ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΕ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΟ ΕΡΓΟ

Αγαπητοί Συνάδελφοι,
Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε για την παρακάτω πρόσκληση κατάθεσης επιστημονικών εργασιών στον ειδικό τόμο του περιοδικού Journal of Regional and Socio -Economic Issues , που θα εκδοθεί τον Οκτώβριο με θέμα την Παιδοψυχολογία.
Θα ήταν τιμή μας να συμμετέχετε με κάποιο ερευνητικό σας έργο. 

Τα Προγράμματα Ψυχικής και Κοινοτικής Υγείας του Πανεπιστημίου Αιγαίου σε συνεργασία με το διεθνές επιστημονικό περιοδικό 

Journal of Regional and Socio -Economic Issues 

Προσκαλούν επιστήμονες, συγγραφείς, ερευνητές και τους συμμετέχοντες στα προγράμματα του Πανεπιστημίου να καταθέσουν επιστημονικό άρθρο 5000 λέξεων (με τη βιβλιογραφία) για συμπερίληψη στον ειδικό τόμο του περιοδικού το φθινόπωρο του 2016. Η γλώσσα των κειμένων είναι η αγγλική. Η θεματική του ειδικού αυτού τόμου είναι Έρευνα και πράξη στην Παιδοψυχολογία και τη Συμβουλευτική.
Οι οδηγίες συγγραφής, που παρατίθενται θα τηρηθούν με αυστηρότητα. 
Οι προς δημοσίευση εργασίες πρέπει να αποσταλούν σε τρία ηλεκτρονικά αντίτυπα στην κα Έλενα Πρασσά ( e.prassa92@gmail.com) το αργότερο μέχρι τέλος Ιουλίου 2016. Μέχρι τέλος Αυγούστου θα γίνει η επιλογή από τρεις ανεξάρτητους κριτές και η διαδικασία θα κλείσει με τη δημοσίευση στο διεθνές περιοδικό.

Ο επιστημονικά υπεύθυνος 

Ευστράτιος Παπάνης
Επίκουρος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου

Οδηγίες προς συγγραφείς
https://drive.google.com/folderview?id=0B8JqrtGNH8BONTFvd2lDQ2pxaUU&usp=sharing

Με εκτίμηση

--

Πρασσά Ελένη

Κοινωνιολόγος

Δύο συναυλίες της Πάτι Σμιθ στην Αθήνα Θα γίνουν το Σάββατο 25 και την Κυριακή 26 Ιουνίου στο Piraeus Academy

H Πάτι Σμιθ, μια από τις σημαντικότερες φιγούρες της ροκ επιστρέφει στην Ελλάδα για δυο ιδιαίτερες συναυλίες στο Piraeus Academy.

Η Σμιθ θα ανέβει στη σκηνή του Piraeus Academy το Σάββατο 25 Ιουνίου, για να ερμηνεύσει με το συγκρότημα της ολόκληρο τον πρώτο της δίσκο, Horses, μαζί με ένα best of setlist με τα πιο αγαπημένα της τραγούδια.

Παράλληλα, μια ημέρα μετά, την Κυριακή 26 Ιουνίου, προστίθεται και δεύτερη συναυλία στον ίδιο χώρο (μετά τη μεγάλη ανταπόκριση από το κοινό), όπου η Σμιθ θα δώσει ένα ακουστικό σόου με πολλά από τα αγαπημένα της τραγούδια. Αξίζει να σημειωθεί πως το δεύτερο live θα είναι αποκλειστικά για καθήμενους.

Το φθινόπωρο του 1975 η Πάτι Σμιθ μαζί με το συγκρότημα της μπήκαν στα Electric Lady Studios για να ηχογραφήσουν έναν από τους πλέον επιδραστικούς δίσκους στην ιστορία της ροκ μουσικής, σημείο αναφοράς για δεκάδες μουσικούς του τότε και του σήμερα, το Horses. «Θα είναι μια αληθινή γιορτή. Μια περήφανη επέτειος», δήλωσε η Πάτι Σμιθ όταν αποφάσισε να ερμηνεύσει και πάλι στην περιοδεία της ολόκληρο το ντεμπούτο άλμπουμ της. Oι Λένι Κέι και Τζέι Ντι Ντόχερτι, αυθεντικά μέλη του πρώτου της γκρουπ θα την συνοδέψουν σε ένα περιορισμένο αριθμό συναυλιών στην Ευρώπη, στα οποία συγκαταλέγεται και αυτό της χώρας μας.

