα» (ποίημα για τους μαυροσκούφηδες), «Τσάρλι Τσάπλιν», «Ελληνόπουλα», «Καραϊσκάκηδες», σονέτο «Οι πρώτοι του αγώνα», αφηγήματα διάπλασης: «Από μικρός στα γράμματα», «Παλιά μου τέχνη», αφηγήματα  «Όταν ήμουν με τον Άρη», «Ιστορία ενός θιάσου», το αυτοβιογραφικό αφήγημα «Πικρή ζωή» , η συλλογή διηγημάτων «Το κακό συναπάντημα  κι άλλα διηγήματα» κ.α.

Έκανε  κριτική  ,διόρθωση , διασκευή, μετάφραση στα περιοδικά : Ελληνικά Γράμματα, Ελεύθερα  Γράμματα, Ρυθμός, Νέα Εστία, Νεοελληνικά Γράμματα, Μπουκέτο, Νέος Νουμάς, Νέοι σταθμοί, Ρομάντζο, ηπειρωτικό περιοδικό Ελλοπία και στις εφημερίδες :  Ηπειρωτική Ηχώ, Δημοκρατία, Μακεδονικές Ημέρες,  Ρίζος της Δευτέρας, Ριζοσπάστης κ.α.

Μετάφρασε : τους Αθλίους, τις Μεγάλες προσδοκίες, την Παναγία των Παρισίων, τον Μπεν –Χουρ , τους Τρεις σωματοφύλακες, τα Πανεπιστήμιά μου, τις  Γυναίκες στον έρωτα, την  Μαρία Στιούαρτ, τα Δύσκολα χρόνια, κ.α.

Το 1954 έχουμε ανθολόγηση της ποίησης του Κοτζιούλα στην τρίτομη ποιητική ανθολογία του Αρτινού Μιχάλη Περάνθη. Να αναφέρουμε ότι ο πρώτος τόμος των Απάντων του Κοτζιούλα , εκδόθηκε το 1956 χάρη στη χορηγία του συντοπίτη, φίλου του ποιητή και βουλευτή , τότε, της κεντρώας παράταξης στον Νομό Άρτας Πέτρου Γαρουφαλιά.

 «Σέρνονταν με τη βαρυγκόμια στην ψυχή, με το μαράζι(…)ώσπου απ’ τις άδειες το υπουργείο τον πέταξε στην μπάντα, μεσοκομμένον, με κομμένη σύνταξη, μισή, να μασουλάει ένα ξερό κομμάτι σαν σκυλί και να βλογάει, ευκές να δίνει στο δημόσιο. Πάει ο καφές, πάει και το λάδι, ως να του κατέβει το φαρμάκι το φαϊ; Δεν υποφέρνεται άλλο, θα τραβήξει θαρετός εκεί που’ ν’ αρτυμή νηστίσιμη, στον κάμπο, θα κουβαλήσει τα παλιά του σύνεργα, πολέμαρχος, που ζώνεται ξανά στα γερατιά του άρματα νιού, να πολεμήσει. - Μα φοβάμαι πώς αυτό τ’ άντρεισμα το παράκαιρο θα ’ναι καθώς του αρώστου που ξανακυλάει».

 «Δεύτερος βάρδος δεν θα υπάρχει στην  Ελλάδα/που να’ χει τιμηθεί απ’ τον αρχηγό παρόμοια,/πολέμαρχο ακριβόν στο να μοιράζει εγκώμια/-και αυτό καθόλου για του στίχου την αξιάδα…» .

Ο Κοτζιούλας υπήρξε ο μόνος νεοέλληνας ποιητής που έζησε και έγραψε πλάι στους αντάρτες. Υπήρξε ο μοναδικός νεοέλληνας λογοτέχνης που έζησε και έγραψε για τόσο μεγάλο διάστημα στη μαχόμενη Ελλάδα και τα βιβλία του αποτελούν βασικό αποτύπωμα της «ιστορίας» τη στιγμή που ακόμη διαδραματιζόταν. Ο Γιώργος  Κοτζιούλας έζησε στην εποχή του όσο λίγοι. Ήταν ένας γνήσιος ποιητής από το μέταλλο των μεγάλων, ήταν μια αμόλυντη αξία , αλλά  βρέθηκε σε εποχή που σκοτώνει τους ποιητές…

Η  Καθηγήτρια Φιλοσοφίας Ιωαννίνων, Αθηνά Βογιατζόγλου, παρουσιάζει σε αυτό το βιβλίο σύγχρονες απόψεις και καινούργια δεδομένα για τη ζωή και τη συγγραφική δραστηριότητα του Γιώργου Κοτζιούλα , αυτού του επίμονου και ασυμβίβαστου ιδεολόγου της ζωής και της τέχνης. Στόχος της συγγραφέως  είναι να αποτιμηθεί ο Γιώργος Κοτζιούλας, να επανεκτιμηθεί και να τύχη μιας ευρύτερης αναγνώρισης. Πρόκειται για μια άριστη μελέτη. Διαβάστε τη.