«Για μένα το Πανκ Ροκ είναι η ελευθερία να δημιουργείς, η ελευθερία να είσαι πετυχημένος, η ελευθερία να είσαι αποτυχημένος, η ελευθερία να είσαι ο εαυτός σου. Η ελευθερία», αυτό είχε δηλώσει η Σμιθ όσο ο κόσμος αγκάλιαζε την μουσική της και τα Gloria και Free Moneyγνώριζαν πρωτοφανή επιτυχία.

Η δισκογραφία της φυσικά δεν σταμάτησε εκεί. Ακολούθησαν σπουδαίοι δίσκοι στην καριέρα της (Radio Ethiopia, Easter), αποδεικνύοντας πως ένα αστέρι της ροκ είχε γεννηθεί.

Αντισυμβατική, δυναμική, ποιήτρια και μουσικός, γεμάτη ενέργεια της άφηνε άναυδους κοινό και κριτικούς στις συναυλίες της, κατάφερε να γίνει συνώνυμο της έννοιας του καλλιτέχνη που τολμά, οραματίζεται, αντιστέκεται μα πάνω από όλα γεννά τέχνη. «Ένας καλλιτέχνης φορά το έργο του στη θέση των πληγών του», είχε δηλώσει, ενώ οι μουσικόφιλοι και όχι μόνο βρήκαν στους ήχους του People Have The Power έναν μοναδικό και αξεπέραστο ύμνο αντίστασης σε όσα συμβαίνουν γύρω μας και μας κάνουν να χάνουμε την πίστη μας στην ανθρωπότητα.

Δημήτρης Γκιώνης,Ο «παραστρατημένος» κόσμος του Πέτρου Πικρού,EFSYN, 19.6.16

pikros.jpg

Πέτρος Πικρός: 60 χρόνια από τον θάνατό του

Το πραγματικό του όνομα ήταν Ιωάννης Γεναρόπουλος, αλλά επέλεξε το φιλολογικό ψευδώνυμο Πέτρος Πικρός από θαυμασμό στον Ρώσο συγγραφέα Μαξίμ Γκόρκι (γκόρκι στα ρωσικά σημαίνει πικρός).

«Ωστόσο αν η πρόθεση του Πικρού να δηλώσει τη συγγένειά του με τον Ρώσο συγγραφέα είναι κάτι παραπάνω από προφανής, το έργο αντανακλά έναν ιδιότυπο συνδυασμό επιδράσεων από την περιοχή ενός όψιμου νατουραλισμού, συνδυασμένου με στοιχεία αισθηματισμού και γερμανικού εξπρεσιονισμού», γράφει η Χριστίνα Ντουνιά, στην εισαγωγή του βιβλίου του Πικρού «Χαμένα κορμιά», το πρώτο μιας τριλογίας - τα άλλα δύο είναι το «Σα θα γινούμε άνθρωποι» και το «Τουμπεκί», που ξαναβγήκαν το 2009 – 2010 απ’ τις εκδόσεις «Αγρα».

Είναι από τους συγγραφείς, που με την πρώτη του κιόλας εμφάνιση, το 1922, ξεχώρισε κι έδωσε έργο που αξίζει να ανατρέξει κανείς. Και, πέρα απ’ τις αρετές του, να γνωρίσει την εξέλιξη της νεοελληνικής λογοτεχνίας, τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Οπότε έχουμε κάθε λόγο να τον μνημονεύσουμε, καθώς συμπληρώνονται 60 χρόνια από τότε – 27 Ιουνίου 1956 – που πέθανε στα 69 ή 70 του χρόνια.

Εκτός «γραμμής»

Από σχετικά εύπορη οικογένεια, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, μεγάλωσε στην Ελβετία, σπούδασε ιατρική στο Παρίσι και βιοχημεία στη Γερμανία.

Ωστόσο δεν ακολούθησε κανένα επάγγελμα που να έχει σχέση με τις σπουδές του. Από το 1920 στην Αθήνα – πεζογράφος, δημοσιογράφος, μεταφραστής, ομιλητής – ρήτορας σε φοιτητικές κι εργατικές συγκεντρώσεις, προκάλεσε πολλές αντιδράσεις, τόσο με τη συμμετοχή του στο αριστερό κίνημα όσο και με την ιδιότυπη γραφή του.

Αρχισυντάκτης του «Ριζοσπάστη» και διευθυντής του περιοδικού «Πρωτοπόροι», συνελήφθη και φυλακίστηκε στις φυλακές Αβέρωφ και Συγγρού.

Οι «εκτός κομματικής γραμμής», ωστόσο, συμπεριφορές του τον έφεραν σε σύγκρουση με το ΚΚΕ. Παύεται από τα έντυπα του κόμματος και διαγράφεται. Οταν αργότερα θα εκφράσει την επιθυμία να επανενταχθεί στο ΚΚΕ, το αίτημά του δεν θα γίνει δεκτό.

Η ιδεολογική του συμπεριφορά είχε συνέπειες και στην όλη κριτική απέναντί του. Γράφει ο Γιάνης Κορδάτος στην «Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας»: «Ο Πικρός είχε ταλέντο πεζογράφου. Ηξερε τη ζωή των κατώτερων στρωμάτων του λαού, των παραστρατημένων αλητών, λαθρεμπόρων, χασισοποτών, εγκληματιών και σωματεμπόρων και τους περιγράφει σε όλες τις εκδηλώσεις τους.

Μιμείται σε πολλά την τεχνοτροπία του Γκόρκι. Χωρίς να κάνει κήρυγμα βλέπει τους παραστρατημένους με συμπάθεια γιατί είναι θύματα του αστικού καθεστώτος». Αλλά πιο κάτω, καθώς «τα χάλασε με την ηγεσία του ΚΚΕ»: «Ηταν εγωιστικός τύπος, εριστικός και ραδιούργος. Το είχε πάρει απάνω του».

Ανανεωτής

Κυριαρχούν ωστόσο οι εγκωμιαστικές κριτικές, αρκετές από τις οποίες περιλαμβάνονται στην τριλογία των εκδόσεων «Αγρα»: Αλκης Θρύλος, Γρ. Ξενόπουλος, Ι.Μ.Παναγιωτόπουλος, Μπάμπης Κλάρας, Χρ. Λεβάντας, Κωστής Μπαστιάς, Μελής Νικολαΐδης, Πέτρος Ζευγάς (Αιμίλιος Χουρμούζιος).

Και άλλων, όπως ο Παύλος Νιρβάνας (που, κατά τον Κορδάτο, είναι ο πρώτος που αναγνώρισε το ταλέντο του Πικρού), ο Νίκος Παππάς και ο Πέτρος Χάρης, που επισημαίνει: «Ο,τι θα θυμόμαστε κι ό,τι θα μείνει στην ελληνική γραμματεία θα είναι οι σελίδες ενός πεζογράφου που ανανέωσε τον ελληνικό ρεαλισμό με την αγάπη του για τον βασανισμένο άνθρωπο, για τα θύματα της κοινωνίας».

Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο Πικρός έγραψε πλήθος μελετών, έκανε πολλές μεταφράσεις και ως δημοσιογράφος έγραφε σχεδόν τα πάντα: από κριτικές βιβλίου, θεάτρου και ανταποκρίσεις, μέχρι καυτά ρεπορτάζ από την καθημερινή ζωή, υποδυόμενος τον εργαζόμενο σε διάφορα επαγγέλματα – μέχρι «παρακατιανά» (όπως λούστρος). Για πολλά χρόνια εργαζόταν και στο ραδιόφωνο.

Στα πεζογραφήματά του να προσθέσω τα μυθιστορήματα «Ο άνθρωπος που έχασε τον εαυτό του», «Η εταίρα που κυβέρνησε την Ελλάδα», «Από τον κόσμο που φεύγει στον κόσμο που έρχεται», «Σπιναλόγκα» και «Η λαμπηδόνα του βυθού», που κυκλοφόρησε μετά τον θάνατό του. Στα βιβλία του περιλαμβάνονται και έξι για παιδιά – «απ’ τα καλύτερα του είδους» όπως τα χαρακτηρίζει ο Νίκος Παππάς.