Η Αθηνά Βογιατζόγλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1966.Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και εκπόνησε το  διδακτορικό της στο King’s College   του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Δίδαξε στα Τμήματα Φιλολογίας των πανεπιστημίων Κρήτης και Πάτρας και το 2001 εξελέγη λέκτορας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων , όπου σήμερα υπηρετεί ως αναπληρώτρια Καθηγήτρια Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Άλλα έργα της είναι « Η μεγάλη Ιδέα του λυρισμού .Μελέτη  του Προλόγου στη ζωή του Άγγελου Σικελιανού» και  «Η γένεση των πατέρων. Ο Σικελιανός ως διάδοχος των εθνικών ποιητών». Επίσης , επιμελήθηκε την έκδοση του μυθιστορήματος του Α.Λεβέντη «Η Τασσώ», καθώς και το βιβλίο του Γ.Π.Σαββίδη «Λυχνοστάτες για τον Σικελιανό».

                                                  \

CALL FOR PAPERS: 10th Annual Conference on Comparative Mythology

The International Association for Comparative Mythology
10^th Annual Conference
Time and Myth: The Temporal and the Eternal
http://www.compmyth.org
CALL FOR PAPERS
We are happy to announce that the 10^th Annual Conference of the International Association for Comparative Mythology is to be held at the Masaryk University, Brno, Czech Republic on May 26-28, 2016. All members are warmly invited to give a paper and to participate in the discussions.
This year we have the following topics, under the general theme of temporal concepts in comparative mythology: 

1.    Time & Calendars (calendar rituals, mythological views of time and its various aspects and divisions, such as days, nights, seasons, present/past, etc.);

2.   History and Method in Comparative Mythology (including linguistic methods, such as etymology, etc.);

3.   A small panel on mythology & concepts of time in the evolution of yoga & yoga-like global traditions;

4.   A “free topic”, i.e., any other topic you would like to propose/choose will be considered.

A list of prospective talks will be published on our website.

Please take note of the following:

ABSTRACTS

By March 15, 2016, please send, if you intend to participate, a short (300 words or less) abstract of your talk to this address:
iacm.admin@gmail.com
The abstracts will be reviewed by a selection committee; the selected abstracts will be published on our website (http://www.compmyth.org)
PAPER LENGTH
The expected paper length is 20 minutes plus 10 minutes discussion.
The language of the conference is English.
CONFERENCE FEE for the participants from North America, Australia, the EU, and Northeast Asia is $60, which will cover the conference dinner and reception. Students from the aforementioned countries and participants from other regions can participate for a reduced fee – $20. For the payment options please see below.

Also, those of you who are not yet official members of IACM, please consider joining the association! The yearly fee is $40 (it is $15 for students and members from countries outside North America, Australia, the EU, and Northeast Asia).

Looking forward to seeing you in Brno!
Yours,
10th Conference Organizing Committee,
IACM

Payment options:

1. By check or money order made out to International Association for Comparative Mythology.

IACM, Attn. Nataliya Yanchevskaya
Harvard University
Department of South Asian Studies
1 Bow Street
Cambridge MA 02138

However, this will do only for checks in US $, issued by an American bank. Checks in other currencies will incur hefty exchange fees, so please avoid this: your contribution will entirely be swallowed by bank fees here. Instead, please use PayPal (see below).

2. By PayPal.

Due to bank fees, it is much better and easier to use PayPal, now available for you at our website. For the conference fees please follow the link below and use the IACM 2015 Conference Fee button:

http://compmyth.org/action. php?welcome#

Membership fee can be paid here:

http://www.compmyth.org/ action.php?membership

You can directly deposit your amount, without fees for you, and we lose just a nominal amount on this side. In most countries a variety of credit card options or a direct deposit from your bank account are available for payment. Please select your country and wait while your browser refreshes. Then, enter the amount, your personal data, etc. (This is a secure site).

3. Payment in cash can be made onsite, before the beginning of the conference.