Το Μορφωτικό Ιδρυμα της ΕΣΗΕΑ έχει προγραμματίσει εκδήλωση αφιερωμένη στο έργο και την προσωπικότητα του Πικρού.

Στο πλαίσιο

Οντας έξω πλέον από το τρέχον ρεπορτάζ, δεν είχα πάρει χαμπάρι ότι η ΑΕΠΙ, η πλέον εύρωστη διαχρονικά κερδοσκοπική εταιρεία, έβαλε, με το πρόσχημα της κρίσης, πλώρη για Κύπρο.

Το διάβασα εδώ σ’ εμάς το περασμένο Σάββατο, στο κατατοπιστικό ρεπορτάζ της Αντας Ψαρρά και του Δημήτρη Κανελλόπουλου, που σωστότατα η εφημερίδα έκανε πρωτοσέλιδο και κύριο άρθρο. Χρόνους 86, η εν λόγω εταιρεία νέμεται το έργο των μουσικών δημιουργών, με την ανοχή των πιο ισχυρών από αυτούς που κάποτε τη λοιδορούσαν.

Κι επειδή το σχετικό ρεπορτάζ τρέχει, να επαναλάβω ότι η ΑΕΠΙ αξιώνει (με την ενίσχυση ευνοϊκότατης νομοθεσίας) δύο κατηγορίες δικαιωμάτων: μηχανικά (που αφορούν δίσκους) και εκτελεστικά (από μια μεγάλη συναυλία, εδώ ή στο εξωτερικό, ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς, μέχρι ένα κομμωτήριο που έχει ένα ραδιοφωνάκι για την πελατεία του).

Και καθώς η δισκογραφία έχει «γονατίσει» από τις προσφορές, το πολύ «ψωμί» βρίσκεται στα εκτελεστικά, όπου διεκδικεί –και εισπράττει– δικαιώματα και για έργα πέραν των 70 ετών (οπότε απελευθερώνονται), ακόμη και παραδοσιακά και έργα άγνωστων δημιουργών, που μοιράζει στους δικαιούχους με ασαφείς υπολογισμούς, αφού βέβαια αφαιρέσει τα καθόλου ευκαταφρόνητα ποσοστά της. Ευκαιρία να γίνουν γνωστά κάποια πράγματα.

Γέμισε μουσικές και αρχαία αιγυπτιακά χρώματα το Ηρώδειο στην έναρξη του Ελληνικού Φεστιβάλ από τη Λυρική Σκηνή με τις sold out τέσσερις παραστάσεις της «Αΐντα» του Βέρντι. Αρμονική συνύπαρξη τέχνης και τεχνολογίας. Κι ας θυμίσω την ερχόμενη Πέμπτη, στον ίδιο χώρο, τη συναυλία για τα 50 χρόνια του Νότη Μαυρουδή – από τους ταμένους στην ποιότητα.

ΚΑΙ… Να πεθαίνεις για τα προς το ζην…

Σάββατο απόγευμα , γάμος γίνεται

Πράσινες πολιτιστικές διαδρομές, Λάρισα

Ευάγγελος Αυδίκος*,Αν… η Ευρώπη,EFSYN,22.6.16

brexit.jpg

22.06.2016, 06:05 | Ετικέτες:  Ευρώπη, Γαλλία, Βρετανία, οικονομία 

Στη δεκαετία του 1990, τότε που κατέρρευσαν όλα στην Ανατολική Ευρώπη, άρχισε μια μεγάλη συζήτηση αν αυτό θα οδηγούσε τα εθνικά κράτη να χάσουν τη δύναμή τους.

Αρκετοί ήταν αυτοί που ήταν βέβαιοι για την εξέλιξη αυτή. Αλλωστε, βρισκόταν σε εξέλιξη η διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που μπορούσε, για την άποψη αυτή, να πρωταγωνιστήσει στην άμβλυνση της σημασίας του εθνικού κράτους. Να εξαλειφθούν οι εθνικοί εγωισμοί. Να υπερισχύσει μια νέα ταυτότητα, που θα συνέβαλλε στη συνεργασία ανάμεσα στους λαούς.

Δυόμισι δεκαετίες μετά, φαίνεται πως οι εκτιμήσεις αυτές δεν επαληθεύτηκαν. Η Ευρωπαϊκή Ενωση διευρύνθηκε. Ομως, οι αντιθέσεις δεν λειάνθηκαν. Αντίθετα, παρατηρούνται ομαδοποιήσεις και δημιουργία μιας γερμανικής Ευρώπης, που ζει στον κόσμο της, αδιαφορώντας για τους καημούς και τις ανησυχίες των Ευρωπαίων πολιτών για το μέλλον της μεγάλης πατρίδας τους. Το ζούμε στο πετσί μας τα τελευταία χρόνια. Το ζουν οι Γάλλοι. Το περιμένουν πολλοί άλλοι.

Αυτή η Ευρώπη μάς έδειξε το πολύπλοκο και αντιφατικό πρόσωπό της τον τελευταίο καιρό. Η προεκλογική εκστρατεία για το Brexit στην Αγγλία και η διχοτόμηση του εκλογικού σώματος απεικονίζει τον θεό Ιανό που έχει φωλιάσει στις ψυχές των Ευρωπαίων. Η αυστηρή δημοσιονομική πολιτική έχει τρομοκρατήσει τον κόσμο. Εχει δημιουργήσει ανασφάλεια.

Οι εργαζόμενοι δεν έχουν εμπιστοσύνη στους Ευρωπαίους ηγέτες κι αυτό κάνει ευκολότερο το έργο όσων εμπορεύονται το μίσος και τον ρατσισμό. Οσοι διοικούν σήμερα την Ευρώπη έχουν στην καρδιά και στο μυαλό τους μόνο το ευρώ. Δεν ακούνε τους αναστεναγμούς όσων δοκιμάζονται. Θεωρούν τις κατεστραμμένες ζωές, τις βουλιαγμένες ελπίδες σχεδόν φυσική προϋπόθεση για να πετύχει το δικό τους μοντέλο.

Να αβγατίσουν τα συμφέροντά τους. Νιώθουν σαν τους Ολύμπιους θεούς που παρακολουθούσαν, βολεμένοι στον ουράνιο θρόνο τους, σαν έναν διασκεδαστικό αγώνα τα μαρτύρια του Σίσυφου, που πάλευε ν’ ανεβάσει το φορτίο του, ματαίως, στην κορυφή, για να ξεφύγει από το μαρτύριο που του είχαν επιβάλει.

Οι Βρετανοί δεν έχουν νιώσει το μαρτύριο του Σίσυφου, που έχει αναταράξει τη ζωή των Ελλήνων. Φοβήθηκαν όμως. Τρομοκρατήθηκαν στην ιδέα πως μπορεί να μοιάσουν στον Τάνταλο, που τιμωρήθηκε στο μαρτύριο να στερηθεί τη ζωή του. Να δουν, σαν άλλοι Τάνταλοι, να απομακρύνονται όλα τα αγαθά. Να μην μπορούν να πιάσουν την προηγούμενη ζωή τους, που θα την έβλεπαν να τους αποχαιρετά.

Η δολοφονία της Τζο Κοξ, της Αγγλίδας βουλευτίνας, από τον ακροδεξιό κήρυκα της μισαλλοδοξίας ήρθε σαν σωσίβιο για όλους εκείνους στην έδρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης και στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που παρακολουθούσαν, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, να κλυδωνίζεται το «ευρωπαϊκό» καράβι στις βρετανικές ξέρες. Η Κοξ έγινε, για κάποιους, η Ιφιγένεια, που θυσιάστηκε για να αφήσει ο Αίολος τον ούριο άνεμο, ώστε να γλιτώσει το ευρωπαϊκό εγχείρημα από καταβύθιση στα παγωμένα νερά του Ατλαντικού.

Μπορεί, όμως, μια Ιφιγένεια να σώσει την Ευρώπη; Μπορεί η δολοφονία της αγωνίστριας βουλευτίνας να αλλάξει τη ρότα της Ευρωπαϊκής Ενωσης; Μπορεί να νιώσουν οι Ευρωπαίοι πολίτες πως κατοικούν σε μια ήπειρο που σέβεται τις ιδρυτικές αρχές της; Να νιώσουν πως δεν είναι οι σύγχρονοι δουλοπάροικοι στη νέα «φεουδαρχική» Ευρώπη;

Η απάντηση σ’ αυτά τα ερωτήματα δεν είναι μονοσήμαντη. Κάποιοι θα τοποθετηθούν αρνητικά. Δεν υπάρχει σωτηρία. Ενδεχομένως να «ηρωποιηθεί». Να γίνει το σύμβολο για τη σωτηρία της Ευρώπης. Ολοι χρειάζονται τον μύθο, ακόμη και οι στυγνοί νεοφιλελεύθεροι.

Αν όμως μπορούσε η Κοξ να μιλήσει, θα τους έλεγε «μακριά τα χέρια σας από μένα». Δεν χύθηκε το αίμα μου γι’ αυτήν την Ευρώπη. Δεν αγωνίστηκα για να κάνετε τους λαούς της Ευρώπης πρώτη ύλη για τα νεοφιλελεύθερα κολαστήριά σας. Αν αλλάξετε τροπάριο, είμαι μαζί σας. Αν γίνετε ανθρώπινοι. Αν δεν διαλύσετε τα εργασιακά δικαιώματα. Αν δεν κάνετε την ανεργία τον σύγχρονο Εφιάλτη. Αν δεν σπέρνετε το μίσος και την ξενοφοβία. Αν… Τότε, η Ευρώπη αυτή θα είναι η δική μου Ευρώπη».

*Καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Γιώργος Κοτζιούλας Ομιλία: Θόδωρος Παπαγιάννης Γλύπτης

Δυο μήνες έμειναν ως το θερινό σχολείο στα Τζουμέρκα. Όσοι ενδιαφέρονται ας βιαστούν. Μ την ευκαιρία υπενθυμίζω κάποιους σημαντικούς λόγιους της περιοχής, όπου θα γίνει το ΘΕΣΤ. Ξεχωρίζει ο Γιώργος Κοτζιούλας, από τη γειτονική Πλατανούσα. Ακούστε στο βίντεο τον σπουδαίο γλύπτη Παπαγιάννη να μιλάει για τον Κοτζιούλα

Γιώργος Κοτζιούλας γεννήθηκε στην Πλατανούσα (Ραψίστα) της Ηπείρου. Ο πατέρας του ήταν ταχυδρομικός διανομέας. Τέλειωσε το Δημοτικό σχολείο στη γενέτειρά του, και στη συνέχεια με πολύ κόπο και στερήσεις το Σχολαρχείο στο Καλέντζι Ιωαννίνων και το Γυμνάσιο στην Άρτα. Οι εμπειρίες του από την προσπάθεια να μορφωθεί μέσα σε συνθήκες έσχατης φτώχειας περιγράφονται συγκινητικά στο αφήγημα «Από μικρός στα γράμματα».

Το 1926 πήγε στην Αθήνα, όπου γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και παράλληλα με τις σπουδές του εργαζόταν ως διορθωτής και μεταφραστής σε αθηναϊκά περιοδικά και εφημερίδες. Η σκληρή δουλειά, η ανέχεια και οι στερήσεις αδυνάτισαν τον οργανισμό του• το 1934 προσβλήθηκε από φυματίωση, αρρώστια που τον ταλαιπώρησε στην υπόλοιπη ζωή του. Τελικά πήρε το πτυχίο του το 1938.

Το 1941 επέστρεψε στη γενέτειρά του. Πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση και οργάνωσε το καλλιτεχνικό τμήμα της VIII Μεραρχίας ΕΛΑΣ Ηπείρου, του οποίου ήταν διευθυντής από το 1943 ως το 1945. Το 1944 ίδρυσε θεατρικό θίασο, τη «Λαϊκή Σκηνή», με τον οποίο περιόδευε στις ελεύθερες περιοχές της Ηπείρου, δημιουργώντας ένα θαυμάσιο θέατρο στα βουνά. Το 1945 επέστρεψε στην Αθήνα. Το 1950 παντρεύτηκε την Ευμορφία Κηπουρού και απέκτησε ένα γιο, τον Κώστα. Πέθανε στην Αθήνα από καρδιακή προσβολή το 1956.